รอยจูบที่ไม่มีวันลบเลือน

"เจ้าคิดว่ารอยบนคอของเจ้า... จะหลบซ่อนจากสายตาพวกนางในวันพรุ่งนี้ได้จริงหรือ มู่เหยียน?" เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบของนิ้วเรียวยาวที่ลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มตรงต้นคอที่เพิ่งถูกประทับรอยรักไว้อย่างหยาบโลน มู่เหยียนไม่ได้สะดุ้งสุดตัวอย่างหญิงสาวขวัญอ่อน หากแต่นางกลับหยัดกายตรงขึ้น รับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างแกร่งของจักรพรรดิอี้หลงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในความมืดสลัว มู่เหยียนทอดสายตามองหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างบานแกะสลัก นางไม่หันกลับไปมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนซ้อนหลังอยู่ ดวงตากลมโตของนางมีเพียงความว่างเปล่าที่ซ่อนประกายคมกริบไว้ภายใน "รอยจูบที่ฝ่าบาทประทานให้... มิใช่รอยที่ข้าต้องหลบซ่อน แต่มันคือตราประทับประกาศศักดาของฝ่าบาทไม่ใช่หรือเพคะ?" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนัยที่เชือดเฉือน "หรือว่าฝ่าบาทเกรงกลัว... ว่าหากสนมเอกคนอื่นเห็นเข้า พวกนางจะหึงหวงจนมิอาจถวายงานท่านได้อย่างเต็มที่?" อี้หลงแค่นหัวเราะในลำคอ แรงบีบที่เอวบางกระชับแน่นขึ้นจนมู่เหยียนสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งของบุรุษผู้ครองแผ่นดิน เขาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของนาง กลิ่นกำยานราคาแพงผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของเขากำลังทำให้สติสัมปชัญญะของนางสั่นคลอน "ข้าไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด โดยเฉพาะสตรีเหล่านั้น" เขาตอบเสียงพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูนางเบาๆ อย่างยั่วยวน "แต่สิ่งที่ข้าหวงแหน... คือสิ่งที่ข้าตีตราไว้แล้ว ห้ามผู้ใดได้สัมผัส ห้ามผู้ใดได้มอง และห้ามผู้ใดได้เข้าใกล้... แม้แต่เงาของเจ้า ข้าก็จะเป็นผู้ถือครองเพียงผู้เดียว" มู่เหยียนหลับตาลงนิ่งงัน หัวใจนางเต้นเป็นจังหวะกระชั้น แต่ทว่าในห้วงความคิดกลับนึกถึงแผนการชิงอำนาจที่นางวางไว้บนเตียงหงส์แห่งนี้ การจะเป็นเบี้ยหมากที่เหนือกว่าจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด นางต้องรู้จักวิธีใช้ความใคร่ของเขาเป็นอาวุธ นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ผิวพรรณเปลือยเปล่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยเพียงผ้าแพรบางเบาแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่ายโดยไม่มีสิ่งกั้นขวาง "ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์เช่นนั้นจริงๆ หรือเพคะ?" มู่เหยียนลากนิ้วผ่านแผงอกของเขาอย่างอ้อยอิ่ง สายตาเย้ายวนคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ "หากข้าเป็นของท่านเพียงผู้เดียว... แล้วศัตรูของท่านที่อยู่ในวังหลังเล่า ท่านจะจัดการกับพวกนางอย่างไร? ท่านจะใช้ร่างกายข้าเป็นเหยื่อล่อ หรือจะใช้ความเมตตา... ที่ท่านไม่เคยมี... ปกป้องข้า?" อี้หลงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับมอด เขาคว้าเอวบางรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนมู่เหยียนแทบจะล้มลงไปในอ้อมกอดของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้านาง เขาใช้นิ้วเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีดำมืดที่ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณ "ข้าไม่ใช้สตรีของข้าเป็นเหยื่อล่อ... แต่ข้าจะใช้พวกนางเป็นเครื่องเซ่นสังเวยความริษยาของพวกนางเอง" เขาเอ่ยเสียงต่ำเย็น "ส่วนเจ้า... มู่เหยียน หน้าที่ของเจ้าไม่ใช่การคำนวณหมากบนกระดาน แต่มันคือการทำให้ข้าลุ่มหลงจนลืมสิ้นทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นบัลลังก์หรือชีวิตของข้าเอง" บทสนทนาที่ควรจะเป็นเพียงความวาบหวาม กลับกลายเป็นการประจันหน้ากันด้วยเล่ห์เหลี่ยม มู่เหยียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะจงใจเลื่อนมือไปลูบไล้รอยจูบบนลำคอของนางเองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา นางกำลังเล่นกับไฟ และดูเหมือนว่าไฟกองนี้จะเริ่มลุกลามไหม้เกรียมถึงหัวใจของชายที่น่ากลัวที่สุดในแผ่นดินไปเสียแล้ว ในขณะที่มู่เหยียนกำลังจะเอ่ยคำหวานเพื่อรุกคืบความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างร้อนรนจากด้านนอก เสียงขันทีคนสนิทของจักรพรรดิสั่นเครือจนน่าแปลกใจ "ฝ่าบาท... พะยะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระพันปีหลวงทรงเสด็จมาที่ตำหนักนี้ และพระนาง... ทรงไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่พากองกำลังองครักษ์มาด้วยพะยะค่ะ!" อี้หลงชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นหายไปจากใบหน้าทันที เขาผละจากมู่เหยียนอย่างรวดเร็ว หันไปคว้าฉลองพระองค์มาสวมใส่ด้วยท่าทีที่ดูเดือดดาลกว่าครั้งใดที่นางเคยเห็น ขณะที่มู่เหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความคิดของนางหมุนวนเร็วรี่... พระพันปีหลวงไม่เคยลงมาจัดการเรื่องในวังหลังยามดึกดื่นเช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่า... ความลับบางอย่างที่นางซ่อนไว้กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาท่ามกลางความสับสนนี้ มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความลุ่มลึกที่แฝงไปด้วยอันตรายในบทนี้นะคะ