สืบเสาะหาความจริง

“เจ้าคิดว่าความลับในวังหลวงนี้... สิ่งใดที่เก็บได้มิดชิดที่สุดกันล่ะ หงส์ขาวของข้า?” สุรเสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิอี้หลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องลับใต้ตำหนักคุนหนิง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากม้วนกระดาษหนังที่ถูกคลี่ออก หลี่มู่เหยียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังพระองค์ นิ้วเรียวยาวของนางสั่นระริกขณะกวาดสายตาไปตามชื่อและรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดที่ปรากฏอยู่บนเอกสารลับฉบับนั้น “ความลับที่ถูกฝังไว้ด้วยความตายต่างหากเพคะ ที่มิดชิดที่สุด” มู่เหยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาหงส์กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น เมื่อปลายนิ้วของนางหยุดลงที่ตราประทับรูปบุปผาเพลิงที่คุ้นตา—ตราประทับของสนมเอกผู้ถูกลืมในตำหนักเย็น จักรพรรดิอี้หลงหมุนกายกลับมา ดวงตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ของพระองค์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง มือหนาคว้าเอวคอดกิ่วของมู่เหยียนดึงเข้าหาพระวรกายจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับแผงอกกำยำ “เจ้าพบแล้วสินะ... คนที่พยายามจะฉีกกระชากบัลลังก์ของข้า และเหยียบย่ำเจ้าให้จมดิน” “พระสนมเหม่ยจู...” มู่เหยียนพึมพำ ชื่อที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญในการทำลายล้างตระกูลของนาง อี้หลงกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือหนึ่งเชยคางนางขึ้น อีกมือหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสความนุ่มหยุ่นที่โผล่พ้นสาบเสื้อ “นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่คนที่ถือหมากกระดานนี้อยู่... คือคนที่เจ้าไว้วางใจที่สุด” ความเย็นเยือกแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจของมู่เหยียน นางยังไม่ทันได้เอ่ยถาม ร่างสูงใหญ่ก็ต้อนนางจนถอยไปจนชิดกับชั้นหนังสือโบราณ อี้หลงไม่ปล่อยให้ความเงียบสร้างช่องว่าง พระองค์จู่โจมด้วยรสจูบที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน เป็นการลงโทษที่นางแอบสืบเรื่องนี้โดยไม่บอกกล่าว ทั้งยังเป็นการปลุกเร้าอารมณ์กระหายที่สุมอยู่ในอกของทั้งคู่ “อื้อ...” มู่เหยียนครางประท้วงในลำคอเมื่อลิ้นหนาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่ปรานี มือแกร่งปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกอย่างไร้ความปราณี ผิวขาวผ่องดุจหยกถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยไออุ่นแห่งบุรุษเพศ มู่เหยียนจมดิ่งลงสู่ห้วงกามารมณ์ที่จักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดหยิบยื่นให้ ราวกับจะใช้ความสุขสมนี้เป็นเครื่องลบเลือนความจริงอันแสนโสมมที่เพิ่งได้รับรู้ ร่างของทั้งสองประสานกันบนโต๊ะไม้หนาหนักที่เต็มไปด้วยแผนผังการเมือง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องท่ามกลางความมืดมิด มู่เหยียนจิกเล็บลงบนไหล่กว้าง กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่พยายามเล็ดลอดออกมา ความรู้สึกวาบหวามในยามที่อี้หลงกระแทกกระทั้นเน้นย้ำถึงความเป็นเจ้าของ ทำให้สมองของนางพร่าเลือนไปชั่วขณะ “มองหน้าข้า...” อี้หลงกระซิบเสียงแหบพร่า สอดประสานกายลึกจนสุดทางจนมู่เหยียนถึงกับหน้าเชิดขึ้นด้วยความเสียวซ่าน “จำไว้ว่าข้าคืออำนาจเดียวที่เจ้ามี... ใครที่คิดร้ายต่อเจ้า มันจะต้องตายด้วยน้ำมือข้า... หรืออาจจะเป็นเจ้า” เมื่อพายุอารมณ์สงบลงท่ามกลางคราบเหงื่อที่อาบผิวพรรณ มู่เหยียนหยิบเอกสารฉบับเดิมขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนไหวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว นางเดินตรงไปยังเชิงเทียนที่สว่างไสว ก่อนจะหยิบจดหมายอีกฉบับที่นางแอบดึงออกมาจากอกเสื้อของพระองค์ในขณะที่กำลังลุ่มหลง มันไม่ใช่รายชื่อของเหม่ยจูเพียงคนเดียว... แต่มันมีรายชื่อของ ‘ท่านแม่ทัพใหญ่หลี่’ ผู้เป็นบิดาที่นางคิดว่าตายจากไปนานแล้ว ปรากฏอยู่ใต้ฐานอำนาจของศัตรู มู่เหยียนกำกระดาษแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนหยุดลงหน้าห้องลับ ประตูไม้หนาถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดเกราะสีเงินที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีก้าวเข้ามา “ถวายบังคมฝ่าบาท... กระหม่อมนำตัว ‘คนทรยศ’ มาถวายตามรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ” มู่เหยียนหันกลับไปมอง บุรุษที่ก้าวเข้ามาคือชายที่นางเพิ่งพบในภาพวาดว่าเป็นผู้ทรยศ และเขาก็คือคนเดียวกับที่นางแอบรักมาตลอดชีวิต... นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือของเขาถือกระบี่อาบเลือด เดินตรงมาทางนาง ไม่ใช่ทางจักรพรรดิ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามความเร่าร้อนและเงื่อนงำในวังหลวงไปกับมิคายามวิกาลนะคะ