ร้านกาแฟที่เป็นสนามรบ

"ถ้าจะวางกาแฟแล้วทำหน้าตาเหมือนคนท้องผูกขั้นรุนแรงขนาดนั้น แนะนำให้ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะคุณคีย์ งานของเราจะได้ไม่แปดเปื้อนความหงุดหงิดของคุณ" เสียงหวานใสที่เจือความประชดประชันดังขึ้นทันทีที่แก้วกาแฟเย็นเฉียบถูกวางกระแทกimลงบนโต๊ะไม้สนสีอ่อน พริมพรายยกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่คิดจะยอมจำนนต่อบรรยากาศมาคุที่ลอยวนอยู่รอบตัวเราสองคนตั้งแต่ก้าวขาเข้าร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลแห่งนี้ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว จุดเริ่มต้นของหายนะ (หรือความบันเทิงระดับชาติก็ไม่รู้) เริ่มต้นขึ้นตรงที่พี่พีร์ หนุ่มคณะบริหารสุดฮอตเจ้าเก่าขาประจำที่ชอบทำตัวเป็นพ่อคนที่สอง เอาชาบูกับข้าวเย็นมาฝากพริมพรายถึงห้องซ้อมตัดเย็บ แล้วดันแจ็คพอตแตกเจอคีย์ที่นั่งหน้านิ่งเป็นหินทับกระดาษอยู่มุมห้องพอดี บรรยากาศตอนนั้นคืออึดอัดจนปลาทองในตู้ยังว่ายน้ำถอยหลัง ก่อนที่พริมพรายจะตัดรำคาญด้วยการลาก (ใช่ค่ะ ลากจริงๆ) เจ้าแว่นหนานี่ออกมาเคลียร์คิวงานโปรเจกต์คู่ที่คณะบีบให้ทำร่วมกันนอกสถานที่ และผลลัพธ์ก็คือ... มุมอับสายตาหลังร้านกาแฟแห่งนี้ ที่มีแค่กลิ่นเมล็ดพรีเมียมคั่วบด กับสายตากวนๆ ของคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกรอบแว่นหนาเตอะ "ผมไม่ได้ท้องผูกครับพริม..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำนิ่งไหลลึกตามสไตล์เขา นิ้วเรียวยาวดันกรอบแว่นขึ้นเบาๆ ก่อนจะปรายตามองแท็บเล็ตบนโต๊ะที่มีร่างแบบเสื้อผ้าสไตล์แฟชั่นนิรนามของพริมพรายกางอยู่ "แต่ถ้างานดีไซน์ของคุณมันจะออกมาหน้าตาเบี้ยวบูดเหมือนอารมณ์คนวาดจริงๆ ผมว่าเราเอาเวลาไปคุยกันเรื่องวิธีต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังจะมีประโยชน์กว่า" "กรี๊ด! นี่คุณ! ปากแบบนี้สมควรโดนเอาเทปกาวตราช้างปิดปากแล้วโยนลงถังขยะเปียกหน้ามอมากนะคะ!" พริมพรายแทบจะกระโดดข้ามโต๊ะไปหยิกแขนคนตรงข้ามให้เนื้อเขียว มือเรียวสวยกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ยัยตัวแสบแห่งเอกแฟชั่นพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อไม่ให้เผลอหยิบหลอดกาแฟแทงตาคนปากเสียตรงหน้า ชีวิตเธอก็เครียดพออยู่แล้วกับโปรเจกต์ชุดราตรีที่ต้องส่งสิ้นเดือน ไหนจะความกดดันจากแม่ที่โทรมาจิกทุกสามชั่วโมงครึ่งเรื่องเรียนบริหาร ยิ่งมาเจอพ่อหนุ่มวิศวะคอมฯ ที่วันๆ เอาแต่สิงอยู่ในโลกโค้ดดิ้งแล้วกวนประสาทเธอไม่เว้นแต่ละวัน สติที่เหลืออยู่รอมร่อก็แทบจะปลิวหายไปกับสายลม "ปากผมก็ปกติสุขดีนะครับ..." คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบที่พริมพรายลงความเห็นในใจไว้แล้วว่า *'น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก'* "แต่ดูเหมือนปากของคุณพริมต่างหากที่กำลังจะฉีกถึงใบหูเพราะความโมโห ระวังตีนกาขึ้นรอยแรกก่อนเรียนจบปริญญานะครับ ด้วยความหวังดีจากเพื่อนร่วมกลุ่ม" "เพื่อนร่วมกลุ่มบ้านคุณสิ! ใครเพื่อนคุณ ทุเรศมาก!" พริมพรายฟาดมือลงบนโต๊ะดังป้าบจนแก้วน้ำสั่นสะเทือน ลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามองเป็นตาเดียว แต่คนโดนด่ากลับทำแค่ไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรยุกยิกราวกับว่าเสียงบ่นของเธอเป็นแค่เสียงเพลงกล่อมเด็ก จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของพริมพรายที่คว่ำอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดคราด แจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเด้งขึ้นมาแบบรัวๆ *(Notification: @Key_Not_Found ส่งข้อความถึงคุณ)* นิ้วเรียวชะงัก พริมพรายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ทำไมอีตาแว่นนี่ต้องส่งแชตมาหาทั้งที่นั่งอยู่ตรงหน้า? หรือจะด่าอะไรเธอลับหลังอีก เธอตวัดสายตาค้อนขวิดไปทางคนตรงข้ามรอบหนึ่ง ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาปลดล็อกด้วยความหงุดหงิด แล้วกดเข้าไปอ่านข้อความในแชตที่เพิ่งเด้งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ **[Key_Not_Found]:** เลิกทำหน้าเหมือนยักษ์กินตับแล้วเงยหน้าขึ้นมองกระจกฝั่งขวาของคุณหน่อยครับพริม... **[Key_Not_Found]:** มีคนกำลังเดินเข้ามาหาคุณแบบที่ต่อให้คุณใส่แว่นหนากว่าผมสามเท่าก็คงมองไม่พลาดแน่ๆ พริมพรายชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เธอรีบละสายจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันขวับไปมองตามกระจกใสฝั่งขวาของร้านกาแฟทันที ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาในร้านพร้อมเสียงกระดิ่งลมดังกริ๊ง ผู้ชายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักจางๆ ตรงข้อศอก ใบหน้าคมคายหยิ่งทะนงที่เธอจำได้แม่นยิ่งกว่าสูตรตัดเย็บเสื้อผ้า... พี่พีร์! คนที่ควรจะอยู่ที่ห้องซ้อมตัดเย็บ ทำไมถึงโผล่มาโผล่อยู่ที่ร้านกาแฟลับๆ ใกล้มหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้! พริมพรายเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าคีย์ที่ตอนนี้ถอดแว่นออกเช็ดกับเสื้อยืดสีดำอย่างใจเย็น รอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ถูกซ่อนไว้หลังเลนส์หนาเมื่อครู่เผยให้เห็นเต็มสองตา "คุณ... คุณรู้เหรอว่าเขาจะมาที่นี่?" พริมพรายกระซิบเสียงลอดไรฟัน หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นตระหนก คีย์สวมแว่นกลับเข้าที่เดิม ช้อนตาขึ้นมองเธอผ่านเลนส์ใสด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมพรายแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "ก็ไม่ได้ตั้งใจจะรู้หรอกนะครับ..." คีย์เว้นจังหวะนิดนึง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างน่าหมั่นไส้ "แต่พอดีผมเป็นคนเขียนบอทเตือนภัยในกลุ่มลับของคณะคุณ... และดูเหมือนว่าเป้าหมายกำลังเดินตรงมาที่โต๊ะเราแล้วล่ะครับ คุณพริมพราย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความแสบสันของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!