ความผิดพลาดของบทเรียน

กลิ่นของผงแมนดราโกร่าคั่วและไอระเหยจากเตาหลอมมานาคละคลุ้งไปทั่วห้องเรียนเวทมนตร์ประยุกต์ขั้นสูง ภายในวิหารลอยฟ้าเซเลสเทียล เสียงสะท้อนของช็อกแมนดรากอนที่ถูกบดขยี้ดังเอี๊ยดอาร์ดผสมผสานกับเสียงขีดเขียนปากกาขนนกบนกระดาษปาร์ชเมนต์นับร้อย เสียงเหล่านั้นควรจะเป็นดนตรีประกอบการเรียนการสอนอันน่าเบื่อหน่ายตามปกติ หากไม่ใช่เพราะตัวเลขเรขาคณิตสีครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศเหนתหัวของเด็กหนุ่มสวมแว่นกรอบทองคนหนึ่ง เซนขยับกรอบแว่นด้วยนิ้วชี้ ดวงตาหลังเลนส์ใสสะท้อนโครงสร้างเวทมนตร์รูปทรงพหุนามอันซับซ้อนที่ศาสตราจารย์มอร์กอสเพิ่งร่างลงบนกระดานดำด้วยช็อกเวทมนตร์ สำหรับคนอื่น มันคืออักษรรูนโบราณที่ถักทอกันอย่างวิจิตรบรรจงเพื่อควบคุมกระแสลมพายุ แต่สำหรับสมองที่ทำงานด้วยตรรกะระดับเซียนคณิตเวทของเซนแล้ว... มันคือสมการพหุนามดีกรีสี่ที่มีตัวแปรสูญหายถึงสามตัว และที่แย่ที่สุดคือ ตัวส่วนกำลังหารด้วยศูนย์ “อาจารย์ครับ...” เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าดังพอที่จะตัดผ่านความเงียบงันในห้องเรียน ศาสตราจารย์มอร์กอสชะงักมือที่กำลังถือช็อกเวท เขายืดตัวตรงอย่างช้าๆ ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทเงยขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ ดวงตาของชายชราคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตวิญญาณ “ว่าอย่างไรล่ะ คุณเซน? หรือว่าสูตรอัญเชิญลมกรดทมิฬหน้าบทที่สิบสองนี้ จะมีความงามที่เกินกว่าสมองอันจำกัดของคุณจะทำความเข้าใจได้?” เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลีร่า ทายาทสาวแห่งตระกูลเวทมนตร์เก่าแก่ซึ่งนั่งอยู่โต๊ะถัดไปใช้มือป้องปาก แววตาสีมรกตของเธอยิบยับด้วยความสนุกสนาน เธอนั่นแหละที่เป็นคนแอบหยิบสมุดบันทึกหน้าปริศนาที่เขียนว่า *“ในที่สุด... ข้าก็หากล่องสมองที่สมบูรณ์แบบที่สุดเจอเสียที เจ้าหนู...”* มายัดใส่กระเป๋าเสื้อของเซนเมื่อเช้านี้โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว “ไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าใจความงามหรอกครับอาจารย์” เซนตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืนช้าๆ เขายกมือขึ้นวาดกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปบนช่องว่างของอากาศอย่างไร้รูปร่าง แต่ด้วยพลังมานาที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำจนเกิดเป็นตัวเลขเรืองแสงสีฟ้าพุ่งออกมาเรียงราย “แต่ทว่า... สมการที่ท่านเขียนบนกระดาน มีความผิดพลาดทางตรรกะในบรรทัดที่สามครับ ค่าสัมประสิทธิ์ของมานาฟลักซ์ถูกกำหนดให้เป็นค่าติดลบในขณะที่พจน์กำลังสองยังเป็นบวก ซึ่งในทางคณิตเวทแล้ว มันจะทำให้เกิดสภาวะ ‘มานาตีกลับ’ ทันทีที่ร่ายจบ” สิ้นคำพูดของเซน บรรยากาศภายในห้องเรียนพลันเงียบกริบลงราวกับถูกแช่แข็ง นักเรียนคนอื่นๆ หันขวับมามองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นตัวประหลาด ศาสตราจารย์มอร์กอสไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่ดวงตาใต้ฮู้ดกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นฉีกกว้างกว่าเดิม “โอ้... กล้าหาญมาก เจ้าหนู” มอร์กอสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ถ้าคิดว่าข้าคำนวณผิด งั้นก็เชิญเจ้าแก้ให้มันถูกต้องต่อหน้าทุกคนซิ ถ้าทำได้ ข้าจะยกคะแนนพิเศษให้ตลอดเทอม แต่ถ้าทำไม่ได้... เตรียมตัวไปทำความสะอาดหอสมุดต้องห้ามคนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม!” ลีร่าหันมาขยิบตาให้เซนพร้อมกับทำมือเป็นสัญญาณสู้ตายใต้โต๊ะ แต่เซนยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความกังวลใดๆ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินไปที่หน้ากระดานดำ ช็อกเวทในมือถูกหยิบขึ้นมาด้วยความมั่นใจ “ตรรกะที่ผิดพลาด ไม่ควรปล่อยให้มันคงอยู่ครับ” เซนพึมพำกับตัวเอง ปลายชokเวทสีขาวจรดลงบนกระดานดำ เสียงขูดขีดดัง *แกรกๆ* เป็นจังหวะรวดเร็วและทรงพลัง เซนไม่ได้แค่ลบตัวเลขที่ผิดออก แต่เขากลับเขียนสมการชุดใหม่ที่ยาวเหยียดและซับซ้อนยิ่งกว่าเดิมลงไปแทนที่ ตัวเลขเมทริกซ์และอนุพันธ์เวทมนตร์ถูกถักทอเข้าหากันด้วยระเบียบวินัยทางคณิตศาสตร์อันไร้ที่ติ ทุกตัวอักษรมีความหมาย ทุกสัญลักษณ์ถูกคำนวณอย่างรอบคอบจนเกิดเป็นโครงสร้างเรขาคณิตสามมิติที่หมุนวนอยู่บนกระดานจริง “การปรับแก้มานาฟลักซ์ด้วยการใช้ฟังก์ชันเอกซ์โพเนนเชียลผกผัน...” เซนพึมพำขณะเขียนบรรทัดสุดท้าย “จะช่วยดึงพลังงานส่วนเกินให้หักล้างกันเองในระดับอนุภาคเวท... เรียบร้อยครับ” เซนถอยหลัง1ก้าวเพื่อชื่นชมผลงานของตนเอง บนกระดานดำบัดนี้กลายเป็นแผนผังสมการคณิตเวทที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มันเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ออกมา ราวกับกระดานดำแผ่นนั้นมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ แต่ทว่า... เซนมองข้ามตัวแปรตัวหนึ่งไป เนื่องจากความเข้มข้นของมานาในห้องเรียนประยุกต์นี้สูงเกินกว่ามาตรฐาน และสมการที่เขาเพิ่งแก้ไปนั้นมีความหนาแน่นของข้อมูลเชิงตรรกะสูงเสียจนกระดานดำธรรมดาไม่สามารถรองรับแรงอัดของมานาที่ถูกบีบอัดได้ทันที ทันใดนั้น รอยร้าวสีทองเส้นเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นกลางกระดานดำ เสียง *“เปรี๊ยะ...”* ดังขึ้นเบาๆ แต่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน “เดี๋ยวนะ...” ลีร่าอุทานออกมาเบื้องล่าง สีหน้ารื่นเริงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองส่วนตรรกะประมวลผลความผิดพลาดในเสี้ยววินาที *“คำนวณแรงดันมานาพลาดไป 3.4 เปอร์เซ็นต์... แรงระเบิดอยู่ในรัศมีสองเมตร!”* *ตูมมมม!* แรงระเบิดขนาดเล็กแต่รุนแรงสะเทือนไปทั่วห้อง ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้งพร้อมกับเศษชอล์กที่กระจายราวดาวตก แรงอัดอากาศผลักให้เซนเซถอยหลังไปหลายก้าว โชคดีที่ลีร่าไวกว่า เธอร่ายเวทป้องกันระดับพื้น *“โล่ปะการังวารี”* ขึ้นมาบังหน้าโต๊ะได้อย่างเฉียดฉิว ละอองควันและเศษกระดานปลิวว่อนตกลงพื้น เสียงไอโขลกดังระงมไปทั่วห้องเรียน เมื่อควันจางลง สภาพของเซนในตอนนี้ค่อนข้างน่าดูชม เนคไทหลุดลุ่ย เสื้อคลุมมีรอยไหม้เล็กน้อยที่ปลายแขน แว่นตากรอบทองเอียงกระfêteอยู่บนสันจมูก เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นดันแว่นให้เข้าที่อย่างใจเย็น แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยสายตาตื่นตะลึงของเพื่อนร่วมชั้นและเสียงบ่นพึมพำของศาสตราจารย์มอร์กอสที่กำลังปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุมของตัวเอง “3.4 เปอร์เซ็นต์สินะ...” เซนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยความฉุนเฉียวเล็กน้อยที่คำนวณพลาดเป็นครั้งแรกในรอบปี ศาสตราจารย์มอร์กอสปัดเขม่าควันออกจากไหล่ ดวงตาใต้ฮู้ดหันมาจ้องมองเด็กหนุ่มสวมแว่นที่ยืนนิ่งสงท่ามกลางซากความเสียหายเล็กๆ นั้น มุมปากของชายชรากระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว ไม่มีความโกรธเคืองในน้ำเสียง มีเพียงความตื่นเต้นเร้าใจที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น “ยอดเยี่ยมมาก... คุณเซน” มอร์กอสกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต้มรอยหัวเราะ “เจ้าไม่เพียงแต่แก้สมการของข้าได้ แต่เจ้ายังทำลายสถิติห้องเรียนด้วยการทำให้กระดานเวทระเบิดคามือภายในเวลาไม่ถึงห้านาที... ดูท่าทาง สมองกล่องนั้นที่ข้าตามหา จะทำงานได้ดีเกินคาดจริงๆ” เซนหรี่ตามองอาจารย์ผู้ดูแลหอสมุดต้องห้ามอย่างระแวดระวัง คำพูดของมอร์กอสมีนัยยะบางอย่างซ่อนอยู่ มันไม่ใช่คำชมของผู้สอนต่อลูกศิษย์ แต่มันคือสายตาสัตว์ล่าเนื้อที่พบเหยื่ออันโอชะ ก่อนที่เซนจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเตือนจักรกลอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา—ไม่ใช่เสียงภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในวิหารลอยฟ้า *[ติ๊ง! ตรวจพบการปลุกพลังงานระดับ SSS: ‘รหัสลับแห่งบรรพกาล’ ถูกกระตุ้นด้วยแรงระเบิดมานา]* *[คำเตือนระบบ: โครงสร้างความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ในสมองส่วนลึกกำลังถูกปลดล็อก...]* *[เป้าหมายภารกิจใหม่: ค้นหาความจริงเบื้องหลัง ‘กล่องสมอง’ ก่อนที่ศาสตราจารย์มอร์กอสจะเข้าถึงรหัสผ่านหลักของหอสมุดต้องห้าม]* *[เวลาที่เหลือก่อนการซิงโครนัสสมบูรณ์: 00:59:59]* หน้าต่างโปร่งใสสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าเซน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่เริ่มเดินเครื่องอย่างรวดเร็ว หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบเป็นครั้งแรก ตรรกะทั้งหมดในหัวเริ่มรวนเมื่อเขาตระหนักว่า เหตุระเบิดเมื่อครู่นี้... ไม่ใช่ความผิดพลาดของเขาแต่เพียงฝ่ายเดียว แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อให้ระบบในหัวของเขายอมเปิดเผยตัวตน! “เซน! นายเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดหมดแล้วนะ” ลีร่าวิ่งเข้ามาดึงแขนเขาด้วยความร้อนรน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เซนไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนสาว สายตาของเขาหลังเลนส์แว่นมองตรงไปยังศาสตราจารย์มอร์กอสที่กำลังก้าวเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มทิ้งท้ายที่ส่งตรงมาหาเขาคนเดียว—รอยยิ้มที่บอกเป็นนัยว่า เกมไล่ล่าได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปตอบลีร่า ประตูห้องเรียนบานใหญ่ก็กระแทกปิดลงเองโดยไม่มีลมพัด พร้อมกับเสียงล็อกกลกลอนโลหะเวทที่ดังขึ้นจากด้านนอก... ขังพวกเขาไว้ภายในห้องเรียนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์! ———————————————————————— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตรรกะเวทมนตร์ของเซนนะครับ