สมการแรกในวิหารลอยฟ้า

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับละอองมานาบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่ในห้องโถงกว้างของวิหารลอยฟ้าอาร์เคเดีย สถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของทวีป เสียงปรบมือประปรายจากกลุ่มนักเรียนใหม่ดังขึ้นเมื่อ ศาสตราจารย์มอร์กอส ผู้ดูแลหอสมุดต้องห้ามและสอนวิชาพื้นฐานพลังเวท กวาดสายตาดุดันมองกราดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่เด็กหนุ่มผมดำสวมแว่นตาหนาเตอะซึ่งนั่งอยู่แถวหลังสุด “จำไว้ว่า เวทมนตร์ไม่ใช่คณิตศาสตร์” มอร์กอสเน้นย้ำเสียงแข็ง ก้าวเท้าหนักๆ ไปที่กระดานดำ “มันคือเจตจำนง คืออารมณ์ และคือการสื่อสารกับดวงดาว ผู้ใดที่คิดจะลดทอนความศักดิ์สิทธิ์นี้ลงด้วยตัวเลข... ผู้นั้นย่อมเป็นได้แค่คนนอกรีตในเส้นทางแห่งมานา” เซนขยับกรอบแว่นเล็กน้อย นัยน์ตาสสีนิลภายใต้เลนส์หนาไม่ได้มองรอยยิ้มเย้ยหยันของเพื่อนร่วมชั้นที่หันมามองเขาเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของคนอื่น สิ่งที่มอร์กอสวาดขึ้นกลางอากาศด้วยไม้กายสิทธิ์คือวงแหวนเวทเปล่งประกายสีทองอร่าม ทว่าในมุมมองของเซน มันกลับปรากฏเป็นชุดตัวเลขและสมการอนุพันธ์อันซับซ้อนที่กำลังเต้นเร่าอยู่บนโครงสร้างเรขาคณิตสามมิติ *< ตรวจพบความผิดพลาดทางโครงสร้าง: ฟังก์ชันมานาที่จุดพิกัด (x, y, z) มีค่าความต่างศักย์สูงเกินขีดจำกัด 4.2% มีแนวโน้มเกิดการระเบิดเชิงความร้อนในอีก 12 วินาทีข้างหน้า >* เสียงแจ้งเตือนไร้ตัวตนดังขึ้นในหัวของเซน พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นเฉพาะเขาเท่านั้น เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ หยิบปากกาขนนกขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น ท่ามกลางความตื่นตะลึงของคนรอบข้างที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับบทเรียน “นี่นาย...” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากข้างกาย ลีร่า ทายาทตระกูลจอมเวทผู้สูงศักดิ์ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีฟ้าใสแจ๋ว โน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มซุกซน ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เขาบอกว่าคาถานี้ร่ายยากเป็นอันดับสามของปีหนึ่ง แต่ฉันเห็นนายเอาแต่นั่งมองมันเหมือนกำลังท่องสูตรคูณ... นายเห็นอะไรกันแน่ เซน?” “ผมเห็นความพินาศที่กำลังจะมาถึง” เซนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก “หา?” ลีร่าขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ “3... 2... 1...” เซนพึมพำเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นป้องหู ตูม! แรงระเบิดย่อมๆ ดังสนั่นขึ้นกลางห้องเรียน วงแหวนเวทสีทองของศาสตราจารย์มอร์กอสสะดุดกะทันหัน กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมากลบรัศมีของความสง่างามจนหมดสิ้น ละอองมานากระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง นักเรียนหลายคนกรีดร้องและลุกขึ้นวิ่งหนีชุลมุน ศาสตราจารย์มอร์กอสถึงกับหน้าถอดสี รีบสะบัดไม้กายสิทธิ์เพื่อสร้างม่านพลังป้องกันสะเก็ดไฟที่กำลังร่วงหล่นลงมา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเรียนชั่วขณะ ทุกสายตาหันกลับมามองต้นเหตุของความอลหม่าน ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าความผิดพลาดนั้นไม่ได้เกิดจากความอ่อนหัดของอาจารย์ แต่เกิดจากความไม่สมบูรณ์ของสูตรเวทมนตร์ตั้งต้นที่ถูกใช้สืบทอดกันมานับร้อยปี มอร์กอสสบถเบาๆ ในลำคอ สายตาคมกริบกวาดหาตัวการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม—มุมห้องด้านหลัง “เซน... เจ้าเด็กปีหนึ่ง” มอร์กอสกัดฟันกรอด เดินสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งมาหยุดที่หน้าโต๊ะของเซน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนลีร่าต้องขยับถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น “เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น? เจ้าทำอะไรกับวงแหวนเวทของข้า!” เซนเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์ผู้ดูแลหอสมุดต้องห้ามอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของเขาเยือกเย็นและมั่นคงราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังจ้องมองผลการทดลองบนโต๊ะทำงาน “ศาสตราจารย์ครับ” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง “ตัวแปร $Y$ ในสมการอัญเชิญมานาของท่านมีค่าความคลาดเคลื่อนทางทศนิยมตำแหน่งที่สี่ หากท่านปรับสัดส่วนระหว่างธาตุไฟและธาตุลมใหม่ ลดลง 0.015 เปอร์เซ็นต์ การระเบิดเมื่อครู่ก็จะไม่เกิดขึ้น... และที่สำคัญ เวทมนตร์ของท่านก็จะทรงพลังขึ้นอีกสามเท่าด้วยเช่นกันครับ” ความเงียบสงัดเข้าครอบงำห้องเรียนอีกครั้ง ศาสตราจารย์มอร์กอสชะงักกึก สีหน้าที่เคยโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นระคนประหลาดใจ สูตรคำนวณที่เซนพูดออกมาเมื่อครู่... เป็นสูตรลับขั้นสูงที่สูญหายไปจากบันทึกของหอสมุดต้องห้ามเมื่อสามร้อยปีก่อน! “เจ้า... เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?” มอร์กอสเสียงสั่นเล็กน้อย มือที่ถือไม้กายสิทธิ์เผลอคลายลง เซนไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนที่ระบบในหัวจะส่งเสียงเตือนอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นมาในครรลองสายตา *< เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบร่องรอยการเชื่อมต่อกับ "สมการต้องห้ามแห่งปฐพี" ในรัศมี 50 เมตร... ผู้ใช้พลังงานปริศนากำลังเข้าใกล้เป้าหมาย >* ทันใดนั้น บานประตูไม้สักทองขนาดใหญ่หน้าห้องเรียนก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ร่างเงาดำทมิฬในชุดคลุมยาวปกปิดใบหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่กดทับจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ก้องกังวานขึ้นในโสตประสาทของเซน "ในที่สุด... ข้าก็หากล่องสมองที่สมบูรณ์แบบที่สุดเจอเสียที เจ้าหนู..." ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ