เมื่อตัวแม่ต้องเสียอาการ

"ฉันบอกว่าให้เย็บตะเข็บโค้งเข้าเอวสามเซนฯ ไม่ใช่เหวี่ยงจักรจนผ้ากู่ไม่กลับแบบนี้ค่ะคุณศิวะ! ถ้ายังทำพังอีกรอบ แม่จะเอาผ้าไหมอิตาลีผืนนี้ไปทำผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะคอมคุณจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงตวาดแหวด้วยความหัวเสียของพริมพรายดังลั่นสตูดิโอแฟชั่นขนาดย่อม หญิงสาวในชุดเสื้อครอปสีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เอวสูงกำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์ เธอตวัดสายตามองหน้าจอไอแพดที่สะท้อนภาพวิดีโอคอลของนายแว่นหนาเตอะ นามว่า 'คีย์' หนุ่มวิศวะคอมพิวเตอร์ผู้รับหน้าที่เป็นทั้งที่ปรึกษาโปรเจกต์และ... คู่ปรับตัวฉกาจที่ชอบกวนประสาทเธอได้ทุกวี่ทุกวัน ผ่านหน้าจอไอแพด คีย์ไม่ได้มีทีท่าสะท้านสะเทือนกับคำขู่ของเธอเลยสักนิด เขาเพียงแค่ดันกรอบแว่นสายตานิดๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า (ก็บอกแล้วไงครับว่าผมเรียนวิศวะ ไม่ใช่เซียนตัดเย็บเสื้อผ้า haute couture แบบคุณพริม มือหนาๆ ของผมมันถนัดจับหัวแร้งบัดกรีมากกว่าเข็มหมุดนะคะ) น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะเจือแววเย้าแหย่อยู่เสมอดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธ "แล้วใครใช้ให้คุณเสนอหน้าอาสามาช่วยตรวจแพทเทิร์นชุดโชว์เคสจบการศึกษาของฉันล่ะคะยะ! ถ้ารู้ว่างานจะงอกแล้วประสาทกินแบบนี้ ฉันไปจ้างรุ่นพี่ปีสี่มาช่วยยังจะดีซะกว่า!" พริมพรายกระแทกเสียงใส่ เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยที่เริ่มหลุดลุ่ยจากการทำงานติดต่อกันมาหลายชั่วโมงด้วยความหงุดหงิด (อ้าว น้อยใจแย่เลยสิครับเนี่ย...ุตส่าห์อดหลับอดนอนเขียนโค้ดโปรแกรมคำนวณสัดส่วนลายผ้าให้คุณพริมฟรีๆ ทั้งคืน แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือโดนด่าเปิง) คีย์แสร้งถอนหายใจยาวเหยียดผ่านหน้าจอ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวของเขาจะขยับพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนแป้นพิมพ์ เสียงคลิกติกตักดังรัวเร็วจนพริมพรายต้องเบ้หน้า "หยุดพิมพ์ประโยคกวนประสาทส่งมาทางแชตเลยนะคีย์ ฉันเห็นโน้ตติฟิเคชันมันเด้งขึ้นมารบกวนสมาธิค่ะ!" (เปล่าสักหน่อย ผมกำลังส่งไฟล์โค้ดอัปเดตเวอร์ชันสุดท้ายให้ต่างหากล่ะครับ... ไหน ดูหน้าหน่อยซิ ยังหัวฟูอยู่หรือเปล่า) "ยุ่งน่า!" พริมพรายแหวใส่พลSางทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นบนเก้าอี้เบาะหนังสำนักงาน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชตแอปพลิเคชันจอยลดาที่เปิดค้างไว้เพื่อระบายความอرัดอั้นตันใจกับเพื่อนสนิท แต่ปรากฏว่าข้อความล่าสุดจากไอดีที่ชื่อว่า 'Key_Not_Found' กลับเด้งเข้ามาแทรกหน้าต่างแชตส่วนตัวเสียก่อน *Key_Not_Found:* [ดื้อจังวะ... แต่ก็น่ารักดี] พริมพรายชะงัก นิ้วมือที่กำลังจะพิมพ์ข้อความด่ากลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้องอย่างปั่นป่วน *ให้ตายเถอะ... หมอนี่กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าทำไมอยู่ๆ ถึงหยอดคำพูดแบบนี้ใส่กันเล่า!* พริมพรายสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามจนกลัวว่าคนในจอจะจับสังเกตได้ เธอตวัดสายตากลับไปมองหน้าจอไอแพดอีกครั้ง เห็นคีย์กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาจ้องมองมาที่เธอนิ่งๆ ผ่านเลนส์กล้อง แววตาคู่นั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับมีความลึกซึ้งและจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่จนเธอไม่กล้าสบตาตรงๆ (เงียบไปเลย... เขินเหรอครับคุณดีไซน์เนอร์คนเก่ง) เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีกเท่าตัว "ใครเขินคุณกันคะ! อย่ามามโนไปเองนะคีย์ หน้าฉันแค่ร้อนเพราะแอร์ในห้องมันเสียต่างหากเล่า!" พริมพรายรีบแก้ตัวเสียงดังลั่น น้ำเสียงติดจะตะกุกตะกักจนพิรุธเห็นได้ชัด (อ๋อ... แอร์เสียเหรอครับ งั้นแปลว่าที่หน้าแดงนี่ไม่ได้เป็นเพราะประโยคเมื่อกี้ใช่ไหมนะ) คีย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้องมากขึ้นจนเห็นใบคมคายชัดเจนขึ้น (งั้นผมพูดใหม่อีกรอบดีไหมครับ...) "ไม่ต้องเลยนะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะคีย์!" พริมพรายโวยวายลั่นห้อง เธอรีบเอามือถือขึ้นมาบังหน้าจอไอแพดไว้ทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ร่างบางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียอาการให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้าจริงๆ แล้ว และสิ่งที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ก็คือ... หัวใจเจ้ากรรมของเธอดันทรยศด้วยการเต้นแรงไม่เป็นส่ำซะด้วยสิคะ! (ใจเย็นๆ สิครับพริม... ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ) เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขาดังลอดออกมาอย่างอารมณ์ดี (แต่ถ้าคุณพริมยังดื้อไม่ยอมฟังที่ผมอธิบายเรื่องแพทเทิร์นต่อจากนี้ล่ะก็... ผมอาจจะบินไปหาคุณที่สตูดิโอตอนนี้เลยก็ได้นะครับ) พริมพรายเบิกตากว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอรีบดึงมือถือออกแล้วชี้หน้าจอใส่เขาอย่างเอาเรื่อง "กล้าเหรอคะ! ถ้าคุณกล้ามานะ ฉันจะเอาเศษผ้าพวกนี้มัดมือมัดเท้าคุณแล้วโยนออกนอกหน้าต่างจริงๆ ด้วย!" (ฮ่าๆๆๆ รอให้ถึงวันนั้นก่อนเถอะครับ...) คีย์หัวเราะร่วนอย่างชอบใจ ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะค่อยๆ เจือจางลง แววตาคู่นั้นกลับมามีความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง (แต่ตอนนี้... ตั้งใจฟังที่ผมจะบอกเรื่องดีไซน์ชุดนั้นต่อนะครับ พริมพราย... ผมอยากให้ชุดโชว์เคสของคุณออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด... เพราะผมตั้งใจทำมันเพื่อคุณเหมือนกันนะ) ประโยคเรียบง่ายแต่กลับทรงพลังทำเอาพริมพรายนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลช้าไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองทะลุผ่านหน้าจอไป1ยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องหลังความเงียบขรึมและความกวนประสาท มีความห่วงใยและความจริงใจบางอย่างที่ส่งผ่านดวงตาคู่นั้นตรงมาถึงเธออย่างชัดเจน และความเงียบที่โรยตัวลงมาในห้องนั้นเอง ก็ทำให้พริมพรายตระหนักได้ทันทีว่า... หัวใจของเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับนายแว่นเงียบคนนี้เข้าอย่างจังเสียแล้วค่ะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาป2ะทะความฟินและเอาใจช่วยยัยตัวแสบของเราในตอนนี้นะคะ! ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดเพราะความลับกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วค่ะ! 💕