การโต้กลับของสนมเอก

"เจ้ายังมีหน้ากลับมาเหยียบแผ่นดินวังหลังแห่งนี้อีกงั้นหรือ... ท่านพี่?" น้ำเสียงของหลี่มู่เหยียนราบเรียบดุจผืนน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกลงบนชั้นผิวหนังของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงของนางไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย แม้ในใจจะประหวั่นต่อการปรากฏตัวของ 'หลี่เฟยหลง' พี่ชายที่ควรจะสิ้นชีพไปนานนับปีในกองเพลิงสังหาร ชายหนุ่มที่เคยอบอุ่นดุจแสงตะวัน บัดนี้ยืนอยู่เบื้องหน้ามู่เหยียนในอาภรณ์สีดำสนิท ดวงตาคมปลาบที่เคยทอดมองนางด้วยความรักใคร่ กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าเย็นเยียบราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขายกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยชะตากรรมของตนเองมากกว่าจะเป็นมิตร "วังหลังที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและตัณหาเช่นนี้หรือ ที่เจ้าเรียกว่าบ้าน?" เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นอายของดินปืนและกลิ่นกำยานราคาถูกโชยออกมาจากกายเขา "ข้าไม่ได้กลับมาในฐานะพี่ชายของเจ้า มู่เหยียน ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกช่วงชิงไป... ด้วยเล่ห์สิเน่หาที่เจ้าใช้มัดใจบุรุษผู้นั้น" มู่เหยียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความสมเพช นางก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่จนกลิ่นหอมดอกโบตั๋นอ่อนๆ จากกายสาวปะทะกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนของนางไล้ไปตามปกเสื้อของเขาอย่างแช่มช้า ก่อนจะหยุดลงที่ตำแหน่งหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง "ท่านพี่... ท่านคงลืมไปว่าในวังหลวงแห่งนี้ กฎมีเพียงข้อเดียว คือใครอยู่รอดคือผู้ชนะ" มู่เหยียนกระซิบข้างใบหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรดริน "ท่านคิดว่าท่านกลับมาเพื่อทำลายข้า แต่สิ่งที่ท่านกำลังทำ... คือการเดินเข้าหาคมดาบของจักรพรรดิอี้หลงด้วยตนเองต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็ดังก้องขึ้นภายนอกตำหนัก ประตูไม้แกะสลักถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหักสะบั้น จักรพรรดิอี้หลงก้าวเข้ามาด้วยชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทองสง่างาม พระพักตร์เรียบเฉยแต่ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น "การพบปะกันของพี่น้องสายเลือดเดียวกัน... ช่างน่าประทับใจเสียจริง" สุรเสียงกังวานของจักรพรรดิดังขึ้น ทรงหยุดยืนอยู่เบื้องหลังร่างของมู่เหยียน พระหัตถ์แกร่งเอื้อมมาโอบเอวคอดของนางไว้แน่น ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของเหนือร่างหญิงสาวต่อหน้าชายที่นางเคยเคารพรักที่สุด เฟยหลงไม่สะทกสะท้าน เขายังคงจ้องมองจักรพรรดิด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความอาฆาต "ฝ่าบาท... สตรีที่พระองค์กำลังโอบกอดอยู่นี้ ทราบหรือไม่ว่านางซ่อนความลับอันใดไว้ใต้ผ้าห่มผืนหนาในยามค่ำคืน?" อี้หลงกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งเชยคางมู่เหยียนขึ้นให้สบตา "ข้าหาได้สนใจความลับในอดีต ข้าสนใจเพียงว่าคืนนี้... นางจะปรนเปรอข้าอย่างไรให้สมกับเป็นสนมเอกที่ข้ารักใคร่ที่สุด" มู่เหยียนรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่เอวจากอี้หลง นี่ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการประกาศสงครามทางเพศระหว่างบุรุษสองคนที่ใช้ตัวนางเป็นเดิมพัน นางรู้ดีว่าหากนางพลาดเพียงนิดเดียว ความตายคือจุดจบเดียวที่รออยู่ "ฝ่าบาท..." มู่เหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นออดอ้อนทว่าเย้ายวนจนแทบจะกลืนกินลมหายใจของผู้ฟัง "หากท่านพี่เฟยหลงต้องการเล่นสนุกกับเรา... เราก็ควรจะให้เขาร่วมเป็นสักขีพยานใน 'ค่ำคืนแห่งการโต้กลับ' ครั้งนี้ มิใช่หรือเพคะ?" คำพูดของนางทำให้บรรยากาศในตำหนักหยุดชะงัก เฟยหลงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ส่วนอี้หลงกลับหัวเราะก้องออกมาด้วยความชอบใจในความใจกล้าของนาง มู่เหยียนไม่ได้กำลังยอมจำนน แต่นางกำลังใช้เสน่หาเป็นอาวุธดึงบุรุษทั้งสองเข้าสู่กับดักที่นางสร้างขึ้นเอง ทว่า ในจังหวะที่อี้หลงกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาสัมผัสซอกคอของมู่เหยียนเพื่อยั่วยุพี่ชายของนางนั้น มือของเฟยหลงที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะดึงบางสิ่งออกมาจากความมืดมิด... สิ่งที่ทำให้จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจต้องชะงักค้างและผละออกจากตัวมู่เหยียนโดยฉับพลัน มันคือป้ายหยกประจำราชวงศ์... ตราประทับที่ควรจะอยู่กับจักรพรรดิองค์ก่อนที่สวรรคตไปแล้ว! "ดูให้ดี... มู่เหยียน" เฟยหลงเอ่ยเสียงพร่า "สิ่งที่ข้าถืออยู่ในมือนี่แหละ คือกุญแจที่จะเปิดเผยว่าจักรพรรดิที่เจ้าปรนนิบัติอยู่ทุกค่ำคืนนั้น... แท้จริงแล้วเป็นเพียงฆาตกรที่ขโมยบัลลังก์มา!" มู่เหยียนหน้าซีดเผือด นางมองตราหยกในมือพี่ชายสลับกับแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นดุดันดุจสัตว์ร้ายของจักรพรรดิอี้หลง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ มิคายามวิกาลสัญญาว่าจะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ