การบ้านที่ไม่มีใครทำสำเร็จ

"ศูนย์จุดศูนย์สองวินาที... ถ้าคำนวณความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศผิดพลาดไปเพียงแค่นี้ แรงเหวี่ยงจากรอยแยกมิติจะฉีกร่างของพวกเธอออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่เวتบทป้องกันขั้นที่สามจะทันได้ทำงานเสียอีกครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของศาสตราจารย์มอร์กอส ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องบรรยายเวทมนตร์โบราณ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและผงมานาคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟจากตะเกียงเวทสีครามสลัวขับเน้นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาให้ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองแผ่นกระดาษรายงานนับสิบแผ่นที่กองอยู่บนโต๊ะยาว ก่อนที่เขาจะหยุดชะงัก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งซ้ำๆ เป็นจังหวะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเรียนขนาดใหญ่จนได้ยินเสียงลมหายใจ นักเรียนปีสองหลายคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก งานวิจัยชิ้นนี้คือบททดสอบประจำภาคการศึกษาที่ขึ้นชื่อว่าโหดหินที่สุดในวิหารลอยฟ้า ‘การคำนวณตำแหน่งรอยแยกมิติ’ วิชาที่ผสมผสานระหว่างเรขาคณิตชั้นสูงและพลังจิตวิญญาณ ซึ่งไม่มีนักเรียนคนไหนเคยทำคะแนนทะลุผ่านเกณฑ์มาตรฐานมาเป็นเวลาสามปีติดต่อกันแล้ว "ศูนย์... ศูนย์เปอร์เซ็นต์ความผิดพลาด?" มอร์กอสทวนคำ ตัวเลขในสมการที่ปรากฏอยู่บนกระดาษตรงหน้าเขาไม่ใช่แค่ผลลัพธ์ธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างเชิงซ้อนที่ถอดรหัสกฎของจักรวาลออกมาเป็นตัวเลขสี่มิติได้อย่างไร้ที่ติ ที่มุมห้องแถวหลังสุด เซน หนุ่มแว่นผู้เงียบขรึม นั่งไขว่ห้างอย่างสงบ นิ้วมือเรียวยาวกำลังหมุนปากกาขนนกในมือไปมา ดวงตาสดใสภายใต้กรอบแว่นมองตรงไปยังแท่นบรรยายโดยปราศจากความหวาดหวั่น สำหรับเขาแล้ว โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยปาฏิหาริย์อันเลื่อนลอย แต่ทุกสรรพสิ่งถูกร้อยเรียงด้วยระเบียบของตัวเลขที่ซ่อนเร้น และในสายตาของเขา รอยแยกมิติที่อาจารย์พูดถึงก็เป็นเพียงสมการพาราโบลาที่รอการแก้ด้วยแคลคูลัสเวทมนตร์เท่านั้น "นายทำได้ยังไงกันเนี่ย เซน?" ลีร่ากระซิบถามเสียงเบา ใบหน้ารูปไข่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เจอของเล่นชิ้นโปรด เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอชอบใช้ปรุงยา "ฉันนั่งคำนวณสูตรตรีโกณมิติสามมิติของตาแก่Morgoth จนปวดหัวสมองแทบระเบิด ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นเลขฐานสิบหกที่พังไม่เป็นท่า แต่นาย... นายแค่นั่งเหม่อมองเพดานห้องเรียนแค่สิบนาที แล้วก็เขียนสมการนี้ออกมาพรืดเดียวเนี่ยนะ?" เซนเหลือบมองเพื่อนร่วมชั้นตัวแสบเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง "เวทมนตร์ก็แค่วิชาคณิตศาสตร์ที่สวมชุดคลุมแฟนตาซีครับ ลีร่า ถ้าเธอเข้าใจแก่นแท้ของอัตราการเปลี่ยนแปลง เธอจะไม่ต้องท่องจำสูตรเป็นร้อยๆ หน้าเลย" "พูดง่ายนี่นา!" ลีร่าทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก เธอแกล้งทำท่าค้อนใส่เบาๆ ก่อนจะหัวคิกคักออกมา "แต่ก็นะ สมเป็นนายจริงๆ คู่คิดอันดับหนึ่งของฉัน" บนเวที ศาสตราจารย์มอร์กอสไม่ได้สนใจเสียงกระซิบกระซาบของเด็กหลังห้อง สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ตัวเลขแถวสุดท้ายบนกระดาษรายงานของเซน รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์ผู้ดูแลหอสมุดต้องห้าม มือที่ถือกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกทึ่งระคนหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด ตัวเลขชุดนี้... มันคือรูปแบบเดียวกันกับบันทึกโบราณในห้องสมุดต้องห้าม หน้าที่ถูกปิดผนึกด้วยเวทมนตร์เลือดของมหาปราชญ์เมื่อร้อยปีก่อน เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมตรรกะในหัวของเขาถึงได้ก้าวล้ำกฎเกณฑ์ของวิหารลอยฟ้าไปไกลโขขนาดนี้? "เซน..." เสียงทุ้มกังวานของมอร์กอสเอ่ยเรียกชื่อนักเรียนหนุ่ม ท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนร่วมห้องที่หันมามองเป็นตาเดียว "เธอช่วยอธิบายให้เพื่อนๆ ฟังหน่อยได้ไหม ว่าทำไมเธอถึงเลือกใช้ ‘เมทริกซ์แปลงพิกัด’ ชุดนี้ในการคำนวณจุดตัดของมิติ แทนที่จะใช้ ‘อาคมวงแหวนซ้อน’ แบบที่ตำรามาตรฐานระบุไว้?" บรรยากาศในห้องเรียนพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เซนราวกับรอคอยการแสดงปาฏิหาริย์ ลีร่าหันไปมองเพื่อนหนุ่มด้วยความกังวลเล็กน้อย แต่เซนกลับลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ท่าทีที่นิ่งสงบและเปี่ยมด้วยความมั่นใจทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางหมู่มวลชน เซนก้าวเดินไปที่กระดานดำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าห้อง มือขวาหยิบชิ้นชอล์กสีขาวขึ้นมาอย่างมั่นคง สายตากวาดมองเพื่อนร่วมชั้นทุกคนด้วยแววตาอบอุ่นและเป็นกันเอง ก่อนที่เขาจะเริ่มลงมือเขียนสมการยาวเหยียดด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เสียงชอล์กกระทบกระดานดำดัง *แกร็กๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงเพลงบรรเลง "เหตุผลที่ตำรามาตรฐานล้มเหลว..." เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วห้อง "ก็เพราะมันมองว่ามิติเป็นโครงสร้างที่หยุดนิ่งและสมมาตรครับ แต่ในความเป็นจริงแล้ว รอยแยกมิตินั้นมีชีวิต มันหายใจ มันขยายตัว และมันแปรผันตามอุณหภูมิของมานาในชั้นบรรยากาศ หากเราใช้ ‘อาคมวงแหวนซ้อน’ ตามแบบโบราณ แรงเสียดทานระหว่างมานาจะสร้างความปั่นป่วน จนทำให้สมการเกิดค่าอนันต์และระเบิดออกในที่สุด" เขาหยุดมือลงที่บรรทัดสุดท้าย ตัวเลขสมการนับร้อยตัวประสานกันอย่างลงตัวกลายเป็นรูปทรงเรขาคณิตสามมิติที่หมุนวนอยู่ในจินตนาการของทุกคนที่ได้มอง "ดังนั้น..." เซนหันกลับมาสบตากับศาสตราจารย์มอร์กอสตรงๆ "การจะควบคุมมัน เราจึงจำเป็นต้องใช้ ‘เมทริกซ์แปลงพิกัดเชิงเส้น’ เพื่อบีบอัดค่าความหนาแน่นให้เข้าสู่จุดศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วงจำลอง... แบบนี้ครับ" ความเงียบสงัดเข้าครอบงำห้องเรียนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบแห่งความอึดอัด แต่เป็นความเงียบแห่งความตะลึงงัน ทุกคนอ้าปากค้าง สมองของพวกเขาพยายามประมวลผลตามคำอธิบายอันล้ำลึกของเซนแต่ก็แทบจะรับไม่ไหว ศาสตราจารย์มอร์กอสจ้องมองกระดานดำสลับกับใบหน้าของเซน เนตรสีนิลของอาจารย์วาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายแสงประหลาด รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้นจนน่ากลัว ในใจของเขาเริ่มระลึกถึงคำพยากรณ์โบราณที่กล่าวถึงผู้ที่จะมาปลดปล่อยผนึกแห่งสวรรค์ *เด็กหนุ่มคนนี้... คือกุญแจดอกสำคัญจริงๆ สินะ* มอร์กอสกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำชมเชยออกมา ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีครามทั่วทั้งห้องก็กระพริบไหวรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงดังสนั่นหวั่นไหว *หวีดดดดด—!* ก้องกังวานไปทั่วทุกตึกของวิหารลอยฟ้า แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หน้าต่างกระจกสีโบราณสั่นกระพือราวกับจะแตกละเอียด หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเซนอย่างกระทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานาในเขตหอสมุดต้องห้าม!] [ภารกิจระดับ SSS: "ปริศนาแห่งรอยแยกมิติที่สอง" ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติเนื่องจากสมการของคุณมีความแม่นยำเกิน 100%] [เงื่อนไขเฉพาะ: เคลื่อนย้ายไปยังห้องสมุดต้องห้ามภายใน 3 นาที มิฉะนั้นผนึกโลกจะพังทลายลงครึ่งหนึ่ง!] เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังสีแดงเพลิงที่กำลังกระพริบอยู่บนหน้าจอระบบ ลีร่ารีบคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความตกใจ "เซน... เกิดอะไรขึ้นทำไมสัญญาณเตือนภัยถึงดังขึ้นล่ะ หรือว่า..." เซนหันไปสบตากับศาสตราจารย์มอร์กอสที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของอาจารย์หนุ่มใหญ่คนนั้นกำลังฉีกยิ้มกว้างอย่างน่าขนลุก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความประหลาดใจหลงเหลืออยู่เลย ราวกับว่าเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนานแล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตรรกะเวทมนตร์ของเซนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ