สัมผัสเร้นลับในห้องลับ

"เจ้าคิดว่าความลับในวังหลังนี้... มีสิ่งใดที่ข้าไม่ล่วงรู้บ้างหรือ มู่เหยียน?" เสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิอี้หลงดังขึ้นในความมืดมิดของอุโมงค์หินหลังฉากกั้นไม้แกะสลักลวดลายมังกรเหินหาว เขาไม่ได้หันมามองนาง แต่ปลายนิ้วหยาบกร้านกลับไล้ไปตามแนวสันหลังของมู่เหยียนอย่างเชื่องช้า ลากผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดจนหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงสั่นพร่า มู่เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกำยานราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของบุรุษเพศอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบและอับชื้น นางไม่ตอบคำถามนั้นทันที แต่นิ้วเรียวยาวของนางกลับเอื้อมไปสัมผัสกับผนังหินเย็นเฉียบที่ซ่อนอยู่หลังพรมผืนหนา แสงเทียนวับแวมจากคบเพลิงที่ผนังทำให้เงาของคนทั้งคู่ทอดตัวบิดเบี้ยวราวกับปีศาจที่กำลังเริงระบำ "ฝ่าบาททรงมีสิ่งของมากมายที่ต้องเก็บรักษาไว้ในเงามืด... แต่หม่อมฉันสงสัยเพียงว่า เหตุใดพระองค์ถึงยอมให้หม่อมฉันเป็นผู้ถือคบเพลิงเดินเคียงข้างเข้ามาในสถานที่ที่แม้แต่องครักษ์เงาก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา" มู่เหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความยั่วเย้า นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับจักรพรรดิ ใบหน้าของอี้หลงถูกฉาบด้วยแสงสีส้มสลัว แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า อี้หลงกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือหนาคว้าข้อมือของมู่เหยียนแล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง "เพราะข้าต้องการให้เจ้าเห็น... สิ่งที่ข้าเตรียมไว้ให้คนที่จะมาเป็นหงส์คู่บัลลังก์ของข้าอย่างไรเล่า" เขากดร่างของนางลงกับแท่นหินที่ดูคล้ายกับโต๊ะประกอบพิธีกรรมโบราณ มู่เหยียนรู้สึกถึงความเย็นของหินที่ปะทะกับแผ่นหลัง แต่มันกลับไม่เท่ากับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของจักรพรรดิที่กำลังทาบทับลงมา อี้หลงไม่รอช้า เขาฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาวระหง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวหนังจนนางขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เจ้าไม่เคยเป็นเบี้ยหมากสำหรับข้า มู่เหยียน..." อี้หลงกระซิบชิดใบหู ขณะที่มือของเขาเริ่มปลดปมเชือกฉลองพระองค์ของนางออกด้วยความชำนาญ "เจ้าคือเหยื่อที่ข้าเต็มใจจะถูกกลืนกิน และเป็นเพชฌฆาตที่ข้าเฝ้ารอคอย" ในความเงียบงันของห้องลับที่ซ่อนอยู่ใต้ใจกลางวังหลังนี้ ทุกจังหวะการหายใจและทุกสัมผัสกลับดังสะท้อนก้อง อี้หลงปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวนางให้ตื่นขึ้นด้วยสัมผัสที่จาบจ้วงแต่นุ่มนวล เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของนางอยู่ที่ใด และมู่เหยียนเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ยามที่เขาปรนเปรอด้วยไฟแห่งสิเน่หา นางเองก็เกือบจะสูญเสียตัวตนที่วางแผนไว้อย่างรอบคอบไปจนหมดสิ้น "หากหม่อมฉันเป็นเพชฌฆาต... ฝ่าบาทก็คงเป็นผู้ที่เตรียมดาบไว้ให้หม่อมฉันสังหารพระองค์เองสินะคะ" มู่เหยียนแค่นหัวเราะขณะที่นิ้วเรียวขยำเส้นผมของเขาแน่น ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อเขากดสัมผัสหนักหน่วงลงมา "ถ้าเช่นนั้น เรามาดูซิว่า... เจ้าจะมีปัญญาชักดาบนั้นออกมาเพื่อปลิดชีพข้าได้ก่อนที่ข้าจะพรากเอาลมหายใจของเจ้าไปจนหมดสิ้นหรือไม่" อี้หลงประทับจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากบางของนาง เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายและอำนาจ มู่เหยียนรู้สึกราวกับโลกหมุนคว้าง การชิงไหวชิงพริบในวังหลังดูไร้ความหมายไปในทันทีเมื่อเทียบกับสมรภูมิบนเตียงหินที่กำลังเกิดขึ้น ณ ขณะนี้ ทว่าในจังหวะที่ไฟพิศวาสกำลังลุกโชนจนถึงขีดสุด หางตาของมู่เหยียนกลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวผ่านช่องมองขนาดเล็กของผนังหินฝั่งตรงข้าม นั่นไม่ใช่เพียงแค่เงา... แต่มันคือสตรีในชุดนางกำนัลที่คุ้นตาที่สุดคนหนึ่งในตำหนักของนางเอง! นางกำลังถือม้วนคัมภีร์ลับที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่วันที่นางวางแผนสังหารสนมเอกคนก่อน มือของอี้หลงยังคงยุ่งอยู่กับการสัมผัสผิวกายของนางอย่างหลงใหล แต่ในใจของมู่เหยียนกลับเย็นเยียบลงฉับพลัน นางตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า อี้หลงไม่ได้พามาที่นี่เพื่อมอบความลับให้แก่หงส์ของเขา แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อหยั่งเชิงว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้บงการเงาที่แท้จริง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นขององครักษ์นับสิบคนก็ดังสะท้อนเข้ามาในอุโมงค์มืดมิดพร้อมกับเสียงเปิดประตูหินที่ปิดตาย อี้หลงหยุดชะงัก ผละออกจากร่างของมู่เหยียนช้าๆ ก่อนจะหันไปทางปากทางเข้าด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา "ดูเหมือนว่า 'แขก' ที่เจ้าเชิญมาด้วยตัวเอง จะมาถึงเร็วกว่าที่ข้าคิดนะ... มู่เหยียน" เขากระซิบเบาๆ แต่ดวงตากลับจับจ้องไปยังความมืดที่กำลังเปิดเผยตัวตนของผู้บุกรุก ซึ่งคนคนนั้นคือ 'พี่ชายร่วมสาบาน' ที่นางเชื่อใจที่สุดในวังหลวงแห่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความเร้นลับของวังหลังกับมู่เหยียนนะคะ มารอติดตามกันค่ะว่านางจะเอาตัวรอดจากเกมซ้อนเกมนี้ได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ!