กฎข้อที่ห้ามละเมิด

เศษเสี้ยวของสมการอนุพันธ์อันดับที่เจ็ดกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ตรงหน้ากรอบแว่นทรงเหลี่ยมของเซน ตัวเลขสีฟ้าเรืองแสงเต้นระบำสอดประสานกับโครงสร้างศิลาสีขาวนวลของวิหารลอยฟ้าอาคาเดเมีย เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินอ่อนอย่างเงียบเชียบ ทว่าในหัวสมองกลับกำลังประมวลผลความหนาแน่นของมานาที่รั่วไหลออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องหน้า "เซน นายเดินเร็วเกินไปแล้วนะ! ถ้าสะดุดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมา ใครจะช่วยฉันคัดลอกตำราเวทโบราณของตระกูลล่ะเนี่ย" เสียงใสแจ๋วของลีร่าดังขึ้นไล่หลังมา พร้อมกับเสียงหอบหายใจเล็กน้อย เธอก้าวเท้าฉับๆ ตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมอย่างไม่ลดละ มือเรียวเล็กพยายามจัดระเบียบชุดคลุมนักเรียนสีครามที่ดูเหมือนจะหลวมเกินไปสำหรับเธอเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนซุกซนตามประทายสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวกฎเกณฑ์ใดๆ ในโลก เซนหยุดเดินกะทันหัน จนลีร่าเกือบจะพุ่งชนแผ่นหลังของเขาเข้าอย่างจัง เด็กหนุ่มยกนิ้วขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย สายตาคมกริบมองลอดผ่านเลนส์ที่สะท้อนแสงเรืองรองของอักขระเวท "ลีร่า... เธอกำลังเดินเหยียบเส้นเขตแดนสีแดงอยู่" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่วิเคราะห์อย่างแม่นยำ "ตามกฎข้อที่สามสิบเจ็ดของหอสมุดหลวง นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งไม่อนุญาตให้ก้าวล่วงเข้าไปในเขตวงแหวนเวทชำระล้าง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ดูแลหอสมุดโดยตรง" ลีร่าก้มลงมองพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้า รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เธอยกเท้าขึ้นข้างหนึ่งแล้วเหยียบลงไปบนเส้นเรืองแสงสีแดงสดนั้นจงใจ "อุ๊ย! เผลอไปแล้วล่ะ เซนจะทำยังไงดี จะฟ้องศาสตราจารย์มอร์กอสผู้เคร่งครัดคนนั้นเหรอ หรือว่าจะช่วยฉันหาทางแก้ปมเวทนี้ก่อนที่ระบบป้องกันจะทำงานล่ะ?" ท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของหญิงสาวทำให้เซนถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้ดีว่าเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ไม่ได้มีความเคารพต่อกฎระเบียบของวิหารลอยฟ้าแม้แต่น้อย สำหรับลีร่า กฎมีไว้เพื่อแหก หรืออย่างน้อยที่สุดก็มีไว้เพื่อทดสอบขีดจำกัดของระบบตรรกะเวทมนตร์ ก่อนที่เซนจะได้เอ่ยตักเตือนอะไรเพิ่มเติม บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อากาศที่เคยโปร่งสบายกลับหนาทึบราวกับมีมวลสารปริศนามากกดทับ แสงสีฟ้าของสมการคณิตเวทในอากาศเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดกะทันหัน เสียงกริ่งเตือนภัยทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์พื้นฐานของวิหารดังขึ้นรัวๆ โครงสร้างตรรกะที่เซนมองเห็นด้วยดวงตาแห่งเซียนคณิตเวทเริ่มบิดเบี้ยวและแตกแขนงออกเป็นร้อยๆ เส้นทาง ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาจนเกิดอาการปวดแปลบที่ขมับเล็กน้อย "แย่แล้ว..." เซนพึมพำ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "เราไม่ได้แค่ละเมิดกฎเขตแดนธรรมดา แรงสั่นสะเทือนนี้กำลังกระตุ้นกลไกป้องกันระดับสูงของหอสมุด" "ฮะ? ฉันแค่วางเท้าลงไปเองนะ ทำไมมันถึงเสียงดังขนาดนี้ล่ะ!" ลีร่าเริ่มมีสี تกลัวขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นผนังหินรอบด้านเริ่มเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นกลไกเฟืองเวทมนตร์ขนาดมหึมาที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง "ไม่ใช่แค่การเหยียบเส้นเขตแดน..." เซนกวาดสายตาคำนวณความเร็วในการหมุนของฟันเฟืองและอัตราการไหลของมานาในอากาศอย่างรวดเร็ว สมองของเขากำลังสร้างกราฟสามมิติเพื่อหาจุดอ่อนของระบบ "เธอกำลังยืนอยู่บนจุดศูนย์กลางของโหนดพลังงานที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคโบราณ การที่น้ำหนักตัวและมานาของเธอสัมผัสกับเส้นเรืองแสงนั้น มันคือ 'รหัสผ่าน' ที่ไปปลดล็อกกลไกสำรองของหอสมุด" "รหัสผ่านเหรอ? หมายความว่าฉันกำลังเปิดประตูห้องลับงั้นสิ เยี่ยมไปเลยนี่!" ลีร่าทำท่าตื่นเต้นโดยลืมสถานการณ์อันตรายรอบตัวไปชั่วขณะ "มันไม่ใช่ห้องลับสำหรับต้อนรับแขก ลีร่า" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังแทรกขึ้นมาจากความมืดที่ปลายทางเดิน เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดทีละน้อย ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยเงาของฮู้ด ทว่าดวงตาคมกล้าคู่นั้นกลับส่องประกายเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ศาสตราจารย์มอร์กอส ผู้ดูแลหอสมุดต้องห้ามและอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์เชิงโครงสร้าง ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัลที่ส่งเสียงหึ่งๆ ในมือ เซนขยับตัวเข้ามาบังลีร่าไว้โดยสัญชาตญาณ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของศาสตราจารย์มอร์กอสอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะกดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม "ศาสตราจารย์มอร์กอส..." เซนเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในจังหวะคงที่ "พวกเราแค่นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งที่หลงเข้ามาในเขตวงแหวนชำระล้างโดยไม่ได้ตั้งใจ" มอร์กอสหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคน "หลงทางงั้นหรือ เซน? สำหรับคนที่มีสายตาอ่านโครงสร้างสมการระดับเซียนอย่างเธอ คำว่า 'บังเอิญ' ไม่มีอยู่จริงในพจนานุกรมของวิหารลอยฟ้าแห่งนี้หรอกนะ" อาจารย์ผู้ลึกลับกวาดสายตามองเด็กหนุ่มสลับกับหญิงสาวที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะยกไม้เท้าขึ้นเคาะกับพื้นหินเบาๆ เสียงก้องกังวานสะท้อนไปทั่วห้องโถง พร้อมกับปรากฏกรงขังเวทมนตร์สีดำสนิทพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเซนและลีร่าเอาไว้ในพริบตา "กฎของวิหารลอยฟ้ามีไว้เพื่อปกป้องความลับที่มนุษย์ไม่ควรล่วงรู้..." มอร์กอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง "และพวกเธอ... ก็เพิ่งทำลายผนึกข้อที่สี่ที่ถูกปิดตายมานานกว่าสามร้อยปีด้วยมือของตัวเอง" เซนมองลอดผ่านกรงขังเวทมนตร์ เห็นอักษรโบราณสีทองอร่ามที่ค่อยๆ ส่องแสงสว่างขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่กลไกป้องกันธรรมดา แต่มันคือประตูมิติที่เชื่อมต่อไปยังสถานที่ที่ถูกลบออกจากแผนที่ของอาณาจักรเวทมนตร์ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง—เสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งด่วนและอันตรายถึงชีวิต *ติ๊ด! ติ๊ด! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อก "หอคอยมิติมืด" — ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์ ผู้เล่นเซนต้องตัดสินใจภายใน 10 วินาทีว่าจะผนึกประตูหรือก้าวเข้าสู่ด้านในเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงเรื่องอดีตของตนเอง]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตรรกะเวทมนตร์ของเซนนะครับ