คืนเร่าร้อนกลางสวนหลวง

กลิ่นอายจางๆ ของสุราดอกท้อเจือจางอยู่บนเรียวปากที่บวมเจ่อจากการบดจูบอย่างเอาแต่ใจ หลี่มู่เหยียนถูกตรึงแผ่นหลังไว้กับผนังเย็นเฉียบของศาลาแปดเหลี่ยมกลางสวนหลวง ในขณะที่เงาร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิอี้หลงทาบทับลงมาจนมิดรอน ไอร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าแพรบางเบา จนแทบหลอมละลายสติสัมปชัญญะของสนมเอกผู้เยือกเย็นให้แหลกสลายคามือ "เจ้ากล้าดียังไงถึงขโมยบัญชีลับของตระกูลหลี่ไปจากตำหนักอักษร..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ลากไล้จากต้นคอระหงลงมาหยุดอยู่ที่เนินอกอิ่ม ซึ่งกำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจอันติดขัด มู่เหยียนไม่แม้แต่จะหลบสายตา นางแย้มยิ้มเย้ายวนทั้งที่หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวยาวแกล้งแตะไล้ลงบนปกเสื้อคลุมมังกรของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดินอย่างไม่เกรงกลัว "หม่อมฉันเพียงแต่นำสิ่งที่ควรเป็นของตระกูลหลี่กลับคืนมา... ฝ่าบาททรงกังวลเรื่องบัญชีลับ หรือกังวลว่าความลับเบื้องหลังบัลลังก์มังกรจะถูกเปิดเผยกันแน่เพคะ?" คำย้อนถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ แต่อี้หลงกลับไม่ทรงกริ้ว ตรงกันข้าม พระองค์กลับแย้มสรุปพระoลษฐ์ด้วยความขบขัน ดวงเนตรคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความเร่าร้อนและกระหายใคร่ "เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือ... มู่เหยียน" อี้หลงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ "แต่ข้าชอบคนมีความทะเยอทะยาน ยิ่งเจ้าร้ายกาจเท่าไหร่ ร่างกายและหัวใจของเจ้าก็ยิ่งคุ้มค่าแก่การบดขยี้ให้แหลกคามือมากเท่านั้น" สิ้นตรัส ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประทับจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว มู่เหยียนส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ มือเรียวเล็กที่พยายามจะผลักไสแผ่นอกกว้างในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจิกกำสาบฉลองพระองค์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความหอมหวานของสุราดอกท้อผสานกับรสจูบอันเร่าร้อน ทำให้สติของนางพร่าเลือน ความเย็นยะเยือกของศาลาในยามค่ำคืนถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยเพลิงพิศวาสที่พระองค์จงใจจุดขึ้น อาภรณ์เนื้อดีถูกร่นลงด้วยพระHanaของจักรพรรดิอย่างเชี่ยวชาญ ผิวเนื้อนวลเนียนสัมผัสกับสายลมยามดึกและไออุ่นจากกายหนุ่มที่แนบชิด อี้หลงไม่ปล่อยให้ความเงียบงันเป็นอุปสรรค พระองค์อุ้มร่างระหงขึ้นนั่งบนขอบระเบียงหินอ่อน สองขาเรียวถูกบังคับให้เกี่ยวรัดรอบพระเอวสอบโดยอัตโนมัติ ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนมู่เหยียนต้องแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว "ฝ่าบาท... ที่นี่... สวนหลวง..." นางท้วงเสียงสั่นพร่า เมื่อพระเนตรคู่คมจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าครึ่งท่อนของนางภายใต้แสงจันทร์สลัว "ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้ามาในเขตนี้ หากข้าไม่อนุญาต" อี้หลงกระซิบชิดยอดอกสีหวานที่กำลังชูชัน ก่อนจะใช้ริมฝีปากครอบครองความงามนั้นอย่างดูดดื่ม ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้สะโพกผาย นวดคลึงเน้นย้ำจนเกิดเสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาจากเรียวปากบาง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและกลิ่นอายแห่งราคะอันดิบเถื่อน ทว่าในขณะที่ความสุขสมกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ปลายนิ้วมืออีกข้างของมู่เหยียนที่ซุกซ่อนอยู่ด้านหลังพระองค์ กลับค่อยๆ เอื้อมไปหยิบแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้อของจักรพรรดิออกมาได้สำเร็จ—นั่นคือบันทึกการสังหารล้างบางตระกูลของนางเมื่อสิบปีก่อน ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรเหล่านั้น มือที่กำลังโอบกอดพระองค์เปลี่ยนเป็นสั่นเทาด้วยความโกรธ อี้หลงชะงักพระองค์เล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของสตรีในอ้อมกอด พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความแค้นที่พยายามกลั้นไว้ มู่เหยียนจ้องมองพระองค์นิ่งสนิท ริมฝีปากที่เพิ่งผ่านการจูบอันเร่าร้อนเหยียดยิ้มเย็นเยียบ "ความจริงที่ว่า... ฝ่าบาททรงเป็นผู้สั่งฆ่าล้างตระกูลหลี่ด้วยพระองค์เองสินะเพคะ... ที่ทรงซ่อนไว้ใต้รอยจูบพวกนี้" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสวนหลวงทันที อี้หลงมิได้ตกใจหรือหลบสายตา รอยยศสรวลมุมพระโอษฐ์กลับยิ่งกว้างขึ้นอย่างน่ากลัว ในขณะที่มู่เหยียนเตรียมจะสะบัดตัวถอยหนีเพื่อเปิดโปงความจริงนี้ให้ทั่ววังหลวงรับรู้ ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมแสงคบเพลิงก็สว่างวาบขึ้นที่ทางเข้าสวนหลวง... "นั่นเสียงผู้ใด! ใครบังجาญบุกรุกเขตพระราชฐานชั้นใน!" เสียงตะโกนก้องของขันทีเอกดังทะลุกำแพงสวนเข้ามา พร้อมกับร่างของไทเฮาและเหล่าองค์รักษ์นับสิบชีวิตที่กำลังก้าวตรงมายังศาลาแปดเหลี่ยมแห่งนี้อย่างรวดเร็ว! มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและรอติดตามชะตากรรมของมู่เหยียนในตอนต่อไปนะคะ