วันคืนแห่งสุขนาฏกรรม

"หากเจ้ายังขยับตัวอยู่เช่นนี้ ข้าคงไม่อาจรับประกันได้ว่า ความอดทนที่เหลือเพียงน้อยนิดของข้าจะไม่มลายหายไปเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิอี้หลงพร่าสั่น แฝงไว้ด้วยกระแสแห่งความปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่บัดนี้กำลังลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังเนียนละเอียดของหลี่มู่เหยียน สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่น ดั่งการตีตราจองเหนืออาณาเขตที่พระองค์ทรงโปรดปรานที่สุดในยามนี้ มู่เหยียนไม่ได้ขัดขืน นางเพียงชะงักลมหายใจ ปล่อยให้ร่างของตนจมลงไปในอ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยไออุ่นของชายผู้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง ทว่าในยามค่ำคืนเช่นนี้ เขากลับเป็นเพียงบุรุษผู้แสวงหาที่พึ่งพิงจากสตรีที่เขาเคยปรามาสว่าต่ำต้อย "ฝ่าบาททรงดำริเช่นนั้นจริงหรือเพคะ?" นางกระซิบถาม เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แววตาของนางในยามที่ช้อนมองอีกฝ่ายนั้นเต็มไปด้วยความฉงนที่ซ่อนเล่ห์กล "หรือเป็นเพียงพระราชดำรัสที่ใช้ปั่นหัวสนมเอกเช่นหม่อมฉันให้หลงระเริงไปกับกับดักของพระองค์อีกครา" อี้หลงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องในความเงียบสงัดของตำหนักส่วนพระองค์ เขาพลิกกายให้นางขึ้นมาอยู่เบื้องบน ประสานสายตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลึกซึ้งคู่นั้น "เจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่มีวันปล่อยให้หมากตัวสำคัญเช่นเจ้าหลุดมือไปได้... แต่ในคืนนี้ ข้าอยากให้เจ้าลืมเลือนเรื่องการเมือง เรื่องแค้นเคือง และเรื่องหมากกระดานนั้นไปเสียชั่วขณะ" มู่เหยียนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา มันไม่ใช่จังหวะของความแค้น แต่มันคือจังหวะของบุรุษที่โหยหาการยอมรับจากสตรีเพียงหนึ่งเดียว นางเอื้อมมือไปสัมผัสโครงหน้าคมสันนั้นด้วยความเชื่องช้า นิ้วเรียวไล้ผ่านริมฝีปากที่เคยออกคำสั่งประหารชีวิตคนนับร้อย บัดนี้มันกลับสั่นระริกเพียงเพราะสัมผัสของนาง "สุขนาฏกรรมชั่วคราว... กระนั้นหรือเพคะ?" นางเอ่ยพลางยิ้มหยันให้กับโชคชะตา "เราทั้งคู่ต่างเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมบนเวทีแห่งวังหลวง แต่เหตุใดเมื่อม่านราตรีปิดลง เรากลับกลายเป็นเพียงเหยื่อของสิเน่หาที่ไม่อาจถอนตัวได้เสียเอง" คำพูดของนางทำให้อี้หลงชะงัก ดวงตาคมกริบของจักรพรรดิหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะดึงร่างบางเข้ามาประชิดแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียว กลิ่นหอมจางๆ จากกายของมู่เหยียนผสมกับกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เป็นเอกลักษณ์ของจักรพรรดิ สร้างบรรยากาศที่พร่าเลือนสติสัมปชัญญะ เขากดจูบลงบนลำคอระหงของนางอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ประหนึ่งต้องการกลืนกินทุกร่องรอยแห่งความสง่างามนั้นให้จมหายไปกับความใคร่ มือที่เคยรวบอำนาจแผ่นดินเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางอย่างใจเย็น ทว่าเปี่ยมด้วยความชำนาญในเชิงสวาท ทุกสัมผัสที่เขามอบให้คือนัยยะแห่งการบงการ แต่มู่เหยียนกลับตอบรับด้วยจังหวะที่เหนือกว่า นางไม่ได้เพียงแค่ยอมจำนน แต่นางกำลัง "นำ" เขาเข้าสู่เกมของนาง ความรู้สึกเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับเปลวเพลิงที่ถูกราดด้วยน้ำมันชั้นดี อี้หลงครางกระหึ่มในลำคอเมื่อมู่เหยียนโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ปลายคางเขา นางไม่ได้เป็นเพียงดอกไม้ที่รอให้เขาเด็ดดม แต่นางคือหนามแหลมที่พร้อมจะทิ่มแทงหากเขาประมาท ในห้องบรรทมที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง แสงเทียนสลัวที่เต้นระบำอยู่บนเชิงเทียนทองเหลืองทำให้นางและเขาดูราวกับเงาที่ไม่มีวันแยกจากกัน การเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยจังหวะที่ประสานสอดคล้องอย่างประหลาด ราวกับดนตรีบรรเลงที่มิอาจหยุดยั้งได้จนกว่าบทเพลงจะสิ้นสุดลง ท่ามกลางความหวามไหวที่กำลังถาโถม มู่เหยียนแอบมองแววตาของจักรพรรดิอี้หลงที่พร่ามัวไปด้วยกามารมณ์ ในห้วงเวลานี้... เขาคือบุรุษที่อ่อนแอที่สุดที่นางเคยรู้จัก และนั่นคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่นางถือครองอยู่ ทว่าในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทที่หน้าตำหนักก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ... กองทัพทางชายแดนเหนือส่งม้าเร็วมาแจ้งข่าวลับสุดยอด... เสด็จแม่... ฮองไทเฮาทรงถูกลอบวางยาพิษในอารามหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" อี้หลงชะงักกึก สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความใคร่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขารีบผละออกจากมู่เหยียนด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง มู่เหยียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบยิ้มที่มุมปากอย่างเงียบเชียบโดยที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น... เพราะนางรู้ดีว่างานเลี้ยงที่แสนหวานนี้... บัดนี้ได้กลายเป็นโศกนาฏกรรมที่แท้จริงแล้ว มู่เหยียนมองดูจักรพรรดิที่กำลังรีบร้อนสวมฉลองพระองค์ด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งชัยชนะ... เกมเริ่มขึ้นแล้ว และข้าจะเป็นผู้ปิดฉากมันเอง ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับเล่ห์กลของมู่เหยียนจนถึงบรรทัดนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - มิคายามวิกาล