กฎเหล็กของคนโลกส่วนตัวสูง

“บอกว่าอย่าลากไงคะคุณวิศวะ! แขนฉันจะหลุดติดมือคุณไปอยู่แล้วนะ!” พริมพรายสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมอย่างแรงทันทีที่ร่างสูงโปร่งหยุดเดิน เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นปูนขัดมันดังสะท้อนก้องไปทั่วชั้นเจ็ด—พื้นที่โล่งกว้างที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องทำงานลับสไตล์ลอฟท์ เพดานสูงโปร่งเผยให้เห็นท่อเหล็กเดินสายไฟเปลือยเปล่า ผนังปูนเปลือยฉาบเรียบถูกประดับด้วยกระดานไวท์บอร์ดขนาดมหึกลายตา เต็มไปด้วยผังงาน โค้ดโปรแกรม และภาพสเก็ตช์ชุดแฟชั่นที่ถูกแปะสลับกันไปมาอย่างน่าฉงน นี่น่ะเหรอ... รังลับของนายแว่นจืดจางที่ใครๆ ก็บอกว่าไม่มีตัวตน “โวยวายเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณดีไซเนอร์ขา” คีย์หันกลับมามองเธอผ่านกรอบแว่นหนาทึบที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มอ่อน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่พริมพรายอยากจะหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ “ถ้าไม่ลากมาแบบนี้ คุณคงยืนอ้าปากค้างเป็นปลาทองอยู่หน้าลิฟต์ตึกโน้นไปจนถึงเที่ยงคืนแน่ๆ” “ใครปลาทองกันคะ! ปากคอเรานี่มันน่าเอาเทปกาวตราช้างมาผนึกไว้จริงๆ เลยนะ” เธอตวัดสายตาค้อนใส่เขาชุดใหญ่ พลางยกมือขึ้นกอดอกแน่นเพื่อสร้างอาณาเขตป้องกันตัว “แล้วนี่พาฉันมาทำอะไรที่นี่ ชั้นเจ็ดที่คนในมหา’ลัยเขาลือกันว่ามีผีสิง ทำไมนักศึกษาปีสองอย่างพวกเราถึงขึ้นมาได้ แถมยังมีคีย์การ์ดพิเศษนี่อีกต่างหาก” พริมพรายปรายตามองบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่ห้อยอยู่ตรงคอเสื้อของคนตรงหน้า บนบัตรมีสัญลักษณ์โลโก้ของศูนย์นวัตกรรมดิจิทัลร่วมกับคณะศิลปกรรมศาสตร์ประทับอยู่เด่นชัด ซึ่งเป็นโปรเจกต์ลับระดับชาติที่อาจารย์ที่ปรึกษาเคยเปรยๆ ไว้เมื่อเดือนก่อน แต่ไม่คิดว่าเด็กวิศวะเงียบๆ คนนี้จะมีสิทธิ์ขาดในการครอบครองพื้นที่ทั้งหมดนี้คนเดียว “ก็พามาทำงานร่วมกันไงคะ... ตามโจทย์ที่อาจารย์มอบหมายให้เราสองคนกู้หน้าภาควิชา” คีย์เดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สำนักงานสีดำตัวใหญ่ หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปคแรงสูงถึงสามจอตรงหน้าสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติเผยให้เห็นโค้ดภาษาซีและกราฟิกดีไซน์ที่กำลังรันระบบอยู่ “แต่ก่อนที่เราจะเริ่มปั้นโปรเจกต์ ‘Smart Runway’ ให้รอดพ้นจากการโดนรีเกรด... เราต้องมาเคลียร์ ‘ข้อตกลง’ ระหว่างเราเสียก่อนนะคะคุณพริม” “ข้อตกลงอะไรอีกคะ แค่ต้องมาติดแหง็กกับคุณในตึกปิดตายแบบนี้ฉันก็อึดอัดจะแย่แล้ว” พริมพรายถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มฝั่งตรงข้าม หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดเข้าแอปพลิเคชันเอ็กซ์ (X) เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจใส่ฟีดส่วนตัวทันที *‘อีตาแว่นประสาทนี่มันน่าทุบด้วยส้นสูงสี่นิ้วจริงๆ ฮือออ’* “ข้อแรก...” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ดังขึ้นขัดจังหวะนิ้วเรียวที่กำลังรัวพิมพ์หน้าจอ คีย์หมุนเก้าอี้กลับมามองเธอ ดวงตาหลังเลนส์แว่นพราวระยับอย่างปิดไม่มิด “ห้ามเล่นโซเชียลมีเดียระบายอารมณ์พาดพิงถึงโปรเจกต์นี้เด็ดขาด... โดยเฉพาะบัญชี @Prim_Ploi_Design ของคุณน่ะครับ” มือที่กำลังพิมพ์ข้อความชะงักกึกทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม พริมพรายเงยหน้าขวับขึ้นมองคนพูดด้วยความตกใจจนตาแทบถลน สันหลังวาบขึ้นมาแปลกๆ หรือว่า... “คุณ... คุณรู้ได้ยังไงคะ!” เธอโผล่งออกมาเสียงดังลั่นห้อง “โลกออนไลน์มันแคบกว่าที่คุณคิดนะคะคุณดีไซเนอร์” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาใกล้โซฟาที่เธอนั่งช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว จนพริมพรายต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ “แถมแอคเคานต์อวตารที่ชอบบ่นว่า ‘อีตาแว่นข้างบ้านหน้ามึน’ ทุกครั้งที่เจอหน้ากันในโรงอาหาร... โค้ดหลังบ้านของบล็อกนั้นมันดันรันไอพีแอดเดรสเดียวกับเครื่องคอมพิวเตอร์พกพาที่วางอยู่บนโต๊ะออกแบบของคุณพอดิบพอดีเลยล่ะครับ” *กรี๊ดดดดด! อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!* พริมพรายรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นด้วยความเจ็บใจที่ความลับถูกจับได้คาหนังคาเขา ยัยพริมเอ้ย ทำไมถึงสะเพร่าปล่อยให้โปรแกรมเมอร์ตัวพ่อมาจับโป๊ะได้ง่ายดายขนาดนี้เนี่ย! “ฉัน... ฉันไม่ได้หมายถึงคุณสักหน่อย!” เธอแถหน้าด้านๆ เสียงสั่นเล็กน้อย “โลกนี้มีคนใส่แว่นหนาเตอะเป็นก้นขวดตั้งกี่ล้านคน ทำไมต้องร้อนตัวด้วยล่ะคะคุณคีย์!” “อ๋อเหรอคะ... งั้นข้อสอง” คีย์ไม่ได้สนใจคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นั้น เขายังคงยิ้มมุมปากด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู “เวลาที่เราทำงานร่วมกัน คุณห้ามเถียง ห้ามขัดใจ และต้องเชื่อฟังดีไซน์บรีฟทางฝั่งเทคนิคของผมแบบร้อยเปอร์เซ็นต์” “หา! บ้าไปแล้วหรือไงคะ!” พริมพรายดีดตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ส่วนสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งคืบทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่แววตาของเธอดุดันเอาเรื่องสุดๆ “แฟชั่นโชว์นะคะไม่ใช่โครงสร้างสะพานแขวน! ชุดที่ฉันออกแบบต้องมีความพริ้วไหว ดีเทลความระยิบระยับ และความสวยงามนำสมัย ไม่ใช่เอาแผงวงจรไฟฟ้ามาแปะแล้วบอกว่าล้ำยุคพิลึกแบบนั้น!” “ใครบอกว่าจะเอาแผงวงจรมาแปะชุดคุณล่ะคะ” คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนพริมพรายได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ แนวซีตรัสผสมความสะอาดสดชื่น ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับหน้าผากของเธอทำเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงแทบจะหลุดลอย “ผมบอกว่าเราจะ ‘ผสาน’ แฟชั่นเข้ากับเทคโนโลยีอัจฉริยะต่างหากล่ะครับ... ชุดของคุณจะเปลี่ยนสีและขยับลวดลายได้ตามจังหวะเสียงเพลงและอุณหภูมิร่างกายบนรันเวย์... สนใจอยากลองฟังโปรposal ตัวเต็มหรือยังล่ะครับคุณคู่หู” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยกระซิบข้างใบหูนั้นช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อยเสียเหลือเกิน พริมพรายยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอแล่นช้าลงทันทีเมื่อสมองส่วนเหตุผลถูกรบกวนด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบหลังกรอบแว่นสายตานั้น ดวงตาคมกริบที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์กำลังมองตรงมาที่เธอด้วยความท้าทายแกมเอ็นดู ให้ตายเถอะ... ดีไซน์แบบนั้นมัน... มันโคตรจะน่าสนใจเลยนี่นา! “อะ... อื้อ! ก็ได้ค่ะ!” พริมพรายแกล้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนพวงแก้มที่กำลังแดงก่ำของตัวเอง พลางยกมือขึ้นผลักอกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาเบาๆ ให้ถอยห่างออกไป “แต่ถ้าผลงานออกมาพังไม่เป็นท่าเพราะไอเดียประหลาดๆ ของคุณ ฉันจะเอาผลงานคุณไปประจานในเอ็กซ์ให้ยอดรีเป็นล้านเลยคอยดู!” “ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ” คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวตรงแล้วหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน “งั้นเรามาเริ่มตบแต่งโค้ดส่วนแรกกันเลยดีกว่า... อ่า ว่าแต่คุณพริมคะ” เขาชะงักมือที่กำลังแตะคีย์บอร์ดแล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง “ข้อตกลงข้อที่สามสำคัญที่สุด... ห้ามตกหลุมรักโปรแกรมเมอร์หน้าตาธรรมดาคนนี้เด็ดขาดนะคับ เพราะหัวใจของผม... เอ่อ... หมายถึงระบบหลังบ้านของผมมันถูกล็อกอินไว้ให้คนพิเศษคนเดียวเท่านั้น” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของพริมพรายดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างงุนงง และข้อความบนหน้าจอก็ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที *[Chat: Key_V] ส่งข้อความถึงคุณ:* *‘ถ้าเผลอใจไปแล้ว... จะขอสิทธิ์รีเซ็ตระบบหัวใจเธอใหม่ได้ไหมล่ะครับ ยัยตัวแสบ’* พริมพรายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้นิ้วเรียวกดปุ่มลบข้อความยิกๆ เพื่อจะยกเลิกการส่ง แต่ทว่า... ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม ‘ส่งสติกเกอร์หัวใจสีแดงดวงใหญ่’ แทนที่ต้นทางอย่างสมบูรณ์แบบ! ฉิบหายแล้ว... ยัยพริม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความน่ารักของยัยน้องพริมกับนายแว่นจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ด้วยนะคะ!