พยานรักแห่งวังหลวง

"หากเจ้ายังยืนกรานว่าไร้มลทิน จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นด้วยร่างกายของเจ้าเสียเดี๋ยวนี้ มู่เหยียน... หรือจะให้ข้าสั่งกงกงให้นำ 'ตราประทับแห่งสนมลับ' มาประทับบนร่างขาวผ่องของเจ้า เพื่อให้ทั้งวังหลังได้ประจักษ์ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังข่าวลืออัปยศนี้!" เสียงตวาดกร้าวของจักรพรรดิอี้หลงดังก้องไปทั่วตำหนักบรรทม ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งปกคลุมไปทั่วห้องโถงกว้าง หลี่มู่เหยียนยืนตัวตรงนิ่งสงบ ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของเหล่าสนมที่รอคอยการล่มสลายของนาง นางไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายของชายผู้เป็นทั้งสามีและจอมบงการชีวิต มือเรียวบางค่อยๆ ปลดสายรัดเอวผ้าไหมสีเพลิงออกช้าๆ อย่างไร้อาการสั่นเทา ทุกการเคลื่อนไหวดูเชื่องช้าทว่าหนักแน่น จังหวะเสียงลมหายใจของนางสอดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของบุรุษเบื้องหน้า กลิ่นกำยานมวลหมู่บุปผาอบอวลชวนมึนเมา ไม่ต่างจากสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ "เพคะ ฝ่าบาท..." น้ำเสียงของนางแผ่วเบาหากแต่ทรงพลัง "หากร่างกายของหม่อมฉันคือพยานรักที่ฝ่าบาทต้องการจะพิสูจน์... ก็เชิญฝ่าบาทลงทัณฑ์ให้ถึงที่สุดเถิด" ทันทีที่ชุดคลุมตัวนอกหลุดร่วงลงสู่พื้นพรมเปอร์เซียสีเลือด ผิวขาวนวลละเอียดราวกับหยกชั้นดีก็ปรากฏแก่สายตาอี้หลง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปเชยคางมนขึ้น บีบเค้นจนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่นางพยายามเก็บซ่อนไว้ใต้ใบหน้านิ่งเฉย "กล้าหาญนักนะ..." อี้หลงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่แฝงด้วยโทสะ "เจ้าคิดว่าร่างกายที่ไร้รอยมลทินจะลบล้างคำครหาที่ว่าเจ้าสมคบคิดกับกบฏได้หรือไร?" "ความบริสุทธิ์มิได้อยู่ที่คำกล่าวอ้าง แต่อยู่ที่ว่าฝ่าบาทต้องการจะเห็นมันหรือไม่ต่างหาก..." มู่เหยียนโน้มกายเข้าหาเขา กระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ "ฝ่าบาททรงมองเห็นรอยบาปบนร่างของหม่อมฉันแล้วหรือยัง? หรือว่า... สายพระเนตรของฝ่าบาทถูกบังด้วยเล่ห์ลวงของสนมผู้อื่นจนมืดบอดไปเสียแล้ว?" อี้หลงชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของมู่เหยียนกำลังจะทำให้เขาคลั่ง เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนแท่นบรรทมทองคำทันที แรงกระแทกไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว กลับกัน นางกลับเป็นฝ่ายดึงรั้งอาภรณ์ของเขาเข้าหาตัว สัมผัสของนางเร่าร้อนและช่ำชองจนจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดถึงกับลมหายใจสะดุด มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสรีระที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทุกสัมผัสคือการรุกล้ำและตรวจสอบ ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียงการพิสูจน์ที่แฝงไปด้วยความรุนแรงแห่งกามารมณ์ อี้หลงต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่อาจซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังที่ไร้รอยตำหนินี้ ราวกับว่าหากเขาแทรกซึมลึกเข้าไปถึงวิญญาณได้ เขาจะพบคำตอบว่านางคือหมากตัวสำคัญหรือเพียงแค่นางพญาที่รอวันจะกลืนกินเขา เสียงเสียดสีของเนื้อหนังและเสียงลมหายใจที่ประสานกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ นางรุกเร้าเขาด้วยสัมผัสที่ทำให้เขาลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์ของวังหลวง มู่เหยียนกำลังใช้ร่างกายของนางเป็นเครื่องมือ... เป็นพยาน... และเป็นกับดัก ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด อี้หลงหยุดชะงักลง มือที่บีบเค้นหัวไหล่ของนางไว้แน่นเริ่มสั่นสะท้าน เขาพบแล้ว... สิ่งที่เขาตามหา เขาหยุดทุกการเคลื่อนไหว สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยปานสีแดงจางๆ ตรงแผ่นหลังของนางที่ค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นท่ามกลางอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวจากบทรัก รอยนั้นไม่ใช่รอยธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์ของราชวงศ์ที่ล่มสลายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน... สัญลักษณ์ของทายาทเพียงหนึ่งเดียวที่หายสาบสูญ มือของอี้หลงที่เคยจะทำลาย กลับกลายเป็นสั่นไหวด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์รักษาพระองค์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบรายงานของขันทีคนสนิทที่หน้าห้อง "ฝ่าบาท! หม่อมฉันต้องขอประทานอภัย แต่สายลับจากชายแดนส่งข่าวสำคัญมาพ่ะย่ะค่ะ... กองทัพกบฏที่อ้างสิทธิ์ของ 'องค์หญิงรัชทายาท' ได้เคลื่อนพลถึงหน้าประตูเมืองหลวงแล้ว!" มู่เหยียนเบิกตากว้าง ดวงตาของนางวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม นางมองไปที่จักรพรรดิอี้หลงที่ยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนแท่นบรรทมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ดูเหมือนว่าพยานรักของฝ่าบาท... จะเริ่มออกโรงแล้วนะเพคะ" มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนสำคัญในครั้งนี้นะคะ