ตำแหน่งสนมขั้นหก

"ฝ่าบาท... พระองค์ทรงแน่พระทัยแล้วหรือเพคะ ว่าการประทานตำแหน่ง 'ฉางไจ้' แก่นางในชั้นต่ำผู้นี้ จะไม่นำพายุมาสู่ตำหนักในแห่งนี้ในยามที่ลมหนาวกำลังจะมาถึง?" น้ำเสียงของไทเฮาแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน หลี่มู่เหยียนที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว กลิ่นหอมจางๆ จากอาภรณ์ของจักรพรรดิอี้หลงที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของนาง บัดนี้กลับมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นกำยานเย็นเยือกจากขบวนเสด็จของไทเฮาที่แผ่ซ่านเข้ามา จักรพรรดิอี้หลงไม่เพียงไม่ตอบคำถามนั้น พระองค์กลับก้าวเข้ามาใกล้ร่างที่หมอบราบของมู่เหยียน มือหนาหยาบกร้านเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ดวงตาสีเข้มดุจห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึงจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะประเมินว่าดอกไม้ในกำมือของพระองค์จะเหี่ยวเฉาไปต่อหน้าคมดาบของไทเฮาหรือไม่ "นางเป็นคนของเปิ่นกง (ข้า)... ไทเฮาคิดว่าตำแหน่งสนมขั้นหกเพียงเท่านี้ จะคุ้มค่ากับความภักดีที่นางมีต่อเปิ่นกงหรือยัง?" อี้หลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก พระองค์บีบคางมู่เหยียนแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการตอกย้ำว่านางเป็นเพียงสมบัติชิ้นใหม่ที่พระองค์จงใจจะท้าทายกฎเกณฑ์เดิมๆ ของวังหลัง มู่เหยียนเงยหน้าสบตาบุรุษผู้เป็นดั่งราชาปีศาจ แม้ในใจจะหวาดหวั่นต่ออาวุธที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของเหล่าขุนนางและสนมเอกที่ติดตามไทเฮามา แต่นางกลับบังคับให้ดวงตาทอประกายท้าทาย ราวกับจะบอกว่าตำแหน่ง 'ฉางไจ้' นี้ คือใบเบิกทางที่นางยอมเอาชีวิตเข้าแลก "หม่อมฉัน... ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา" เสียงของนางแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "เมตตา?" ไทเฮาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก "ในวังหลังแห่งนี้ เมตตาคือยาพิษที่หวานหอมที่สุด เจ้าจงจำไว้เถิดมู่เหยียน ว่าตำแหน่งที่เจ้าได้รับมาพร้อมกับสายตาอิจฉาริษยาของสตรีหลายร้อยนางที่จ้องจะฉีกเนื้อเจ้า ทุกย่างก้าวของเจ้าจากนี้ไป จะไม่มีที่ว่างให้เจ้าเดินพลาด แม้เพียงก้าวเดียว" มู่เหยียนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลรอบด้าน สนมเอกหลายนางที่ยืนอยู่ด้านหลังไทเฮาต่างส่งสายตาราวกับจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว ตำแหน่งฉางไจ้ที่ถือเป็นสนมขั้นหก แม้จะดูต่ำต้อยในสายตาเชื้อพระวงศ์ แต่ในสายตานางกำนัลที่ต้องรับใช้มาทั้งชีวิต นี่คือการข้ามพ้นจากนรกขุมที่หนึ่งไปสู่อีกขุมที่ลึกซึ้งกว่า อี้หลงปล่อยมือจากคางของนาง ก่อนจะหันไปหาไทเฮา "หากพระนางไม่มีเรื่องอันใดสำคัญมากกว่าการมาสอนสั่งสตรีของเปิ่นกง เปิ่นกงก็ขอตัว นางมีภารกิจที่ต้องทำต่อ... บนเตียงบรรทมของข้า" คำพูดนั้นจงใจกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบศาลาแปดเหลี่ยมเย็นเยียบจนได้ยินเสียงใบไม้แห้งร่วงหล่น ไทเฮาขบกรามแน่น สายตาของพระนางกวาดมองมู่เหยียนราวกับจะจดจำใบหน้านี้ไว้ในบัญชีแค้น ก่อนจะสะบัดชายผ้าคลุมแล้วหันหลังกลับอย่างเย็นชา มู่เหยียนยืนขึ้นช้าๆ ร่างกายของนางสั่นเทาจากการถูกกดดันด้วยอำนาจมหาศาล แต่ก่อนที่อี้หลงจะหันหลังเดินจากไป พระองค์กลับโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของนาง เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยราคะที่ซ่อนเร้น "เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ว่าอำนาจมันหอมหวานเพียงใด... คืนนี้ เจ้าต้องทำให้ข้าประทับใจยิ่งกว่าที่ผ่านมา เพราะหากเจ้าไม่ได้เป็น 'คนโปรด' ของข้าอีกต่อไป สตรีที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ จะเป็นคนแรกที่ส่งตัวเจ้าลงสู่หลุมฝังศพที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ" เขาก้าวจากไปแล้ว ทิ้งให้นางยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความหนาวเหน็บ ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเงาดำสายหนึ่งที่วูบไหวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบข้างศาลา มันไม่ใช่เงาขององครักษ์ แต่เป็นสตรีในชุดนางกำนัลชั้นสูงที่นางคุ้นตาเป็นอย่างดี มือของสตรีนางนั้นถือบางสิ่งไว้ในมือ... มันคือจดหมายที่มีตราประทับลับของตระกูลที่เคยขับไล่ไสส่งนางออกจากบ้านเกิด! มู่เหยียนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก จดหมายฉบับนั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และทำไมสตรีนางนั้นถึงต้องแอบมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตถึงเพียงนั้น? ก่อนที่นางจะทันได้ขยับตัว เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลัง... "สนมฉางไจ้คนใหม่... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าอดีตที่เจ้าหนีมา จะตามไม่ทันในคืนที่หิมะแรกของปีมาถึง?" มิคายามวิกาลหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวที่เข้มข้นในบทนี้ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของมู่เหยียนนะคะ