เงาแค้นจากอดีต

“หมากตัวนี้ไม่เคยยอมให้ใครมาตัดสินชะตาชีวิตแทนหรอกนะคะ” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของจักรพรรดิอี้หลง แม้ในยามนี้ ร่างสูงสง่าจะประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ทว่าสายตาที่ทอดมองไปยังม้วนกระดาษลับในมือกลับวูบไหวด้วยความขุ่นมัว เขาไม่ได้มองข้อความที่เขียนด้วยหมึกจีนนั้น แต่เขากำลังมอง ‘ภาพ’ ของหลี่มู่เหยียนในคืนที่ผ่านมา... ผิวพรรณที่เนียนละเอียดราวกับหยกมันแพะภายใต้แสงจันทร์ และรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความพยศพยามเอาไว้อย่างมิดชิด “ใต้เท้าเซียว...” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารทำลายความเงียบในห้องทรงพระอักษร “เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าคนผู้นี้ คือทายาทสายเลือดสุดท้ายของตระกูลอดีตราชครูที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน?” ชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทคุกเข่าลงจนศีรษะแทบจรดพื้น “ฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบรอยสักรูปดอกโบตั๋นโลหิตที่ต้นขาซ้ายของนางอย่างละเอียดแล้ว พะยะค่ะ เป็นตราประทับของราชสกุลที่ถูกเนรเทศจริง” มือของจักรพรรดิอี้หลงบีบม้วนกระดาษจนยับยู่ยี่ ตระกูลที่เขาเป็นคนออกราชโองการประหารล้างตระกูลด้วยมือของเขาเอง? หญิงสาวที่เขาใช้เป็นเครื่องระบายความใคร่และหมายจะใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง แท้จริงแล้วคือศัตรูหมายเลขหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ข้างกายมาโดยตลอด ขณะเดียวกัน ภายในตำหนักหงส์เหมันต์ หลี่มู่เหยียนกำลังนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เธอไม่ได้หวีผม แต่เธอกำลังใช้ปลายมีดสั้นเล่มจิ๋วขูดผิวหนังบริเวณต้นขาของตนเองเบาๆ จนเลือดซิบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลไปทั่วห้อง “เจ้าทำอะไรน่ะ มู่เหยียน!” เสียงอุทานจากนางกำนัลคนสนิททำให้เธอชะงัก “รอยตำหนินี้...” มู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาหงส์กลับทอประกายเย็นเยียบ “มันคือพันธนาการที่ข้าไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ หากวันนี้ความลับนี้รั่วไหลไปถึงหูของจักรพรรดิ ข้าก็เพียงแค่ต้องทำลายมันทิ้งเสีย” ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีการประกาศจากขันทีด้านนอก ร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิอี้หลงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดุดันราวกับพายุ อากาศในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันใด มู่เหยียนไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงวางมีดลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นถวายบังคมด้วยท่าทีที่สงบเสงี่ยมเกินควร “ฝ่าบาท... ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดจึงเสด็จมาที่นี่โดยไม่แจ้งล่วงหน้าเพคะ” อี้หลงก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู เขาใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้น สัมผัสที่ปลายนิ้วแข็งกระด้างแต่มั่นคงนั้นทำเอาหัวใจของมู่เหยียนกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าสายตาที่เขามองมานั้นไม่ได้มีความพิศวาสเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องตะปบเหยื่อ “เจ้าเป็นใครกันแน่... มู่เหยียน” เขาถามเสียงต่ำ กระซิบผ่านริมฝีปากที่ขยับชิดใบหู “เจ้าไม่ใช่แค่หญิงสาวจากหอคณิกาที่ข้าซื้อตัวมาหรอก ใช่หรือไม่?” มู่เหยียนแสร้งหัวเราะแผ่วเบา เธอเอื้อมมือไปปลดสายคาดเอวของเขาออกอย่างช้าๆ อากัปกิริยาที่เย้ายวนและใจกล้าทำให้จักรพรรดิอี้หลงถึงกับชะงัก “ฝ่าบาททรงมองหาความลับในร่างกายหม่อมฉัน หรือทรงมองหาความสุขกันแน่เพคะ? หากฝ่าบาทอยากทราบว่าหม่อมฉันเป็นใคร... ก็ลองเข้ามาค้นหาคำตอบในกายหม่อมฉันสิเพคะ” เธอไม่รอคำตอบ ร่างบางโน้มกายเข้าหาก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างเผ็ดร้อน มันไม่ใช่การจูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการต่อสู้ในเชิงอำนาจบนเตียงหงส์ที่ไม่มีใครยอมใคร อี้หลงรวบตัวนางเข้าหาพร้อมกับผลักร่างบางลงบนแท่นบรรทม ผ้าแพรพรรณหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่ดูราวกับหิมะแรกแย้ม ทว่ามือของเขากลับเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ต้นขาซ้ายของนางอย่างจงใจ “หากข้าพบสิ่งที่ข้าค้นหา... เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้อีก” เขาคำรามเบาๆ มู่เหยียนยิ้มสู้ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ฝังลึก “หากฝ่าบาทกล้าพอที่จะเปิดมันดู... ก็จงเตรียมใจรับสิ่งที่ตามมาด้วยนะเพคะ เพราะหมากตัวนี้... มิได้มาเพื่อเป็นของเล่นของพระองค์ แต่มาเพื่อพังทลายบัลลังก์มังกรของพระองค์ให้ย่อยยับลงกับมือ!” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกระชากอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงก็ดังแทรกเข้ามาอย่างตื่นตระหนกพร้อมกับข่าวที่ทำให้จักรพรรดิอี้หลงต้องชะงักงัน “ฝ่าบาท! เกิดเหตุร้ายที่คุกหลวง... นักโทษคดีกบฏตระกูลอดีตราชครูที่ถูกขังไว้... หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และทิ้งจดหมายเลือดไว้บนแท่นประหารว่า ‘การแก้แค้นได้เริ่มขึ้นแล้ว ณ ห้องบรรทมของฝ่าบาท’!” ดวงตาของอี้หลงเบิกกว้าง เขาหันกลับมามองสตรีใต้ร่างที่ในยามนี้กำลังเผยรอยยิ้มเย้ยหยันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มของหญิงสาวที่เขารักและหลงใหล กลับกลายเป็นใบหน้าของปีศาจที่เขาสั่งประหารไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับเล่ห์กลของมู่เหยียนนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้มิคายามวิกาลต่อไปค่ะ