ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

“พริม... บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าไอ้แว่นวิศวะคอมฯ คนนั้นมันเป็นอะไรกับแก!” เสียงแหลมสูงของ ‘มินนี่’ เพื่อนสนิทตัวแสบประจำสาขาแฟชั่นดีไซน์ทำเอาพริมพรายที่กำลังง่วนอยู่กับการรื้อหาเข็มหมุดในกระเป๋าถึงกับชะงัก เธอถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเพื่อนสาวที่ล้อมวงเข้ามาประหนึ่งพนักงานสอบสวนในซีรีส์สืบสวนสอบสวนชื่อดัง “ก็เพื่อน... เพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยช่วงนี้ เพราะมันต้องช่วยฉันทำโปรเจกต์งานดีไซน์ไงพวกแก ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งสักหน่อย!” พริมตอบกลับเสียงแข็ง พยายามทำหน้านิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกลองชุด “เพื่อน? เพื่อนบ้านไหนเขาเดินไปซื้อกาแฟให้กันทุกเช้า แล้วแถมยังมีหน้ามานั่งเฝ้าแกตอนติ่งนิยายในห้องสมุดจนดึกดื่นเนี่ยนะ?” ยัยจีน เพื่อนอีกคนเสริมพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด “เมื่อกี้ตอนฉันเดินผ่านโรงอาหาร ฉันเห็นมันป้อนขนมแกด้วยนะพริม... ป้อน! สายตาที่มันมองแกเนี่ย ถ้าบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็เอาชื่อตัวเองไปเป็นประกันได้เลยว่ามันต้องแอบชอบแกแน่ๆ” พริมรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวเหมือนเพิ่งวิ่งรอบสนามฟุตบอลมาสิบหกรอบ เธอรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า “ก็มันเป็นคนนิสัยดี... หรืออาจจะแค่สงสารที่ฉันใกล้บ้าตายเพราะงานออกแบบชุดคอลเลกชันนี้ก็ได้มั้ง” “เหอะ คนนิสัยดีที่ไหนจะมานั่งรอแกหน้าคณะทุกเย็น แถมยังยอมโดนแกด่าปาวๆ เวลาเขียนโค้ดไม่ได้ดั่งใจ แกดูนี่สิ!” มินนี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอยื่นให้พริมดู มันคือโพสต์ในกลุ่ม ‘ข่าวสารมหาลัย’ ที่มีคนแอบถ่ายรูปเธอตอนนั่งหน้าบึ้งใส่คีย์ แล้วคีย์ก็กำลังเอื้อมมือไปขยี้หัวเธอเบาๆ เพื่อปลอบใจ ใต้โพสต์นั้นมีคอมเมนต์ถล่มทลาย *‘นี่คนเงียบขรึมในตำนานจริงดิ? ร้ายไม่เบานะพ่อหนุ่มวิศวะ’* *‘วาสนาพริมพรายชัดๆ ได้แฟนสายเนิร์ดแต่คลั่งรักแบบนี้’* *‘เขามีชื่อเรียกสถานะกันยังวะ ใครรู้บอกที กองเชียร์ใจจะขาดแล้วจ้า!’* พริมอ่านแล้วแทบจะสำลักน้ำ พลางกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน “พวกแกเลิกยุ่งเรื่องของฉันได้แล้วน่า! ฉันกับคีย์... เราแค่ ‘ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก’ โอเคไหม? แค่คนสองคนที่โคจรมาเจอกันเพราะผลประโยชน์ทางวิชาการเท่านั้น!” “ไร้ชื่อเรียกงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำแต่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ทำเอาพริมสะดุ้งสุดตัวจนทำเข็มหมุดกระจายเต็มพื้น เธอหันไปเจอกับ ‘คีย์’ ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องสตูดิโออยู่ ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นหนานั้นดูอ่านยากเหมือนเดิม แต่แววตาที่มองมากลับมีความนัยบางอย่างที่ทำเอาใจเธอสั่นไหว “คีย์... นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” พริมถามเสียงตะกุกตะกัก “มาทันตอนที่พริมกำลังยืนยันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” คีย์ตอบพลางเดินเข้ามาใกล้ เขาย่อตัวลงช่วยเก็บเข็มหมุดที่พื้น จังหวะที่นิ้วมือเขาแตะโดนนิ้วพริมโดยบังเอิญ ไฟฟ้าสถิตราวกับจะกระชากความรู้สึกทุกอย่างที่พริมพยายามเก็บซ่อนไว้ให้พุ่งพล่านออกมา “คือ... ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด” พริมแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาขยับแว่นเล็กน้อยแล้วโน้มหน้าลงมาจนชิดใบหูของพริม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาทำเอาพริมลมหายใจสะดุด “ถ้าไม่อยากให้เข้าใจผิด... ก็ลองหาชื่อมาใส่ให้ความสัมพันธ์นี้ดูสิ” เขากระซิบเบาๆ เพียงพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะกดหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองแล้วยื่นให้พริมดู เป็นหน้าแชทที่เขาพิมพ์ค้างไว้ในกลุ่มที่มีเพื่อนของพริมอยู่ด้วย [คีย์: พวกคุณอยากรู้สถานะเหรอครับ? งั้นถามเจ้าตัวเขาดูเองแล้วกันว่า อยากเป็น ‘แฟน’ หรืออยากเป็นแค่ ‘โปรเจกต์งาน’ ที่ผมต้องรับผิดชอบไปตลอดชีวิต] นิ้วของคีย์จ่ออยู่ที่ปุ่ม ‘ส่ง’ พริมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่เขาจะส่งจริงๆ เหรอ? ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ที่เริ่มมุงเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น “อย่า... อย่ากดนะคีย์!” พริมร้องห้าม พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่คีย์กลับยกมือสูงขึ้น “งั้นก็ตอบมาก่อนสิ” คีย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่พริมไม่เคยเห็นมาก่อน มันทั้งกวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน “เลือกเอาว่าจะให้ฉันส่งข้อความนี้ หรือจะให้ฉันเฉลยด้วยวิธีอื่นที่หน้าห้องนี้เลย... เอาแบบไหนดีล่ะครับคุณพริมพราย?” จังหวะที่หัวใจพริมเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ประตูห้องสตูดิโอก็ถูกเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของ ‘อาจารย์ประจำภาควิชา’ ที่เดินเข้ามาพร้อมกับประกาศข่าวร้ายที่สุด “พริมพราย! คีย์! พวกเธอสองคนมานี่หน่อย ครูมีเรื่องด่วนจะแจ้งเรื่องโปรเจกต์จบ... และดูเหมือนจะมีคนแจ้งความจำนงขอเปลี่ยนคู่ร่วมทีมของพวกเธอด้วย!” นิ้วของคีย์ที่กำลังจะกดส่งข้อความค้างอยู่กลางอากาศ พริมหันไปมองคีย์ด้วยความตกใจ ขณะที่เพื่อนๆ ต่างพากันอ้าปากค้างกับสถานการณ์ที่พลิกผันเกินคาดเดา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับจังหวะหัวใจของน้องพริมและตาคีย์ในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่ค่ะ