จุดเริ่มของโปรเจกต์ร่วม

เสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แมคานิคอลสีพาสเทลดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้อง เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของพริมพรายดังขึ้นติดต่อกันเป็นรอบที่สี่ของชั่วโมงนี้ ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีครีมทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สตูลทรงสูงอย่างหมดสภาพ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าเต่อจ้องเขม็งไปยังหน้าจอไอpad Pro ที่แสดงภาพสเกตช์ดิจิทัลของชุดเดรสคอลเลกชันใหม่ ซึ่งตอนนี้ถูกเส้นกราฟฟิกสีฟ้าใสจากโปรแกรมจำลองเสมือนจริงคาดทับไว้อย่างลงตัว "ให้ตายเถอะ... ถ้าโครงสร้างการกระจายน้ำหนักของผ้าไหมอิตาลีตรงชายกระโปรงมันยังดีดตัวแปลกๆ แบบนี้ มีหวังวันพรีเซนต์โปรเจกต์มิดเทอม ฉันได้โดนอาจารย์ป้าสับเละคangคาเวทีแฟชั่นโชว์แน่ๆ" พริมพรายบ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวขยี้กลุ่มผมยาวสลวยจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ปิ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตสีเขียวดังขึ้นตัดความเงียบในห้องสตูดิโอส่วนตัว พริมพรายเหลือบมองหน้าจอมือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะไม้สักด้วยหางตา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมาด้วยความรวดเร็วเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนแถบแจ้งเตือน [Kee.v]: อย่าเพิ่งทึ้งหัวตัวเองตอนนี้เลยครับพริมพราย เดี๋ยวผมจะไม่มีคนเถียงด้วยตอนแก้โค้ด พริมพรายขยับปากมุบมิบด้วยความหมั่นไส้ทันทีที่อ่านจบ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงชนิดที่ไม่ต้องคิด [Primploy]: ใครให้นายแอบมองฉันผ่านกล้องวงจรปิดอีกแล้วเนี่ย ตาแว่นโรคจิต! แล้วนี่ฉันกำลังเครียดนะยะ งานตัดเย็บโครงสร้างเสื้อผ้ามันไม่ใช่เรื่องที่จะมาแซวเล่นได้เหมือนเขียนโค้ดคอมพิวเตอร์นะเว้ย [Kee.v]: ผมไม่ได้มองผ่านกล้องวงจรปิดสักหน่อย ผมแค่นั่งดูคุณถอนหายใจผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แชร์สกรีนไว้ต่างหากล่ะครับ... อีกอย่าง โครงสร้างเดรสของคุณที่ติดปัญหาเรื่องแรงตึงผิวตรงช่วงสะโพกน่ะ ผมแก้สมการฟิสิกส์คำนวณแรงเหวี่ยงของเนื้อผ้าส่งเข้าโฟลเดอร์กลางให้แล้ว ลองเปิดดูสครับ พริมพรายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงนระคนทึ่ง เธอกดสลับหน้าจอไปยังโฟลเดอร์แชร์งานร่วมกันทันที ไฟล์เอกสารนามสกุลแปลกตาถูกอัปโหลดเข้ามาเมื่อสามนาทีที่แล้ว พริมพรายกดเปิดมันขึ้นมา ปรากฏว่าเป็นโมเดลสามมิติจำลองการเคลื่อนไหวของชุดเดรสที่แม่นยำและสมAจริงจนน่าตกใจ ทุกรอยพับ ทุกการทิ้งตัวของเนื้อผ้า และแรงตึงผิว ถูกคำนวณออกมาเป็นตัวเลขทางคณิตศาสตร์ที่สอดรับกับงานดีไซน์แฟชั่นของเธอได้อย่างไร้ที่ติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยัยตัวแสบอย่างเธอไม่เคยยอมรับอะไรง่ายๆ หรอกนะว่าตาแว่นเงียบขรึมคนนี้จะมีประโยชน์มากกว่าการเป็นแค่เครื่องมือระบายอารมณ์ยามดึก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เคมีระหว่างสัญชาตญาณแฟชั่นดิบๆ ของเธอกับตรรกะคอมพิวเตอร์นิ่งๆ ของเขามันกลับหลอมรวมกันออกมาเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบเกินคาดในเวลาเพียงไม่กี่วัน [Primploy]: โห... นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าสมองเด็กวิศวะคอมฯ จะเอามาใช้ประโยชน์กับวงการไฮแฟชั่นได้ด้วย นึกว่าจะเก่งแต่ซ่อมปรินต์เตอร์กับนั่งเขียนโค้ดหน้าดำคร่ำเครียดซะอีก [Kee.v]: สำหรับคุณพริมพรายคนเก่ง ผมทำได้มากกว่าแค่ซ่อมปรินต์เตอร์อยู่แล้วล่ะครับ... ว่าแต่ งานที่เคยเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ตอนนี้เริ่มออกมาเป็นรูปเป็นร่างสวยงามตามที่คุณต้องการแล้ว แบบนี้พอจะมีรางวัลอะไรให้โปรแกรมเมอร์ส่วนตัวคนนี้บ้างไหมครับ พริมพรายหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความหยอดเนียนๆ ที่ส่งตรงมาจากอีกฟากฝั่งของหน้าจอ ใบเนียนใสขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว [Primploy]: รางวัลอะไรล่ะยะ อยากได้ชานมไข่มุก หรืออยากโดนฉันเทศน์เรื่องกวนประสาทใส่สักรอบดีล่ะตาคีย์! [Kee.v]: ผมไม่ได้อยากได้สองอย่างนั้นหรอกครับ... [Kee.v]: ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องสตูดิโอของคุณแล้วครับ เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ พอดีมีเรื่องอยากจะ 'ดีไซน์' อนาคตไกลๆ ด้วยกันสักหน่อย พริมพรายชะביตากะพริบปริบๆ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุกออกมานอกอก เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้งดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเงาสูงโปร่งคุ้นตาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่ายที่ยืนรออยู่หลังบานกระจกใส... พริมพรายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวกำมือถือแน่นด้วยความประหม่าที่พุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่ ก่อนที่ข้อความสุดท้ายจากหน้าจอจะเด้งขึ้นมาขัดจังหวะความคิดทุกอย่างของเธอ [Kee.v]: หรือถ้าไม่อยากเปิดประตูต้อนรับ... ผมอาจจะต้องเข้าไปทางหน้าต่างแบบพระเอกซีรีส์เกาหลีแล้วนะครับ คุณพริมพรายคนสวย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและอมยิ้มไปกับความป่วนชวนใจเต้นของน้องพริมและตาคีย์นะคะ พีชชี่เบอร์รี่