แผนซ้อนแผน

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของฝ่าบาทหรือเพคะ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของหลี่มู่เหยียนดังก้องอยู่ภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานมัสค์ราคาแพง นางนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม ถือถ้วยสุราสีขาวนวลไว้ในมือเรียวงาม ปลายนิ้วสัมผัสขอบถ้วยช้าๆ ราวกับกำลังลูบไล้คมดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าแพรไหม เบื้องหน้าของนางคือจักรพรรดิอี้หลง ผู้ซึ่งบัดนี้มิได้สวมชุดมังกร แต่สวมเพียงอาภรณ์เนื้อบางเบาเผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยแผลเป็นจากการศึก พระองค์มองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก—มันมีความปรารถนาที่ดิบเถื่อนปนเปไปกับความระแวงที่คมกริบ "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ มู่เหยียน" อี้หลงเอ่ยขึ้นพลางขยับกายเข้าใกล้ ความกดดันมหาศาลจากไอสังหารของบุรุษผู้ครองแผ่นดินแผ่กระจายออกมา แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะหลบตา "และไฟนั่นอาจเผาเจ้าจนมอดไหม้ไปพร้อมกับบัลลังก์ที่เจ้าหมายปอง" มู่เหยียนคลี่ยิ้มบาง นิ้วเรียวหยดสุราลงบนพื้นราวกับเป็นการเซ่นไหว้คนตาย "ข้าไม่ได้หมายปองบัลลังก์เพคะ ข้าเพียงต้องการให้ผู้ที่เคยเหยียบย่ำข้า...ได้ลิ้มรสความตายในขณะที่ยังมีลมหายใจ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง จักรพรรดิอี้หลงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง พระองค์พุ่งตัวเข้าหานางด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือหนาคว้าข้อมือของมู่เหยียนไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน แต่สิ่งที่ทำให้พระองค์ชะงักคือกลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมาจากตัวนาง มิใช่กลิ่นกุหลาบหรือดอกเหมย แต่เป็นกลิ่นของ 'พิษไร้ลักษณ์' ที่ออกฤทธิ์ผ่านการสัมผัส "เจ้า..." อี้หลงขมวดคิ้ว ความรู้สึกวูบวาบเริ่มแล่นผ่านกาย พระองค์ตระหนักได้ทันทีว่านี่มิใช่พิษที่หวังเอาชีวิต แต่เป็นพิษที่ดึงเอา 'กามราคะ' อันแรงกล้าออกมาจนมิอาจควบคุมได้ "ฝ่าบาทเพคะ" มู่เหยียนเบียดกายเข้าหา เอ่ยกระซิบข้างใบหูที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ "เกมชิงอำนาจบนเตียงหงส์นี้ ไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่ใช้อำนาจมืดอย่างเดียว แต่มีไว้สำหรับผู้ที่ 'กล้า' เดิมพันด้วยร่างกายและวิญญาณ... พระองค์คิดว่าข้าจะปล่อยให้พระองค์ควบคุมได้ตลอดไปหรือ?" มือของนางลูบไล้ไปตามแผงอกของพระองค์อย่างแช่มช้า ทว่าลึกซึ้ง ทุกสัมผัสคือการปลุกเร้าและข่มขวัญในคราวเดียวกัน นางกำลังใช้ความเย้ายวนเป็นอาวุธ สยบความเหี้ยมโหดของมังกรด้วยความสิเน่หาที่บิดเบี้ยว อี้หลงคำรามในลำคอ กอดรัดร่างบางเข้าหาอกอย่างแรงจนลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน "เจ้าช่าง... ร้ายกาจนัก" อี้หลงเค้นเสียง กระแสความร้อนแรงพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย พระองค์มิได้โกรธเคือง กลับกัน... พระองค์รู้สึกพึงใจอย่างประหลาดที่เห็นนางงัดกลอุบายที่กล้าหาญเช่นนี้ออกมา แต่ในขณะที่อี้หลงกำลังตกอยู่ในวังวนแห่งราคะที่นางสร้างขึ้น มู่เหยียนกลับส่งสายตาที่ว่างเปล่าไปที่กระจกเงาเบื้องหลังพระองค์ นางรู้ดีว่าคนของฝ่ายอัครมเหสีที่ซุ่มรอจังหวะอยู่ด้านนอกห้องกำลังจะขยับตัวตามแผนที่นางวางไว้ มู่เหยียนแสร้งทำเป็นอ่อนระทวยในอ้อมกอดจักรพรรดิ แต่ในใจกลับนับเวลาถอยหลัง นางเปลี่ยนเกมรุกให้กลายเป็นเกมรับ เพื่อให้คนนอกเห็นว่าจักรพรรดิกำลังสูญเสียสติให้กับสตรีในฮาเร็ม จนละเลยหน้าที่สำคัญในคืนนี้... คืนที่นางได้แอบสับเปลี่ยนตราประทับลึกลับในแขนเสื้อพระองค์ไปแล้ว "หากพระองค์อยากได้ข้า... ก็จงแลกด้วยบัลลังก์ของพระองค์เสียเถิด" นางกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่สั่นพร่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็พังประตูห้องบรรทมเข้ามา กลิ่นไอของความตายตลบอบอวลไปทั่วห้อง มู่เหยียนผละออกจากอี้หลงที่ยังคงงุนงงด้วยฤทธิ์ยา นางขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มให้กับเงาร่างที่ยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งมิใช่ใครอื่นนอกจากอัครมเหสีที่ถือกระบี่อาบยาพิษในมือ "ฝ่าบาท..." อัครมเหสีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า "ความสัมพันธ์ของท่านกับนาง... จะกลายเป็นจุดจบของราชวงศ์แล้ว" อี้หลงพยายามดึงสติกลับมา แต่ดวงตาของพระองค์กลับแดงก่ำและพร่ามัว มู่เหยียนไม่ได้ถอยหนี นางกลับเดินไปหยิบกระบี่ที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วหันปลายกระบี่ไปทางอัครมเหสี แทนที่จะเป็นจักรพรรดิ "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ท่านหญิง" มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าไม่ได้จะทรยศฝ่าบาท... แต่ข้ากำลังจะช่วยพระองค์ 'กำจัด' ขยะที่ขวางทางเราอยู่" ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว มู่เหยียนก็ซัดเข็มพิษจากปลายแขนเสื้อไปที่คอหอยของหัวหน้าองครักษ์จนล้มลงขาดใจตายทันที นางหันกลับมามองอี้หลงที่เริ่มขยับตัวได้บ้างแล้วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม "ตอนนี้... ถึงเวลาที่เราต้องมาเล่นเกม 'เอาตัวรอด' กันจริงๆ เสียทีนะเพคะ" มู่เหยียนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้จักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดถึงกับใจสั่นไหว เพราะนางไม่ได้สู้เพื่อใคร... แต่นางกำลังจะทำให้ทุกคนในตำหนักนี้กลายเป็นหมากที่ไร้ค่าในกระดานของนางเพียงผู้เดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เดิมพันสูงที่สุดในครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ