แรงปรารถนาที่ไม่อาจห้าม

“เจ้าคิดหรือว่าร่างกายที่สั่นสะท้านของเจ้าจะโกหกข้าได้ มู่เหยียน?” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อดังขึ้นข้างใบหู ปลายนิ้วเรียวยาวของจักรพรรดิอี้หลงลากไล้ไปตามแนวสันหลังที่เปลือยเปล่าของนางอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น แผ่ซ่านกระแสความร้อนผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ หลี่มู่เหยียนกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ฝ่ามือของนางจิกเกร็งอยู่กับผืนผ้าไหมปักลายมังกรบนเตียงบรรทม ดวงตาคู่สวยที่เคยเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็งยามนี้กลับฉายแววปรารถนาที่ยากจะปิดบัง “หม่อมฉันไม่ได้โกหก... แต่หม่อมฉันเพียงแค่เกลียดความพ่ายแพ้ให้กับความเสน่หาจอมปลอมของพระองค์” นางเค้นเสียงตอบ ลมหายใจหอบถี่สอดประสานกับกลิ่นกำยานมัสก์ที่อบอวลไปทั่วห้องบรรทม อี้หลงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขบขันมากกว่าจะโกรธเคือง เขาพลิกตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า กายกำยำทาบทับลงมาดุจภูผาที่กำลังกดทับดอกไม้ดอกงาม ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของนาง “ความเสน่หาจอมปลอมงั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้น เหตุใดหัวใจของเจ้าถึงได้เต้นรัวราวกับกลองศึกยามที่ข้าสัมผัสเจ้ากันล่ะ หืม?” เขากดจูบลงบนลำคอระหง ลากไล้ริมฝีปากไปตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรงเร้า มู่เหยียนหลุดเสียงครางแผ่วเบาโดยไม่ตั้งใจ มือที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นโอบรัดแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นเจ้าชีวิตอย่างลืมตัว ความแค้นที่นางเคยสั่งสมมานานนับปีดูเหมือนจะถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความกำหนัดที่เขามอบให้ในยามค่ำคืนเช่นนี้ อี้หลงชำนาญนักในศิลปะแห่งการปั่นป่วนอารมณ์ เขารู้ดีว่าจุดไหนคือจุดเปราะบาง จุดไหนคือจุดที่ทำให้นางแทบคลั่ง ฝ่ามือหนาเคล้นคลึงไปตามทรวดทรงองเอวอย่างถือสิทธิ์ ปลุกเร้าให้ดอกไม้ในสวนส่วนตัวของนางเบ่งบานและหลั่งรินความหอมหวานออกมาเพื่อรอรับการรุกรานที่กำลังจะมาถึง “มองตาข้า...” เขาบัญชา น้ำเสียงเข้มงวดทว่าสั่นไหวด้วยความต้องการ มู่เหยียนลืมตาขึ้นมองดวงตาคมกริบที่สะท้อนเงาของนางเพียงผู้เดียวในห้วงเวลานี้ “ไม่ว่าเจ้าจะเกลียดข้าเพียงใด แต่บนเตียงนี้... เจ้าคือของข้าเพียงผู้เดียว” การสอดประสานดำเนินไปอย่างดุดันและเร่าร้อนราวกับพายุที่โถมเข้าใส่ชายฝั่ง อี้หลงเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่หนักแน่นและจาบจ้วง ราวกับต้องการจะตอกย้ำให้ความทรงจำเกี่ยวกับตัวเขาฝังรากลึกลงไปในเนื้อตัวของนาง มู่เหยียนแอ่นกายรับสัมผัสจนหลังโก่งโค้ง เสียงครางกระเส่าดังก้องไปทั่วห้องบรรทม ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังกังวานเป็นจังหวะแห่งความสุขสมที่ยากจะหาคำใดมาบรรยาย ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในอดีตถูกแทนที่ด้วยความหฤหรรษ์ที่เขามอบให้ ร่างกายของนางบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขานำพาไป ความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านจากจุดกึ่งกลางกายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในกระแสเลือด นางตอบรับเขาด้วยความกระหายที่รุนแรงไม่แพ้กัน เล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังของจักรพรรดิหนุ่มจนเกิดรอยแผล แต่เขากลับยิ่งพอใจและทวีจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม ทว่า ในห้วงแห่งความสุขสมที่ใกล้จะแตะขอบฟ้า อี้หลงกลับชะงักงัน เขาหยุดการเคลื่อนไหวลงกะทันหัน ปล่อยให้มู่เหยียนตกอยู่ในความว่างเปล่าที่แสนทรมาน นางหอบหายใจรุนแรง มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ “หยุดทำไม...” นางกระซิบถาม เสียงสั่นพร่า อี้หลงยิ้มเย็นที่มุมปาก นิ้วเรียวเช็ดเหงื่อออกจากไรผมของนาง “มีคนมาพบเจ้า... คนที่เจ้าคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงปีนั้น” เขาลุกขึ้นยืน ปล่อยให้นางนอนระทดระทวยอยู่บนเตียง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมสีทองมาสวมใส่ช้าๆ ประตูห้องบรรทมเปิดออกอย่างแผ่วเบา เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ร่างนั้นคือกองกำลังลับที่มู่เหยียนเคยหมายมั่นจะใช้ล้างแค้นตระกูลอี้หลง แต่ในมือของเงาร่างนั้นกลับถือตราประทับแห่งราชวงศ์ที่ควรจะอยู่กับจักรพรรดิเท่านั้น “ดูเหมือนแผนการชิงบัลลังก์ของเจ้า จะถูกคนข้างกายหักหลังเสียแล้วนะ มิคายามวิกาลตัวน้อย” อี้หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะก้าวเดินออกไป ทิ้งให้นางนอนนิ่งงันอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยว่าความรักที่นางคิดว่าได้เปรียบ กลับกลายเป็นเพียงกับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำลายชีวิตนางให้ป่นปี้! มู่เหยียนคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาปิดกาย ความสับสนและความแค้นพุ่งทะลุขีดจำกัด นางจะทำเช่นไรในเมื่อศัตรูหัวใจและศัตรูทางการเมืองหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกันเช่นนี้? หวังว่าทุกท่านจะยังคงดื่มด่ำไปกับความรักที่แฝงด้วยเล่ห์กลของมู่เหยียนในตอนนี้กันนะคะ