มุมอ่อนแอที่ซ่อนอยู่

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดยาวติดต่อกันสามรอบ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสิบที่พริมพรายรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร ยัยมีนเพื่อนสนิทตัวดีคงกำลังระเบิดข้อความพรั่งพรูเข้ามาในกรุ๊ปแชตเพื่อจี้ถามเรื่องโปรเจกต์ส่งอาจารย์ที่เธอยังดองไว้ครึ่งทาง แต่ในขณะนี้ พริมพรายกลับไม่ได้สนใจหน้าจอที่สว่างวาบนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของดีไซเนอร์สาวปีสามกำลังจดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งคุดคู้พิงผนังห้องแล็บคอมพิวเตอร์ชั้นสี่ บรรยากาศรอบตัวของคีย์ในตอนนี้ช่างแตกต่างจากพ่อหนุ่มแว่นหนาจอมกวนประสาทที่ชอบพิมพ์ข้อความยียวนกวนใจเธอในแชตเสียเหลือเกิน ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงอย่างมั่นใจกลับลู่ลงเล็กน้อย ลมหายใจเข้าออกยาวและสั่นไหวราวกับคนกำลังพยายามควบคุมสติท่ามกลางคลื่นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ "นี่... นาย ไหวหรือเปล่าเนี่ย" พริมพรายตัดสินใจเอ่ยปากทำลายความเงียบ เสียงของเธออ่อนลงกว่าปกติหลายระดับ ไม่เหลือเค้าลางของความหงุดหงิดที่ชอบใช้ต่อปากต่อคำกับเขาเลยสักนิด คีย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นสายตากรอบหนาขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะรัวแป้นพิมพ์โค้ดดิ้งด้วยความเร็วสูง ตอนนี้กลับกำลังสั่นน้อยๆ จนเห็นได้ชัด ดวงตาหลังเลนส์แว่นคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของความอ่อนล้าสะสม เป็นแววตาที่เปราะบางจนพริมพรายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ก็... แค่โปรแกรมมันรวนนิดหน่อยครับ... เอ๊ย ไม่ใช่..." คีย์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามแก้เก้อด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ฉัน... หมายถึง มันแค่แก้บั๊กไม่ทันกำหนดส่งพรุ่งนี้เช้าเอง ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก พริมกลับห้องไปก่อนเถอะ ดึกมากแล้วนะ" "ไม่มีอะไรบ้าอะไรเล่า หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ ขืนปล่อยให้นายนั่งเด๋อด๋าอยู่คนเดียวตรงนี้ มีหวังได้น็อกคาคีย์บอร์ดก่อนจะได้ส่งงานแน่ๆ" พริมพรายบ่นกระพอดกระแปะ พลางก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงแล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน มือเรียวเอื้อมไปแย่งแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนจืดชืดออกจากมือเขาอย่างถือวิสาสะ "เลิกทำตัวเป็นพระเอกซีรีส์ที่แบกโลกไว้คนเดียวสักวันจะตายไหมเนี่ย" "ใครเป็นพระเอกกัน..." คีย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับหลบสายตา รอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ปรากฏบนมุมปากของเขาช่างดูฝืนทนและน่าสงสารเสียจนหัวใจของคนมองกระตุกวูบ ตลอดเวลาที่รู้จักกันผ่านทั้งหน้าจอและชีวิตจริง พริมพรายคุ้นเคยกับการปะทะคารม การถูกหยอกล้อ หรือแม้แต่การโดนกวนประสาทสารพัดรูปแบบจากผู้ชายคนนี้ เธอคิดมาตลอดว่าคีย์คือหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ไม่เคยรู้จักคำว่าเหนื่อย ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด และพร้อมจะรับมือกับทุกสถานการณ์ด้วยความนิ่งสนิท แต่วินาทีนี้ ภาพจำทั้งหมดพังทลายลง เธอกำลังได้เห็น 'มุมอ่อนแอ' ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งและกรอบแว่นหนาทึบ ด้านที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ความกดดัน และความกลัวที่จะทำได้ไม่ดีพอ—ปมปัญหาที่เธอเองก็คุ้นเคยมันดีเสียยิ่งกว่าใคร "เหนื่อยก็พักสικόะ จะฝืนทำไมตั้งขนาดนั้น" พริมพรายเผลอใช้น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างลืมตัว มือบางเอื้อมออกไปคว้าขวดน้ำเปล่าบนโต๊ะมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เขา "อ่ะ ดื่มซะหน่อย หน้าตาเหมือนคนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้วเนี่ย" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาไหววูบในวินาทีแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นเจือความประหลาดใจ เขาไม่ได้ปฏิเสธ ยอมรับขวดน้ำมาถือไว้เงียบๆ ก่อนจะพึมพำเบาๆ ชนิดที่เกือบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ "ขอบคุณนะ... พริม" จังหวะนั้นเอง ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือที่ว่าง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างประหลาด เสียงหัวใจของพริมพรายเต้นระรัวขึ้นทีละนิดอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม ทั้งๆ ที่ห้องนี้ออกจะเย็นเฉียบ เคมีกวนๆ ที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยาย ทว่า ในขณะที่พริมพรายกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวอะไรกลบเกลื่อนความเขินอาย หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่คว่ำอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่สิ่งที่ทำให้คีย์สะดุ้งสุดตัวจนทำน้ำในขวดกระฉอก คือข้อความตัวอักษรพรีวิวสั้นๆ ที่เด้งขึ้นโชว์หราบนหน้าจอ— *[ระบบแจ้งเตือนความปลอดภัย: บัญชีลับ 'Zero_Cool' ถูกตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลที่สามในพื้นที่คณะสถาปัตย์ฯ ขณะนี้ กำลังดำเนินการล็อกอินซ้อน กรุณายืนยันตัวตนด่วน!]* คีย์หน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือขวดน้ำสั่นเทารุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่พริมพรายหันขวับมามองหน้าเขาด้วยสายตาจับผิด ท่ามกลางความตกตะลึงที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เดี๋ยวนะ... 'Zero_Cool' งั้นเหรอ? ...นาย... หรือว่านายคือแฮกเกอร์คนนั้นที่ปั่นประสาทฉันในบอร์ดคณะเมื่ออาทิตย์ก่อน?!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ เลิฟฟฟ ❤️