แชตลับที่ไม่ได้มีแค่เรา

"กรี๊ดดดด! ใครก็ได้เอาโทรศัพท์ฉันไปเผาทิ้งที—ยัยพริมแกมันสมควรโดนสาปส่งให้ไปเกิดใหม่เป็นกิ้งก่าคาบพริกสดสามร้อยเม็ด!" เสียงแ로드วโวยวายดังลั่นห้องพักสไตล์มินิมอล จนรูมเมทสาวที่กำลังนั่งมาส์กหน้าอยู่ถึงกับสะดุ้งทำแผ่นมาส์กเกือบหลุดร่วง พริมพรายกระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียงนอนราวกับคนสติหลุด สองมือจิกทึ้งเส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลที่เซ็ตมาอย่างดีจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าสวยเฉี่ยวบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกอับจนหนทางจนแทบจะร้องไห้โฮออกมาให้ได้ เหตุการณ์มหันตภัยเมื่อห้านาทีก่อนกำลังฉายซ้ำอยู่ในหัวสมองของเธอเป็นฉากๆ... ในกลุ่มแชตลับของคณะแฟชั่นดีไซน์ที่มีสมาชิกสาวๆ สายแซ่บรวมตัวกันอยู่แปดคน พริมพรายตั้งใจจะส่งสติกเกอร์รูปมีมเหวี่ยงๆ เพื่อระบายความน่ารำคาญใจเกี่ยวกับอาจารย์ที่ปรึกษาจอมจู้จี้ แต่ด้วยความที่นิ้วเรียวยาวเจ้ากรรมดันรีบร้อนจิ้มหน้าจอระหว่างวิ่งขึ้นบันไดตึกเรียน สมองกับปลายนิ้วจึงทำงานไม่ประสานกัน ผลลัพธ์ที่ได้คือภาพแคปหน้าจอแชตสนทนาระหว่างเธอกับ ‘นายคีย์วิศวะ’ หนุ่มแว่นเงียบขรึมผู้เป็นปรปักษ์ทางอารมณ์อันดับหนึ่ง ถูกส่งตรงดิ่งเข้าไปในกลุ่มแชตลับนั้น... แถมยังไม่พอ เธอดันเผลอพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายเอาไว้อย่างน่าขนลุกก่อนกดส่งว่า *[ยัยพริม]: คอยดูเถอะ... ถ้าคืนนี้อีตานั่นยังกวนประสาทฉันอีก จะจับมัดแล้วป้อนชาไข่มุกให้สำลักไปเลย ชิส์!* ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ข้อความนินทานั่นหรอกนะคะ... ปัญหามันอยู่ที่ว่า ในกลุ่มแชตลับนั้น ดันมีรุ่นพี่ปีสี่ตาไวคนหนึ่งแคปรูปแล้วส่งต่อเข้าไปในกลุ่มรวมโปรเจกต์ใหญ่ ซึ่งมีตาคีย์เจ้ากรรมนายเวรนั่งสิงร่างเป็นแอดมินระบบอยู่ด้วยน่ะสิคะ! "แก... มันไม่ใช่แค่หายนะธรรมดา แต่มันคือวันโลกาวินาศของพริมพรายคนนี้เลยนะแกรรร!" พริมพรายทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับฟูกเตียงนุ่ม ส่งเสียงอู้ อี้ ร้องคร่ำครวญด้วยความชอกช้ำระทมใจ *(แชตหน้าจอโทรศัพท์สั่นเตือนรัวๆ)* **[กลุ่ม: ตัวแม่จะแคร์เพื่อ (8)]** *มิ้นท์ (เพื่อนสนิท):* @Primphray แกรรรรร รูปที่แกแคปส่งมาเมื่อกี้... ใช่พี่คีย์ วิศวะคอมฯ คนนั้นป่ะวะ หรือฉันตาฝาด? *เจนย่า:* แรงมากคุณน้า! บอกว่าจะจับเขาไปมัดแล้วป้อนชาไข่มุกไรงี้ เขินจังค่ะแม่ เหมือนอ่านฟิคแนวซึนเดระเลยอ่ะ อุอิ *มิ้นท์:* นั่นดิ ชั้นว่าละช่วงนี้ยัยพริมมันดูแปลกๆ ชอบแอบมองตึกวิศวะตอนกินข้าวเที่ยง ที่แท้ก็แอบเล็งพ่อหนุ่มแว่นหน้ามึนไว้นี่เอง ยอมรับมาซะดีๆ น้าาา *พริมพราย:* มิ้นท์! เจนย่า! พวกแกเงียบปากแล้วไปตายซะเดี๋ยวนี้เลยนะ! มันเป็นอุบัติเหตุย่ะ มือซ้น! สมองสั่งการผิดพลาด! ฉันเกลียดอีตาแว่นนั่นจะตายชัก ใครจะไปพิศวาสคนหน้าตายแบบนั้นฟะ! พริมพรายรีบพิมพ์รัวตอบกลับด้วยความร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ความโกรธผสมความอับอายตีรวนกันจนปั่นป่วนไปหมด เธอเกลียดเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนๆ ในแชตกลุ่มที่ส่งสติกเกอร์ล้อเลียนกันไม่หยุดหย่อน แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงแซวของเพื่อน ก็คือความเงียบงันน่าสงสัยจากอีกฝ่ายหนึ่ง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อแชตเดี่ยวที่เธอไม่ได้กดเข้าไปคุยด้วยมาสามวันเต็ม... **"K"** เพียงแค่เห็นตัวอักษรเดี่ยวๆ ตัวนั้น พริมพรายก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามสันหลัง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจแล้วกดเปิดเข้าไปอ่านด้วยมือที่สั่นระริกเล็กน้อย **[K]:** จับมัด... แล้วป้อนชาไข่มุกเหรอครับ? **[K]:** รสนิยมของคุณพริมพรายนี่... ค่อนข้างเร้าใจกว่าที่ผมคิดไว้นะครับเนี่ย หึๆ **[K]:** สนใจเปลี่ยนจากชาไข่มุก เป็นอย่างอื่นดูไหมล่ะครับ? ผมว่างนะคืนนี้ ให้ตายเถอะค่ะ! อ่านจบปุ๊บ พริมพรายแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงห้องให้รู้แล้วรู้รอด สายตาคู่สวยตวัดมองหน้าจอด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอายจนใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ยัยพรายคนสวยจะมาเสียฟอร์มให้หนุ่มแว่นปากเสียคนนี้ไม่ได้เป็นอันขาด! *[พริมพราย]: ใครเขาสนใจนายกันฟะ! ฝันกลางวันอยู่หรือไงยะตาแว่นหนาเตอะ! นั่นมันอุบัติเหตุย่ะ ฟังภาษาไทยไม่เข้าใจเหรอ หูทวนลมหรือว่าสมองมีปัญหาด้านการประมวลผลกันแน่เนี่ย!* *[K]:* หึ... ปากเก่งจังนะครับ ระวังตัวไว้เถอะครับคนปากดี... เดี๋ยวคืนนี้ผมจะไปพิสูจน์ให้เห็นเองว่า 'สมอง' ของผมมีปัญหาจริงรึเปล่า *[พริมพราย]: น...นายหมายความว่ายังไง! จะทำอะไร อย่ามาบ้าแถวนี้เด็ดขาดนะเว้ย!* พริมพรายกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดแปลกๆ แม้ว่าเธอจะอยู่ในห้องนอนของตัวเอง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่คมกริบของใครบางคนกำลังจ้องมองทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาอย่างรู้ทัน ติ๊ง! ข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาตัดบทสนทนาอย่างดุดันและชวนให้หัวใจกระตุกวูบ **[K]:** เปิดระเบียงห้องรับลมหน่อยสิครับ... พริมพราย พริมพรายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งค้างราวกับถูกสาป เสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งดังขึ้นจากระเบียงห้องนอนชั้นสามของเธอ... พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่ยืนพิงราวระเบียง พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของนายแว่นเงียบคนนั้น! พีชชี่เบอร์รี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและอมยิ้มไปกับความป่วนชวนใจเต้นของน้องพริมและตาคีย์นะคะ