ชัยชนะบนกองเลือด

"ข้าไม่ได้ต้องการเห็นน้ำตาของท่านหรอกนะสนมเอก... ข้าเพียงต้องการเห็นลมหายใจสุดท้ายที่หลุดลอยจากร่างของท่านเท่านั้น" เสียงกระซิบแผ่วพร่าของหลี่มู่เหยียนดังก้องอยู่ข้างหูพระมเหสีเจียวเหม่ย ร่างของสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ทรุดลงกับพื้นพรมขนนกสีแดงฉาน นางไม่ได้ร้องขอชีวิต หากแต่ดวงตาที่เคยจองหองกลับเบิกกว้างด้วยความตระหนกยามมองเห็นตราประทับอาญาสิทธิ์ในมือของมู่เหยียน "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ!" เจียวเหม่ยเค้นเสียงลอดไรฟัน เลือดสีคล้ำหยดลงบนฉลองพระองค์ปักลายหงส์ที่เริ่มเปรอะเปื้อน "ฝ่าบาททรงหลงมัวเมาในกามตัณหาของเจ้าจนมืดบอดไปแล้ว ถึงขั้นมอบอำนาจสังหารให้แก่หญิงแพศยาอย่างเจ้า!" มู่เหยียนแค่นยิ้ม มือเรียวบางดั่งหยกขาวเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างช้าๆ แววตาของนางเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ทว่าแฝงไปด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผามานานปี "แพศยาหรือ? ท่านเรียกข้าเช่นนี้ แต่ในยามที่ท่านถูกส่งตัวไปยังตำหนักเย็น ท่ามกลางความหนาวเหน็บและลืมเลือน ท่านจะรู้ว่า 'แพศยา' ผู้นี้ใจดีกับท่านเพียงใดที่ยังปล่อยให้ท่านมีลมหายใจไว้รำลึกถึงความพ่ายแพ้" ในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานกฤษณา กลิ่นคาวเลือดจางๆ แทรกซึมเข้ามาทำลายบรรยากาศอันหรูหรา จักรพรรดิอี้หลงประทับนั่งอยู่บนแท่นบรรทม สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความหฤหรรษ์กับการครอบครอง เขาไม่แม้แต่จะขยับกายเข้าไปช่วยยอดรักเก่าที่กำลังจะถูกกำจัด แต่กลับยกจอกสุราขึ้นจิบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยเล่ห์กล "มู่เหยียน... เจ้าทำได้ดี" อี้หลงเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "จัดการให้จบเสีย อย่าให้มีเสี้ยนหนามใดหลงเหลืออยู่ในวังหลังของข้าอีก" มู่เหยียนหันไปมองจักรพรรดิ สายตาของนางและเขาสบกันเป็นจังหวะที่นิ่งสนิท มันไม่ใช่ความรักที่เปี่ยมด้วยความภักดี แต่มันคือพันธสัญญาของสองผู้ล่าที่กำลังเล่นเกมอำนาจที่เดิมพันด้วยชีวิต นางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูมเหสีเจียวเหม่ยที่เริ่มไร้เรี่ยวแรง "ความลับเรื่องการวางยาพิษในสุราจันทร์กระจ่างเมื่อสามปีก่อน... ข้ารู้หมดแล้ว และวันนี้แหละคือบทลงโทษที่ท่านต้องชดใช้" คำพูดนั้นทำเอาเจียวเหม่ยตัวสั่นสะท้าน ความหวังสุดท้ายพังทลายลงในพริบตา เมื่อขุนนางอาวุโสและเหล่าขันทีผู้คุมกฎก้าวเข้ามาในห้องตามสัญญาณของมู่เหยียน การถูกถอดถอนไม่ใช่แค่เรื่องของตำแหน่ง แต่มันคือการถูกลบชื่อออกจากราชวงศ์ ถูกตราหน้าเป็นคนบาป และถูกส่งตัวไปยังคุกมืดที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก มู่เหยียนลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนอาภรณ์ของตนเบาๆ นางเดินตรงไปยังแท่นบรรทมของอี้หลง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนตักแกร่งของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด มือของนางลูบไล้ไปตามแผงอกหนาผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี ความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นเริ่มปะทุขึ้นเมื่อนิ้วเรียวแตะที่ลำคอของชายหนุ่ม "ฝ่าบาทเพคะ... ความเงียบสงบในวังหลังเริ่มจะหอมหวานแล้ว กระหม่อมฉันคิดว่าคืนนี้พระองค์คงต้องการ 'รางวัล' ที่มากกว่าการสังหาร" มู่เหยียนกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่า แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นยั่วยวนจนแทบขาดใจ อี้หลงหัวเราะในลำคอ เขาคว้าเอวคอดของนางไว้แน่น กลิ่นกายหอมกรุ่นของมู่เหยียนทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเขาลุกโชน "เจ้าช่างร้ายกาจนัก... มู่เหยียน การจัดการคนพวกนี้ยังไม่ทำให้ข้าพอใจเท่ากับสิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ตอนนี้" เขากดจูบลงบนซอกคอของนางอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตีตราจองสิทธิ์ในตัวนางท่ามกลางซากปรักหักพังของอำนาจที่เพิ่งถูกทำลายลง บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนจากโศกนาฏกรรมเป็นการสังวาสที่เร่าร้อนและบ้าคลั่ง ความมืดมิดของยามค่ำคืนภายนอกดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเฉกเช่นเดียวกับไฟราคะที่กำลังแผดเผาคนทั้งสอง ทว่า ในขณะที่มู่เหยียนกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะและรสสัมผัสจากจักรพรรดิ ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่เกรงกลัวอาญา ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือถือม้วนสารลับที่ประทับตราสีชาดอันเป็นสัญลักษณ์ของ 'ผู้ที่ตายไปแล้ว' ของตระกูลหลี่ "ฝ่าบาท... สนมเอก... สิ่งที่ข้าพเจ้านำมาให้ในค่ำคืนนี้ อาจทำให้ชัยชนะของท่านกลายเป็นกับดักที่ไม่มีวันถอนตัวขึ้น" มู่เหยียนชะงัก ร่างกายที่เคยโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ของอี้หลงแข็งทื่อไปชั่วขณะ เมื่อนางกวาดสายตาเห็นสิ่งที่อยู่ในมือนั้น—มันคือป้ายไม้ประจำตัวของบิดาผู้ที่นางเชื่อมาตลอดว่าถูกสังหารไปเมื่อสิบปีก่อน และบนป้ายนั้น... ยังมีรอยหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของมู่เหยียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ