บาดแผลแห่งหัวใจ

"ความลับนั้น... สำหรับฝ่าบาทแล้ว มันคือเครื่องราชูปโภคหรือเครื่องสังเวยกันแน่เพคะ?" เสียงของหลี่มู่เหยียนสั่นพร่าทว่ากังวานด้วยแรงอารมณ์ เธอไม่ได้มองหน้าบุรุษผู้ครองบัลลังก์ที่ยืนอยู่ตรงข้าม สายตาของเธอจับจ้องไปยังเศษเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนจากเอกสารลับที่ถูกเผาทำลายในกระถางสำริด กลิ่นไหม้ของกระดาษโบราณอบอวลไปทั่วห้องทรงพระอักษรในยามวิกาล จักรพรรดิอี้หลงขยับกายเข้าใกล้ด้วยท่วงท่าเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวของพระองค์เชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคมปลาบที่ซ่อนความดุร้ายราวกับสัตว์ป่า "เจ้าล้ำเส้นเกินไปแล้ว มู่เหยียน... สตรีที่รู้มากเกินไป มักจะอายุสั้น" "หม่อมฉันยอมตายดีกว่าต้องอยู่กับคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งเงาของตัวเอง" นางยิ้มหยัน ก่อนจะสะบัดหน้าหนี ทันใดนั้นเอง เสียงแหวกอากาศของคมศาสตราก็ดังขึ้นจากมุมมืด! แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างสะท้อนคมกระบี่นับสิบเล่มที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่จักรพรรดิยืนอยู่ อี้หลงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าร่างกายของหลี่มู่เหยียนกลับขยับเร็วกว่าความคิด นางถลันเข้าขวางเบื้องหน้าบุรุษผู้เป็นทั้งคนรักและศัตรูในคราวเดียวกัน ฉึก! เสียงโลหะตัดผ่านเนื้อเยื่อดังชัดเจนในความเงียบสงัด ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วจากหัวไหล่ลามไปทั่วร่าง เลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินอ่อนหยดแล้วหยดเล่า อี้หลงเบิกตากว้าง มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้ก่อนที่นางจะทรุดลงพื้น ท่ามกลางเหล่าองครักษ์เงาที่กระโจนออกมาจากเงามืดเพื่อจัดการผู้บุกรุก "เจ้า... ทำไม?" เสียงของจักรพรรดิสั่นเครือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี มู่เหยียนกัดฟันแน่น หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากเนียน "เพราะหากท่านตาย... ความลับเรื่องสุสานหลวงก็จะหายไปกับท่าน... และหม่อมฉัน... ก็จะไม่มีวันได้คำตอบที่ตามหามาทั้งชีวิต" นางกุมไหล่ที่ถูกแทงไว้แน่น เลือดอุ่นๆ ไหลซึมผ่านนิ้วมือ อี้หลงอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ความเหี้ยมโหดในแววตาถูกแทนที่ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญศัตรูให้เป็นเถ้าถ่าน พระองค์รีบพานางไปยังห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เงียบสงบและปลอดภัยที่สุด บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและกลิ่นคาวเลือด อี้หลงจัดการถอดอาภรณ์ของนางออกด้วยความร้อนรน มือที่เคยใช้ถืออำนาจปกครองแผ่นดินสั่นเทาขณะสัมผัสผิวเนียนละเอียดที่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบเลือด มู่เหยียนหอบหายใจถี่ สายตาเริ่มพร่าเลือน แต่เมื่อเห็นแววตาของชายตรงหน้า นางกลับกระตุกยิ้มอย่างอ่อนแรง "ฝ่าบาท... นี่คือครั้งแรกที่หม่อมฉันเห็นท่าน... หวาดกลัว" "เงียบเสีย!" อี้หลงตวาดเสียงเครือ เขาใช้มีดเล่มเล็กกรีดเปิดรอยแผลเพื่อล้างพิษ จุมพิตร้อนแรงประทับลงบนบาดแผลเพื่อดูดเลือดเสียออก ความเจ็บปวดจากพิษที่แล่นเข้าสู่ร่างกายของจักรพรรดิทำให้พระองค์ต้องกัดกรามแน่น ทว่าเขากลับทำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความอาวรณ์ที่ยากจะอธิบาย "อย่าตาย... ข้ายังไม่ได้บอกเจ้าเลยว่า ความลับที่เจ้าตามหา มันมีค่ามากกว่าชีวิตของเจ้าเพียงใด" อี้หลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่ซ่อนอยู่ในกามารมณ์ มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของนางอย่างถือสิทธิ์ แม้ในยามที่นางบาดเจ็บ เขาก็ยังไม่วายใช้สัมผัสที่เร่าร้อนบงการจิตวิญญาณของนาง มู่เหยียนรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากร่างของเขา แรงเสน่หาที่ปะทะกับความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของนางสั่นสะท้าน "ท่านจะข่มเหงคนป่วยหรือเพคะ... ท่านอี้หลง" "ข้าจะทำให้เจ้าจดจำ... ว่าแม้ในยามที่เจ้าเจ็บปวด เจ้าก็ยังเป็นของข้าเพียงผู้เดียว" เขาก้มลงจุมพิตนางอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำที่นางพยายามปิดกั้น มือของเขาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออก เผยให้เห็นทรวดทรงที่งดงามภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา อี้หลงกดกายเข้าหานางช้าๆ แต่หนักแน่น ราวกับต้องการตอกย้ำให้แน่ใจว่านางยังมีชีวิตอยู่ภายใต้อาณัติของเขา ในจังหวะที่ความสัมพันธ์กำลังลึกซึ้งถึงขีดสุด บานประตูห้องบรรทมก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงโดยไม่มีใครคาดคิด ร่างของขันทีคนสนิทวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดพร้อมม้วนกระดาษในมือ "ฝ่าบาท! พะ...เพคะ! ท่านหญิง... กองทัพของตระกูลหลี่ที่ล่มสลายไปแล้ว บัดนี้กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงตามคำสั่งศิลาอาถรรพ์ที่ท่านทรงซ่อนไว้!" อี้หลงชะงักกึก มู่เหยียนเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อตระกูลที่นางเคยเกลียดชัง มือที่โอบกอดเขาอยู่ค่อยๆ คลายออก ความจริงที่ว่านางอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่ากำลังจะกระจ่างชัดในไม่ช้า... แต่ใครกันที่เป็นคนส่งข่าวนี้ให้กองทัพทัพนั้นรู้? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายและงดงามนี้ไปพร้อมกับมิคายามวิกาลนะคะ