ทำงานโต้รุ่งกับหนุ่มเนิร์ด

"บอกว่าเป็นผู้ช่วยไงคะ ไม่ได้บอกว่าเป็นแรงงานทาสในเรือนจำ!" เสียงโวยวายเล็กๆ ของพริมพรายดังสะท้อนก้องห้องแล็บคอมพิวเตอร์ที่เงียบสงบในยามตีสองครึ่ง ร่างบางในชุดฮู้ดตัวโคร่งทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้สำนักงานอย่างหมดสภาพ มือข้างหนึ่งขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลประกายทองที่ตอนนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงด้วยความหงุดหงิด บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าคือโปรแกรมจำลองลายผ้าสามมิติที่กำลังรันโค้ดพังไม่เป็นท่า เพราะความรั้นของเธอเองที่ดันไปแก้คำสั่งโปรแกรมโดยไม่บอกกล่าว ด้านข้างโต๊ะทำงานตัวยาวที่เต็มไปด้วยกระดาษสเกตช์และแก้วกาแฟเย็นชืด ร่างสูงของคีย์ในเสื้อเชيرสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังนั่งนิ่งอยู่หน้าจอของเขาเอง แว่นสายตากรอบหนาเลื่อนลงมาอยู่ที่ปลายจมูกเล็กน้อยยามที่เขาปรายตามองคนโวยวายด้วยหางตา นิ้วเรียวยาวบนคีย์บอร์ดหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์โค้ดแก้บั๊กชุดสุดท้ายลงไปอย่างคล่องแคล่ว "ถ้าไม่ติดว่าไม่อยากเห็นชุดโปรเจกต์จบของแฟชั่นนิสต้าแถวนี้กลายเป็นขยะเปียกส่งอาจารย์..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทุบหัวใจคนฟังให้เต้นผิดจังหวะด้วยความหมั่นไส้ "ผมก็คงกลับไปนอนห้องตั้งนานแล้วล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ลืมตัวไปหน่อยว่าไม่ได้คุยกันในแชต" ประโยคหลังเขาจงใจลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แทบจะมองไม่เห็น แต่มันชัดเจนพอที่จะทำให้พริมพรายอยากจะคว้าแฟ้มผลงานฟาดหน้าไอ้หนุ่มแว่นกวนประสาทคนนี้สักทีสองที "นี่ตาคีย์! นายจะกวนบาทาฉันทุกฝีก้าวเลยหรือไงห๊ะ! รู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว เดี๋ยวแม่ก็จับเขียนโปรแกรมสลัดผ้าโชว์ซะเลยนี่!" พริมพรายชี้หน้าคาดโทษ ปากก็บ่นงุบงิบตามประสาคนฟอร์มจัด แต่แก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกนะคะ... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดต่างหาก! ห้องแล็บแคบๆ ในยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ และกลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาด มันทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนเกินไป ยิ่งตอนที่คีย์ต้องโน้มตัวข้ามไหล่เธอเข้ามาเพื่อแก้โค้ดในหน้าจอ โครงร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาทำให้พริมพรายแทบไม่กล้าหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ สะอาดสะอ้าน ลอยแตะจมูกพร้อมกับไออุ่นจากร่างกายของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'หนุ่มเนิร์ดไร้ตัวตน' ในสายตาคนอื่น แต่วันนี้... เขากลับมีตัวตนในพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ "ขยับไปหน่อยสิ! ตัวจะติดกันอยู่แล้วนะเนี่ย" พริมพรายแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า พร้อมกับดันไหล่กว้างนั้นออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะสะเทือน เขากลับยิ่งแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกรอบแว่นใสสะท้อนแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ "ถ้าไม่ใกล้แล้วจะเห็นโค้ดได้ยังไงครับ คุณดีไซเนอร์คนเก่ง" คีย์กระซิบเสียงต่ำ ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างiแก้มเนียน พริมพรายรู้สึกเหมือนขนลุกซู่ไปทั้งGร่าง สมองที่เคยแล่นปรื๋อเรื่องดีไซน์กลับกลายเป็นสีขาวโพลน มือไม้เกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สุดท้ายเลยทำได้แค่กำชายเสื้อฮู้ดของตัวเองแน่น ให้ตายเถอะ! นี่เธอแพ้ทางตาแว่นนี่อีกแล้วเหรอเนี่ย! พริมพรายเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาหลังเลนส์แว่นคู่นั้น ในระยะประชิดแบบนี้เธอมองเห็นนัยน์ตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเย็นชาไว้เสมอ กลับกำลังพราวระยับด้วยความขบขัน และบางอย่าง... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด จังหวะนั้นเอง นิ้วมือของคีย์ที่กำลังพิมพ์แก้โค้ดสุดท้ายก็หยุดนิ่ง เขาไม่ได้ขยับถอยออกไปทันทีอย่างที่ควรจะเป็น ปลายนิ้วเรียวของเขาแตะเบาๆ บนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ พริมพรายสะดุ้งเฮือก หัวใจกระหน่ำ1เคาะรัวเร็วยิ่งกว่ากลองเพล "พริม..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบາ แปลกจัง... ปกติเขาชอบเรียกเธอว่า 'ยัยตัวแสบ' หรือไม่ก็ส่งสติกเกอร์กวนๆ ทางแชต การที่เขาเรียกชื่อเล่นตรงๆ แบบนี้มันทำเอาเธอตั้งรับไม่ทัน "อะ...อะไรเล่า จะกินหัวฉันหรือไง" เธอแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่หลบสายตาแทบไม่ทัน คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่อบอุ่นและมีเสน่ห์เหลือเกินในความเงียบยามดึก "เปล่าครับ... แค่จะบอกว่า โค้ดเสร็จแล้ว ชุดของเธอ... รันผ่านแล้วนะ" พริมพรายกะพริบตาปริบๆ หันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพจำลองสามมิติของชุดเดรสที่ดีไซน์ไว้อย่างประณีตกำลังหมุนวนแสดงลวดลายและเนื้อผ้าอย่างสมบูรณ์แบบ มันสวยงามหยาดเยิ้มจนคนออกแบบแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ความดีใจนั้นยังไม่ทันได้ประมวลผลดี เสียงแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันสนทนาในหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้น *ปิ๊ง!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา... แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความจากแชตลับที่เธอตั้งค่าไว้เฉพาะสำหรับคุยกับ 'โปรแกรมเมอร์ปริศนา' คนที่คอยป่วนเธอในโลกออนไลน์มาตลอดหลายเดือน พริมพรายเหลือบมองโทรศัพท์มือถือสลับกับใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คีย์ยังคงนั่งนิ่ง แววตาของเขามีประกายบางอย่างไหววับคล้ายกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง นิ้วมือของเขายังคงแตะอยู่บนหลังมือของเธอ ไม่ยอมปล่อย เธอเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ข้อความใหม่ล่าสุดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ท่ามกลางแสงไฟสลัวและบรรยากาศที่ใกล้ชิดจนแทบหายใจไม่ออก *[ข้อความจาก: K_Key]* *"ถ้างานนี้ส่งอาจารย์ผ่าน... ขอรางวัลเป็นสิทธิ์ดูแลเธอแบบนี้ไปตลอดได้ไหมครับ?"* พริมพรายเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เธอยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบอะไร มือถือเจ้ากรรมก็สั่นครืดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับหน้าจอที่แสดงสถานะสายเรียกเข้า...จากเบอร์ของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอนี่เอง! คีย์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาโชว์หน้าจอที่มีชื่อของเธอโชว์ห่างออกไปไม่ถึงคืบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ในแชตมันตอบช้าครับ... ผมขออนุญาตโทรมาฟังคำตอบ 'ต่อหน้า' ตรงนี้เลยดีกว่า" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและเขินไปกับความละมุนของน้องพริมและตาคีย์ในค่ำคืนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่)