ภัยคุกคามจากคนนอก

เสียงระเบิดกัมปนาทจากชั้นใต้ดินสั่นสะเทือนไปถึงห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของคาสิโน แรงสั่นสะเทือนทำให้แก้ววิสกี้ราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คหรูหราล้มคว่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกอบอวลปนกับกลิ่นไหม้ของสายไฟที่ลัดวงจร คีรินกระชากตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนัง แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที มือหนาคว้าปืนพกกระบอกประจำกายที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาตรวจสอบความพร้อมอย่างชำนาญ ก่อนจะหันไปทางรินรดาที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่มุมห้อง "ไปที่ห้องนิรภัยใต้ดินตามเส้นทางลับที่ผมเคยบอกไว้ อย่าออกมาจนกว่าผมจะให้สัญญาณ" เสียงของเขาเรียบกริบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "แต่คีริน... พวกมันมากันเยอะมากนะคะ คุณจะ..." รินรดาพุ่งเข้ามากอดแขนเขาไว้ ความกลัวฉายชัดในแววตาคู่สวย แต่มันกลับยิ่งทำให้คีรินรู้สึกเดือดพล่านในอก เขาไม่อาจยอมให้ 'ของเล่น' ที่เขาหวงแหนที่สุดต้องมาเปื้อนเลือดหรือตกอยู่ในมือของสวะอย่างเมฆา คีรินโน้มใบหน้าลงไปจนปลายจมูกโด่งรั้นแตะกับพวงแก้มเนียนนุ่ม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอมันช่างชวนให้หลงใหลจนยากจะถอนตัวแม้ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ เป็นการข่มขวัญและปลอบประโลมในคราวเดียวกัน "จำไว้... ชีวิตเธอเป็นของผม ต่อให้ตาย ผมก็จะเป็นคนพรากมันไปเอง ไม่มีใครหน้าไหนในนรกขุมไหนมีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอได้" เขาผละออกก่อนจะผลักเธอให้รีบวิ่งไปทางประตูลับ ร่างสูงสมาร์ทในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงรีบก้าวออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าสู่สมรภูมิที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ ชั้นโถงคาสิโนที่เคยหรูหรา บัดนี้กลายเป็นแดนสังหาร เศษกระจกจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าแตกกระจายเกลื่อนพื้น เสียงปืนกลดังระงมสลับกับเสียงกรีดร้องของลูกค้าที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน ชายชุดดำนับสิบของเมฆากำลังบุกเข้ามาจากทุกทิศทาง "หึ... อยากลองดีกับหมาป่าในถิ่นตัวเองนักใช่ไหม" คีรินแสยะยิ้ม เลือดในกายเขาสูบฉีดพล่าน เขาไม่ได้รู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกกระหายที่จะทำลายล้าง เขาสาดกระสุนเข้าใส่ร่างที่ขวางหน้าอย่างแม่นยำ ทุกนัดที่ลั่นไกคือการประกาศศักดาของเจ้าของคาสิโนผู้ไร้ความปรานี เมฆายืนแสยะยิ้มอยู่หลังกำแพงกันกระสุน สายตาของมันจ้องมองคีรินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "คีริน! วันนี้มึงไม่รอดแน่!" เมฆาตะโกนแข่งกับเสียงปืน "กูจะทำลายทุกอย่างที่มึงรัก โดยเฉพาะผู้หญิงที่มึงกอดรัดอยู่ทุกค่ำคืน!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาสวนกระสุนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "มึงมันก็แค่หมาลอบกัดที่อยากจะขย้ำราชสีห์ แต่สุดท้าย... ศพของมึงจะเป็นได้แค่เครื่องประดับพื้นคาสิโนของกู!" การปะทะดำเนินไปอย่างดุเดือด คีรินเคลื่อนไหวราวกับเสือดำ เขาอาศัยความชำนาญในพื้นที่จู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในจังหวะที่เขากำลังกดดันฝ่ายตรงข้ามจนถอยร่น สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่พยายามแอบย่องผ่านทางเดินส่วนตัว—ทางเดินที่รินรดาควรจะใช้หนี! 'รินรดา!' หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาไม่ได้สู้เพื่อเงิน ไม่ได้สู้เพื่อศักดิ์ศรีอีกต่อไป แต่เขากำลังสู้เพื่อดึงเธอออกมาจากปากเหว เขาทิ้งปืนในมือที่กระสุนหมดลง แล้วกระโจนเข้าใส่ลูกน้องของเมฆาด้วยมือเปล่า หักคอและแย่งปืนมาเป็นอาวุธด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ก่อนจะวิ่งฝ่าดงกระสุนมุ่งตรงไปยังทางเดินลับนั้น เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาก็พบภาพที่ทำให้เลือดในกายเดือดพล่านถึงขีดสุด รินรดาถูกลูกน้องของเมฆาคนหนึ่งล็อกตัวไว้จากด้านหลัง ส่วนเมฆายืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาหื่นกระหาย "ปล่อยเธอ" คีรินกดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม "รักกันดีนี่หว่า..." เมฆาเดินเข้าไปใช้ปลายนิ้วเชยคางรินรดาที่น้ำตาไหลนองหน้า "เสียดายนะคีริน ถ้ามึงยอมถอยออกไปตอนนี้ กูอาจจะปล่อยให้แม่นี่ได้ใช้ชีวิตต่อ... แต่ถ้ามึงไม่วางปืน แล้วก้มลงกราบเท้ากูตรงนี้... กูก็ไม่รับประกันว่าร่างกายสวยๆ ของผู้หญิงคนนี้ จะยังคงสภาพเดิมหรือเปล่า" คีรินขยับปืนในมือแน่น นิ้วชี้เกี่ยวไกปืนพร้อมเหนี่ยว แต่รินรดากลับสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งสงบขึ้นอย่างประหลาด เธอตัดสินใจอะไรบางอย่าง "คีริน... อย่าทำตามมัน!" รินรดาร้องตะโกนพร้อมกับกัดแขนคนที่ล็อกตัวเธอไว้อย่างสุดแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง จังหวะนั้นเอง คีรินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าชาร์จทันทีดุจสิงโตที่ตะปบเหยื่อ แต่ทว่า... เสียงลั่นไกที่ไม่คาดฝันกลับดังขึ้นจากมุมมืดของเพดาน! ร่างของคีรินชะงักกึก เลือดอุ่นๆ ไหลซึมออกมาจากหัวไหล่ขวา เมฆาหัวเราะร่าด้วยความสะใจ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลาย เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันก็ดังก้องไปทั่วทั้งคาสิโน ชายหนุ่มปริศนาในชุดสูทสีเทาอ่อนเดินก้าวเข้ามาในโถงกลาง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนในที่นั้น เขาคือ 'เคนจิ' มือขวาของคู่อริรายใหญ่ที่สุดที่คีรินเคยหวาดระแวง และในมือของเคนจิ... เขากำลังถือรีโมทคอนโทรลบางอย่าง "งานเลี้ยงจบลงแล้วครับ คุณคีริน..." เคนจิกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "แต่สิ่งที่อยู่ในห้องนิรภัยที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งวิ่งเข้าไป... มันไม่ใช่ทองคำอย่างที่คุณคิดหรอกนะครับ" คีรินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาหันขวับไปมองทางประตูนิรภัยที่รินรดาเพิ่งวิ่งเข้าไปเมื่อครู่ ก่อนจะมองมาที่เคนจิด้วยความรู้สึกที่ดิ่งเหว "รินรดา... ออกมาเดี๋ยวนี้!" คีรินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงตอบรับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณนับถอยหลังที่ดังติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ดังออกมาจากด้านหลังกำแพงที่เธอยืนอยู่ ขอขอบพระคุณทุกแรงสนับสนุนที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน