บทรักท่ามกลางศึกนอก

"ท่านกำลังสั่น... หรือว่าความตายที่มาเยือนถึงชายแดนกำลังทำให้ฝ่าบาทหวาดหวั่นกันแน่เพคะ?" เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องบรรทม หลี่มู่เหยียนขยับกายขึ้นคร่อมร่างหนาของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดิน นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวลากไล้ไปตามแนวสันกรามคมกริบของจักรพรรดิอี้หลง สัมผัสของนางเย็นเยียบ หากแต่แววตาที่จ้องมองลงมากลับร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ จักรพรรดิอี้หลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนในอกแกร่ง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของนางก่อนจะกระชากลงมาจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง "ความตายที่ชายแดนงั้นหรือ?" อี้หลงเอ่ย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอระหง "ข้าเพียงแค่ตื่นเต้น... ที่จะได้เห็นว่าสตรีที่ข้าเลี้ยงดูมาด้วย 'สิเน่หา' อย่างเจ้า จะใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นไรในวันที่บัลลังก์ของข้ากำลังสั่นคลอน มู่เหยียน... เจ้ากำลังรอซ้ำเติมข้า หรือรอจะก้าวขึ้นมาครองแผ่นดินเคียงข้างข้ากันแน่" มู่เหยียนยิ้มมุมปาก นางไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้มลงกระซิบข้างใบหูของเขา "หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการพิสูจน์ ว่าใต้ร่มเงาของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ จะยังมีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะกำราบข้าบนเตียงได้อีกหรือไม่ ในเมื่อศัตรูภายนอกกำลังจ่อคอหอยท่านอยู่เช่นนี้" คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง อี้หลงพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็วด้วยพละกำลังมหาศาล เขาตรึงร่างนางไว้ใต้ร่าง กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาตื่นขึ้น มือหนาฉีกกระชากอาภรณ์ชั้นนอกออกอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน "เจ้าอยากลองดีนักใช่ไหม" เสียงของเขาทุ้มพร่า เต็มไปด้วยความกระหาย "งั้นข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่า ในยามที่ข้าเผชิญหน้ากับศัตรู ข้าดุร้ายเพียงใด และในยามที่ข้าเผชิญหน้ากับเจ้า... ข้าจะไร้ปรานีถึงขั้นไหน" บทรักท่ามกลางความตึงเครียดของศึกสงครามภายนอกเริ่มขึ้นอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนหวานเยี่ยงคู่รัก มีเพียงแรงดึงดูดของอำนาจและการช่วงชิง มู่เหยียนตอบสนองทุกสัมผัสของเขาด้วยความเร่าร้อนที่ซ่อนเร้นมานาน นางใช้ร่างกายของตนเองเป็นเครื่องมือในการยั่วยุ ผสานความเจ็บปวดจากการถูกครอบงำเข้ากับความพึงพอใจที่ได้เห็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ยอมสยบอยู่แทบเท้า ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยร่องรอยของการแก้แค้นและพันธนาการที่ไม่อาจตัดขาด อี้หลงกดดันนางด้วยสัมผัสที่หนักหน่วงราวกับจะตีตราจองว่าสตรีผู้นี้คือทรัพย์สมบัติส่วนตัวที่ไม่มีผู้ใดพรากไปได้ แม้ในยามที่เขากำลังสับสนกับสถานการณ์บ้านเมือง เขากลับใช้มู่เหยียนเป็นที่ระบายความอัดอั้น ทั้งความแค้นและความโหยหาถูกถ่ายทอดผ่านจุมพิตที่ดุดันและรอยรักที่ประทับไว้ทั่วเรือนร่าง "เจ้ามันปีศาจ... มู่เหยียน" อี้หลงพึมพำขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอของนาง กัดเม้มเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความหลงใหล "และฝ่าบาทก็ทรงเป็นนักล่าที่ไม่มีวันรู้จักพอเพคะ" นางตอบโต้ เสียงหอบกระเส่าของนางยิ่งกระตุ้นให้เขาเร่งจังหวะให้รุนแรงขึ้น ทุกความตึงเครียดจากข่าวศึกนอกวังถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังแห่งราคะที่ไม่มีใครยอมใคร ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมห้องบรรทมหลังจากบทรักอันเร่าร้อนสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์คนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง "ฝ่าบาท... พ่ะย่ะค่ะ!" เสียงนั้นแหบพร่าและรีบร้อนจนเห็นได้ชัด "หัวหน้าองครักษ์จากชายแดนส่งข่าวลับมา... ทัพศัตรูไม่ได้มุ่งหน้ามาที่ประตูทิศใต้ แต่พวกมันกำลังเจาะอุโมงค์ลับเข้ามาจากทางห้องใต้ดินของวังหลัง... และ... และดูเหมือนจะมี 'ไส้ศึก' จากในวังเป็นผู้เปิดทางให้!" อี้หลงชะงัก ร่างหนาลุกขึ้นนั่งทันที ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่กลับกลายเป็นเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง มู่เหยียนที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสยายลงมาปิดแผ่นหลังเปลือยเปล่า นางหันไปสบตากับจักรพรรดิอี้หลงด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขาต้องขนลุก "ดูเหมือนว่าศึกนี้จะไม่ได้มีแค่เรื่องของแผ่นดินเสียแล้วนะเพคะ ฝ่าบาท... ทรงแน่ใจแล้วหรือว่าคนที่วางแผนนี้ ไม่ใช่คนที่กำลังนั่งจ้องมองฝ่าบาทอยู่ตอนนี้?" จักรพรรดิอี้หลงคว้าดาบที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาพาดลงบนลำคอของนางทันที สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย "เจ้าทำอะไรลงไป มู่เหยียน!" เขาเค้นเสียงต่ำ ขณะที่เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทิศทางของอุโมงค์ลับที่องครักษ์เพิ่งกล่าวถึง มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะใจเต้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ