คำสารภาพของจักรพรรดิ

"เจ้าไม่ได้รักข้า... เจ้าเพียงแค่ต้องการทำลายข้าให้แตกสลายไปพร้อมกับบัลลังก์นี้ใช่หรือไม่ หลี่มู่เหยียน" สุรเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์บาดเจ็บดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในตำหนักบรรทม อี้หลงไม่ได้กล่าววาจานี้ขณะประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรที่สูงส่ง แต่เขากำลังกดร่างของสตรีที่งดงามที่สุดในวังหลังไว้ใต้ร่างบนเตียงทองคำที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี กลิ่นกำยานดอกเหมยอบอวลไปทั่วห้อง แต่กลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากบาดแผลที่หัวไหล่ของเขาซึ่งเกิดจากการลอบสังหารเมื่อครู่ได้ หลี่มู่เหยียนไม่ได้หลบสายตาคมกริบดั่งใบมีดนั้น นางนิ่งงัน แววตาของนางดุจผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ที่ลึกสุดหยั่ง มือเรียวบางที่เคยใช้ร่ายรำและรินสุราค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสรอยแผลที่ไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะจำกัดความ ทั้งเยาะหยันและโหยหาในคราเดียวกัน "หากหม่อมฉันต้องการทำลายฝ่าบาท... ป่านนี้เลือดที่ไหลจากแผลนี้คงเคลือบยาพิษร้ายแรงที่สุดไปแล้วเพคะ" เสียงของนางกระซิบแผ่วพร่า ทว่ากังวานในความรู้สึกของคนฟัง อี้หลงแค่นหัวเราะ สัมผัสจากปลายนิ้วของนางสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของเขาจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาไม่ใช่คนโง่เขลาที่จะดูไม่ออกว่าสตรีใต้ร่างคนนี้มีความแค้นเคืองปนเปอยู่กับความเร่าร้อนในกามารมณ์ที่พวกเขามอบให้แก่กัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า 'ความปรารถนา' ของตนเริ่มเปลี่ยนรูปร่างไป ไม่ใช่เพียงการครอบครองร่างกาย แต่เป็นการโหยหาจิตวิญญาณที่แหลกสลายของนางให้มาเติมเต็มความว่างเปล่าภายใน "เจ้าเป็นสตรีที่ร้ายกาจที่สุดที่ข้าเคยพบ" อี้หลงก้มลงกระซิบชิดใบหู ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกมนภายใต้ชุดนอนผ้าไหมบางเบา "เจ้าทำให้ข้าต้องหลั่งเลือด และในขณะเดียวกันก็ทำให้ข้าต้องหลั่งราคะจนแทบเสียสติ... บอกข้ามาสิ ว่าภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่งราวกับรูปปั้นนี้ หัวใจของเจ้ากำลังกรีดร้องสิ่งใดกันแน่" มู่เหยียนกัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งฉายวาบขึ้นในแววตาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป นางไม่ต้องการความสงสารจากบุรุษที่กุมอำนาจเหนือชีวิตของคนทั้งแผ่นดิน นางต้องการเพียงแค่การแก้แค้นที่สาสม ทว่าสัมผัสที่เขามอบให้นั้นกลับดึงนางลงสู่ห้วงเหวที่ลึกเกินกว่าจะถอนตัว "หม่อมฉันไม่มีหัวใจหรอกเพคะ... สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความเคียดแค้นและร่างกายที่ฝ่าบาททรงตีตราจองไว้" นางตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของนางตอบสนองต่อฝ่ามือของเขาอย่างทรยศเมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไประหว่างรอยแยกของอาภรณ์ อี้หลงมองจ้องเข้าไปในดวงตาของนาง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเหี้ยมโหดเป็นความโหยหาอย่างประหลาด "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะมอบหัวใจของข้าให้เจ้าทำลายมันเสียเอง... มู่เหยียน ข้าไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างกายของเจ้า แต่นับตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในวังหลัง ข้าก็ไม่เคยนอนหลับได้เต็มตื่นโดยปราศจากภาพของเจ้าในห้วงคำนึง ข้าปรารถนาจะเห็นเจ้าพังทลายลงในอ้อมกอดของข้าเพียงผู้เดียว" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจมู่เหยียน นางนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความแค้นที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอนด้วยถ้อยคำอ่อนหวานที่แฝงไปด้วยพิษร้ายแรงนี้ เขาไม่ได้มองนางเป็นเบี้ยหมากอีกต่อไป แต่เขากำลังกลายเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเอง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา อี้หลงขยับกายบดเบียดเข้าหานางอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ และมู่เหยียนเองก็ตวัดแขนโอบรัดรอบคอเขาไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือ ทั้งสองจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไม่อาจหวนคืน ขณะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูห้องบรรทมสามครั้งก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้ความเกรงใจ เสียงของหัวหน้าขันทีคนสนิทดังลอดผ่านเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่น "ฝ่าบาท! หม่อมฉันขอประทานอภัยที่ต้องรบกวน... แต่บัดนี้กองกำลังทหารจากตระกูลหลี่ที่ล่มสลายไปแล้ว ได้บุกเข้าถึงประตูวังชั้นในแล้วพะยะค่ะ พวกเขามุ่งหน้ามายังตำหนักของสนมหลี่... และในมือของผู้นำกลุ่มนั้น คือตราประจำตระกูลที่ควรจะสูญหายไปนานแล้ว!" อี้หลงชะงักกึก ร่างกายของมู่เหยียนแข็งทื่อไปทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เพราะเขารู้ดีว่าตรานั้น... คือกุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความลับที่นางพยายามฝังกลบไว้ภายใต้ฐานะสนมเอกมาตลอดชีวิต! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของมู่เหยียนในศึกครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิคายามวิกาล