พายุอารมณ์บนบัลลังก์

"ตราหยกมังกรคู่ที่ควรจะอยู่ข้างกายพระองค์... เหตุใดจึงมาอยู่ในมือของพี่ชายหม่อมฉันได้เพคะ ฝ่าบาท?" น้ำเสียงของหลี่มู่เหยียนสั่นพร่า ทว่าแววตายังคงแน่วนิ่งดุจผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ ตราหยกสลักลวดลายวิจิตรบรรจงในมือของนางคือเครื่องพิสูจน์ถึงอำนาจสูงสุดที่จักรพรรดิอี้หลงทรงมอบให้แก่คนสนิท ซึ่งในที่นี้คือพี่ชายของนาง—ผู้ที่เคยทอดทิ้งนางให้จมกองเลือดในวังวนแห่งการแย่งชิง จักรพรรดิอี้หลงมิได้ตรัสตอบทันที พระองค์เพียงแต่ขยับกายจากบัลลังก์ทองที่เย็นเยียบ ก้าวลงมาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะเท้าหนักแน่นราวกับเสียงกลองศึกที่บีบเค้นหัวใจของสตรีตรงหน้า กลิ่นกำยานมัสก์หอมกรุ่นปนกลิ่นอายบุรุษผู้ทรงอำนาจโอบล้อมนางไว้จนแทบหยุดหายใจ "เจ้าถามข้าถึงตราหยก..." อี้หลงหยุดยืนเบื้องหน้ามู่เหยียน มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสหยาบกร้านทว่าแฝงความร้อนแรงทำให้นางขนลุกซู่ "ข้าเพียงแต่กำลังทดสอบว่า... หมากตัวสำคัญของข้า จะยอมทรยศสายเลือดเพื่อแลกกับอำนาจที่ข้าหยิบยื่นให้ หรือจะยอมพลีกายถวายหัวให้ข้าจนถึงลมหายใจสุดท้ายกันแน่" "หม่อมฉันมิใช่เบี้ยหมาก!" มู่เหยียนสะบัดหน้าหนี แววตาดุดันของนางสะท้อนความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานปี อี้หลงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นประสาท เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบาง "เช่นนั้นก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นเสียสิ... บนบัลลังก์แห่งนี้ มิใช่ที่สำหรับผู้ที่ไร้ซึ่งความปรารถนาที่รุนแรงพอ" มือของจักรพรรดิอี้หลงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของมู่เหยียนปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง เขาฉีกกระชากอาภรณ์แพรพรรณชั้นนอกของนางออกอย่างไม่ปรานี จนไหล่เนียนขาวผุดผ่องเผยออกมากลางแสงเทียนที่วูบไหว นางพยายามขัดขืนแต่กลับถูกวงแขนแข็งแรงพันธนาการไว้แน่นเหมือนกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ความโกรธในใจของมู่เหยียนแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ไม่อาจต้านทาน เมื่ออี้หลงกดจูบลงมาที่ซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวเนื้อจนนางสะท้านไปถึงทรวงอก ความสัมพันธ์ของทั้งสองมิใช่ความรัก หากแต่เป็นการสู้รบกันด้วยสัญชาตญาณดิบที่ต่างฝ่ายต่างต้องการสยบอีกคนให้อยู่ใต้ร่าง "ฝ่าบาท... พระองค์ต้องการอำนาจ หรือต้องการร่างกายของหม่อมฉันกันแน่" มู่เหยียนกระซิบถามขณะที่มือของเขาเริ่มซุกซนไปทั่วเรือนร่าง "ข้าต้องการทั้งสองอย่าง... และเจ้าก็ต้องการมันเช่นกัน มิใช่หรือ?" อี้หลงอุ้มร่างบางขึ้นและพาเดินไปยังโต๊ะทรงพระอักษรไม้จันทน์หอมที่เต็มไปด้วยฎีกาสำคัญ เขาปัดม้วนกระดาษเหล่านั้นทิ้งจนกระจัดกระจาย ก่อนจะวางร่างมู่เหยียนลงบนโต๊ะนั้น แรงกระแทกเบาๆ ผสานกับสัมผัสเย็นเยียบของไม้จันทน์ใต้แผ่นหลังทำให้นางต้องแอ่นกายรับโดยอัตโนมัติ ฉากรักบนบัลลังก์แห่งอำนาจเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เขาแทรกกายเข้าหานางด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยความกระหาย รสจูบของเขาดุดันราวกับต้องการกลืนกินวิญญาณของนางให้หมดสิ้น มู่เหยียนจิกเล็บลงบนไหล่กว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกพันธนาการปนเปไปกับความสุขสมที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน ทุกการเคลื่อนไหวของอี้หลงคือการประกาศศักดาว่านางเป็นสมบัติของเขาเพียงผู้เดียว เสียงหอบหายใจของทั้งสองประสานไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ มู่เหยียนโอบรัดร่างของจักรพรรดิไว้แน่น ราวกับจะยึดเหนี่ยวตัวเองไว้กลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ นางสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่แทรกซึมไปถึงจิตวิญญาณ ในยามนี้ไม่มีพี่ชาย ไม่มีความแค้น มีเพียงสัญชาตญาณของบุรุษและสตรีที่กำลังสยบยอมต่อกันในกามกิจที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิง เมื่อความสุขสมถึงขีดสุด ทั้งสองต่างกระตุกเกร็งและโอบกอดกันไว้นิ่งเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มู่เหยียนลืมตาขึ้นมองเพดานสูงของท้องพระโรง ในขณะที่อี้หลงยังคงซุกหน้าอยู่กับลำคอของนาง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายที่มู่เหยียนคุ้นเคยที่สุดดังขึ้นอย่างเยือกเย็น "ฝ่าบาท... หม่อมฉันนำสิ่งที่พระองค์ทรงต้องการมาถวายแล้วพะยะค่ะ... และดูเหมือนว่าพี่สาวของหม่อมฉัน จะกำลัง 'ถวายการรับใช้' ได้อย่างไม่บกพร่องเลยทีเดียว" ประตูถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นพี่ชายของมู่เหยียนที่ยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังเงาของเหล่าทหาร และในมือของเขามิใช่เพียงตราหยกที่หายไป แต่เป็นพระราชโองการปลดมู่เหยียนออกจากตำแหน่งสนมเอกที่เขานำมาเพื่อบีบให้จักรพรรดิอี้หลงต้องเลือกระหว่าง "อำนาจ" กับ "นางผู้เป็นที่รัก" ในสถานการณ์ที่อับจนที่สุด หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ มิคายามวิกาล