บังคับให้คู่กับนายแว่นเนี่ยนะ!

ปึก! แฟ้มสะสมผลงานเล่มหนาเตอะถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะไม้สักขัดมันจนเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องพักผ่อนประจำภาควิชาแฟชั่นดีไซน์ที่ควรจะมีเพียงเสียงกระดาษพลิกเบา ๆ หรือเสียงถอนหายใจจากความเครียดของเหล่านักศึกษาปีสาม แต่ในวินาทีนี้ ทุกสายตากลับพุ่งเป้ามาที่ร่างระหงของพริมพรายที่กำลังยืนอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตภายใต้ขนตางอนหนาที่ปัดมาอย่างประณีตตวัดมองใบรายชื่อกลุ่มโปรเจกต์จบการศึกษาที่ติดอยู่บนบอร์ดประกาศราวกับจะเผามันให้เป็นจุล "อาจารย์คะ! นี่มันความผิดพลาดอะไรกันคะเนี่ย!" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดตวาดลั่นจนอาจารย์ที่ปรึกษาถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร อาจารย์มีנהะ (มีนา) ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ลูกศิษย์คนโปรดที่ขึ้นชื่อเรื่องความมั่นใจและฝีมือการตัดเย็บระดับท็อปของเซกชั่น "ใจเย็น ๆ ก่อนสิคะพริมพราย หนูจะเสียงดังลั่นห้องแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ" อาจารย์มีนาเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงใจดี "จะให้หนูใจเย็นได้ยังไงล่ะคะอาจารย์! ดูรายชื่อนี่สิคะ..." นิ้วเรียวที่ทาเล็บเจลสีลูกแก้ววิบวับเคาะลงไปที่บรรทัดสุดท้ายของกระดาษแผ่นนั้นอย่างแรง จนกระดาษเกือบทะลุ "พริมพรายจับคู่กับ... คีย์? คีย์ไหนคะ? วิศวะคอมฯ เหรอคะ? อาจารย์เอาชื่อเด็กเนิร์ดหลังห้องที่วัน ๆ นั่งเขียนโค้ดจนหน้ามันใส่แว่นหนาเตอะคนนั้นมาโยนไว้ในโปรเจกต์ดีไซน์ระดับชาติของหนูได้ยังไงคะเนี่ย!" เพื่อนสนิทในกลุ่มอย่าง 'รสา' รีบเดินเข้ามาดึงแขนพริมพรายเบา ๆ พร้อมกระซิบเตือนสติ "แก... เบาเสียงหน่อย ทุกคนมองกันหมดแล้วนะ" "มองก็ช่างสิรสา! แกก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้มันสำคัญกับอนาคตแบรนด์ชุดออกงานของฉันแค่ไหน ป๊ากับม้าฉันรอจ้องจะจับผิดฉันให้ออกจากคณะนี้แล้วส่งไปเรียนบริหารธุรกิจอยู่รอมร่อ ถ้าโปรเจกต์จบฉันพังเพราะเอาเด็กวิศวะมาเป็นตัวถ่วง ฉันได้ตายคาโต๊ะทำงานจริง ๆ แน่!" พริมพรายหันไปโวยวายใส่เพื่อนสนิทต่อด้วยความอัดอั้นตันใจ ปมในใจที่ถูกกดดันจากครอบครัวคหบดีหัวโบราณที่มองว่างานแฟชั่นเป็นแค่ 'งานอดิเรกไร้สาระ' ยิ่งทำให้เธอต้องทุ่มเททุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุดอย่างไร้ที่ติ "อาจารย์ก็ไม่อยากจะบังคับหรอกนะคะพริมพราย แต่..." อาจารย์มีนาถอนหายใจยาวเหยียด ยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลสถิติคะแนนและระบบสุ่มอัตโนมัติของมหาวิทยาลัยให้ดู "นี่เป็นนโยบายใหม่ของอธิการบดีที่อยากให้มีการบูรณาการข้ามศาสตร์ คณะเราต้องออกแบบชุดที่ติดตั้งระบบไฟเบอร์ออฟติกและเซนเซอร์ตรวจจับอารมณ์ ซึ่งทางคณะวิศวะคอมพิวเตอร์เขาก็ส่งตัวแทนมาคัดเลือก ระบบมันบล็อกจับคู่กันด้วยเกรดเฉลี่ยและความเหมาะสมเชิงอัลกอริทึม หนูเปลี่ยนไม่ได้หรอกค่ะ" พริมพรายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำว่า 'อัลกอริทึม' สลับกับใบหน้าของนายแว่นเงียบขรึมที่เธอแทบไม่เคยจำชื่อได้แม่นยำสักครั้ง เขาเป็นใคร มาจากไหน ทำไมต้องเป็นเธอที่ต้องแบกรับภาระจับคู่กับนายมนุษย์หินหมอกคนนั้นด้วย! "ไม่เอาค่ะ! หนูขอเปลี่ยน! ให้หนูไปจับคู่กับพี่ดินเดือนคณะสถาปัตย์ปีก่อนยังดีเสียกว่า อย่างน้อยพี่เขาก็สเก็ตช์ภาพสวย ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตาเขียนแต่โค้ดภาษาต่างดาวแบบนั้น!" "เขาชื่อคีย์ค่ะ... และเขาก็ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้วนะจ๊ะ" อาจารย์มีนาพยักเพยิดใบหน้าไปทางประตูห้องพักผ่อนที่เปิดแง้มไว้ พริมพรายชะựngกึก หันขวับไปมองตามปลายจมูกของอาจารย์ด้วยความเร็วแสง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทตัวโคร่ง กางเกงยีนส์เซอร์ ๆ และสิ่งที่ขาดไม่ได้คือแว่นสายตากรอบหนาเตอะที่สะท้อนแสงไฟนีออนจนมองไม่เห็นนัยน์ตาคู่นั้น เขากำลังยืนพิงกรอบประตูเอามือล้วงกระเป๋า กิริยาท่าทางดูเอื่อยเฉื่อยและไม่ยี่หี้ต่อโลกใบนี้เอาเสียเลย ใบหน้าขาวซีดไร้รอยยิ้มราวกับอดนอนมาสามวันสามคืน ให้ตายเถอะ... แค่เห็นแว่นหนา ๆ นั่นเธอก็หงุดหงิดจนคิ้วกระตุกแล้ว! พริมพรายก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยมาดนางพญาที่พร้อมจะฟาดฟันทุกวินาที เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา เงยหน้าขึ้นมองเพราะส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควร ก่อนจะกอดอกแล้วพ่นคำพูดรัวเป็นชุดโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว "นี่ค นายชื่อคีย์ใช่ไหม? ฟังฉันให้ดีนะ นายวิศวะคอมฯ หน้าจืด! ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายใช้วิธีสกปรกอะไรถึงทำให้ระบบบ้า ๆ นี่สุ่มมาคู่กับฉัน แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่ยอม! โปรเจกต์นี้คือชีวิตจิตใจของฉัน ถ้าผลงานฉันพังเพราะนายมัวแต่เล่นเกมหรือนั่งแก้บั๊กบ้าบออะไรนั่น ฉันเอาเลือดหัวนายออกแน่! ทางที่ดี นายไปทำเรื่องขอเปลี่ยนคู่กับอาจารย์ซะตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า ก่อนที่ฉันจะทนเห็นหน้าจืด ๆ ของนายไม่ไหวแล้วอาละวาดใส่!" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที เพื่อน ๆ ในห้องต่างพากันกลั้นหายใจ ลุ้นว่านายแว่นเงียบขรึมคนนี้จะโดนแม่เสือสาวแฟชั่นดีไซน์ขย้ำจนจมดินหรือไม่ คีย์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง เขาค่อย ๆ ดันกรอบแว่นหนาขึ้นด้วยนิ้วกลางช้า ๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ดวงตาหลังเลนส์แว่นก้มลงมองเจ้าของเสียงโวยวายที่กำลังพองขนใส่เขาเหมือนแมวเปอร์เซียหางฟู "พูดจบหรือยังครับ?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ราบเรียบจนน่าตกใจหลุดออกมาจากริมฝีปากนั้น "ยัง! นาย..." "ถ้าพูดจบแล้ว... ก็ช่วยก้มลงดูหน้าจอมือถือตัวเองหน่อยนะครับ คุณดีไซเนอร์ตัวแม่" คีย์เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกวนประสาทหน้าตาย พร้อมกับยกสมาร์ทโฟนในมือของตัวเองขึ้นมาโชว์หน้าจอที่มีแชตสีเขียวแจ้งเตือนเด้งขึ้นมารัว ๆ พริมพรายขมวดคิ้วด้วยความฉงน หยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของตัวเองขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ ทันทีที่หน้าจอปลดล็อกและข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เป็นข้อความแชตจากบัญชีนิรนามในระบบของมหาลัยที่ส่งเข้ามาเมื่อห้านาทีที่แล้ว... ก่อนที่เธอจะเดินมาโวยวายใส่อาจารย์เสียอีก *(ข้อความในแชต)* **[Key_01]:** "สวัสดีครับคุณพริมพราย ดีไซเนอร์ผู้โด่งดัง" **[Key_01]:** "ระบบสุ่มให้เราคู่กัน... ยินดีด้วยนะครับที่คุณจะได้ร่วมงานกับ 'มนุษย์หินหมอก' คนนี้" **[Key_01]:** "อ้อ... แล้วก็เลิกโวยวายเสียงดังหน้าห้องพักอาจารย์ได้แล้วครับ คนเขามองกันทั้งชั้นแล้ว... ยัยเตี้ยขี้เหวี่ยง" พริมพรายชะựngค้าง ราวกับโดนน้ำร้อนลวกหน้า ร่างบางหันขวับกลับไปมองหน้าคนตัวสูงที่ยืนกอดอกอมยิ้มมุมปากอยู่อย่างคาดไม่ถึง ไอ้... ไอ้เด็กวิศวะปากเสีย! นายนี่มัน... นายนี่มันกวนประสาทที่สุดในสามโลกเลยโว้ย! พริมพรายสูดหายใจเข้าลึกiเพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีด้วยความเร็วแสงเพื่อเอาคืนให้สะใจ *(ข้อความในแชต)* **[Prim-Prai]:** "ใครเตี้ยยะไอ้แว่น! แล้วใครอนุญาตให้ทักมาแบบนี้ หุบปากแล้วไสหัวไปไกล ๆ เลยนะ!" ทันทีที่เธอกดส่งข้อความ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของคีย์ก็ดัง *ติ๊ง* ขึ้นมาทันทีต่อหน้าต่อตา เขาก้มลงอ่านข้อความนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ รอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของนายแว่นเงียบขรึมคนเดิม เพิ่มเติมคือความแพรวพราวที่ทำเอาหัวใจของแม่เสือสาวกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด คีย์ขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์민ต์ลอยเข้าจมูก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบด้วยเสียงกระเส่าที่ได้ยินกันแค่สองคน "ใจเย็น ๆ ก่อนสิครับคุณคู่หู... ใช้งานผมหน่ะ ไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะครับ ระวัง... จะตกหลุมรักโปรแกรมเมอร์อย่างผมเข้าสักวัน" หัวใจของพริมพรายเต้นแรงผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธออ้าปากค้างจะอ้าปากด่ากลับ แต่ทว่า... จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเก็เด้งข้อความใหม่จากระบบกลางของมหาวิทยาลัยขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับเสียงประกาศจากลำโพงตามสายของคณะวิศวะฯ ที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท *(ข้อความแจ้งเตือนระบบกลาง)* **[System]:** "ประกาศรายชื่อคู่โปรเจกต์ภาคบังคับ... นักศึกษาพริมพราย และ นักศึกษาคีย์ จะต้องย้ายไปทำกิจกรรมเวิร์กช็อปเก็บตัวร่วมกัน ณ 'ห้องปฏิบัติการลับวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ชั้น 7' เป็นเวลา 48 ชั่วโมงเต็ม เริ่มต้นทันที ณ บัดนี้" พริมพรายเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด 48 ชั่วโมง! ในห้องปฏิบัติการลับ! กับอีตาแว่นกวนประสาทคนนี้น่ะเหรอ! เธอยังไม่ทันได้ปริปากประท้วงอะไร มือหนาของคีย์ก็เอื้อมมาฉวยข้อมือบางของเธอไว้หลวม ๆ ก่อนจะออกแรงดึงเบา ๆ ให้เดินตามเขาไปข้างหน้าอย่างถือวิสาสะ "ไปครับคุณคู่หู... เวลาสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ" คีย์หันมาส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจให้เธอเป็นครั้งแรก ก่อนจะออกเดินลากเธอพุ่งตรงไปยังลิฟต์ตัวสุดท้ายของตึกที่มุ่งสู่ชั้นเจ็ด... ชั้นที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปนอกจากคนในโปรเจกต์นี้เท่านั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความกวนของนายแว่นคนนี้ไปด้วยกันนะคะ!