ปกป้องดั่งชีวิต

“อย่าขยับ!” เสียงตะคอกแหบพร่าของเมฆาดังสนั่นก้องโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีเลือด แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์บนเพดานดูหมองลงไปถนัดตาเมื่อเผชิญกับปลายกระบอกปืนสีเงินวาวที่จ่อตรงมายังขมับของรินรดา หญิงสาวตัวสั่นเทา ลมหายใจติดขัดจนแทบสิ้นสติ คีรินยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเส้นเลือดที่ขมับกลับปูดโปน แสดงถึงแรงอารมณ์ที่ใกล้ระเบิดเต็มที “ปล่อยเธอซะ เมฆา...” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังขนลุกชัน “เรื่องนี้เป็นเรื่องของเรา อย่าเอาผู้หญิงคนนี้มาเกี่ยวข้อง” “เรื่องของเรางั้นหรือ?” เมฆาแสยะยิ้ม มุมปากที่มีรอยแผลเป็นกระตุกยิก “แกทำลายธุรกิจฉัน แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน แล้วจะให้ฉันปล่อย ‘ของรัก’ ของแกไปง่ายๆ อย่างนั้นรึ คีริน?” เมฆากระชากแขนรินรดาจนร่างบางเซถลาไปปะทะอกกว้างของมัน กลิ่นบุหรี่และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจากตัวฝ่ายตรงข้ามทำให้รินรดาคลื่นไส้ เธอพยายามขัดขืน แต่แรงบีบที่ต้นแขนราวกับคีมเหล็กทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “คีริน... ไม่ต้อง...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้นพยายามห้ามชายหนุ่มที่เธอรู้ดีว่าเขากำลังตัดสินใจเลือกทางที่เจ็บปวดที่สุด คีรินไม่ฟังคำทัดทานนั้น สายตาของเขาจับจ้องเพียงแค่ดวงตาสั่นระริกของรินรดา เขาเห็นความกลัวในนั้น เห็นหยดน้ำตาที่เอ่อล้น... และนั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด—การเห็นเธอต้องแปดเปื้อนเพราะความแค้นที่ไม่ได้ก่อ “แกอยากได้อะไร ก็เอาที่ฉันนี่” คีรินก้าวเท้าเดินหน้าช้าๆ อย่างมั่นคง “ปล่อยเธอ แล้วยิงฉันแทน” “อย่า!” รินรดากรีดร้อง “อย่าเข้ามานะไอ้คีริน!” เมฆาคำราม พลางหมุนตัวเหวี่ยงร่างรินรดาออกไปด้านข้าง ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนในเสี้ยววินาที *ปัง!* เสียงปืนลั่นสนั่นหวั่นไหว ทว่ากลับไม่มีความเจ็บปวดเกิดขึ้นกับรินรดา เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามากระแทกตัวเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่ความรู้สึกหนักอึ้งจะทับลงมาบนร่างกายของเธอ คีริน... กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งฉับพลันแทนที่กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาประจำตัวเขา รินรดาคว้าไหล่หนาไว้แน่น น้ำอุ่นๆ เริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจนกลายเป็นสีแดงฉาน “คีริน! คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม!” เสียงของเธอขาดห้วง ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ มือบางพยายามกดแผลที่ต้นแขนของเขาที่ดูเหมือนกระสุนจะเฉียดเข้าที่ชายโครง คีรินกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่เขายังคงแค่นยิ้มออกมาได้ “บอกแล้วไง... ว่าฉันจะปกป้องเธอ...” เมฆาที่เห็นเหตุการณ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงื้อปืนขึ้นอีกครั้ง หมายจะปลิดชีพทั้งคู่ แต่ก่อนที่นิ้วชี้จะได้ลั่นไก เสียงคำรามจากลูกน้องของคีรินที่พรั่งพรูเข้ามาปิดล้อมโถงทางเดินก็ดังขึ้นพร้อมกับการระดมยิงโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง เมฆารีบถอยกรูดไปทางประตูหนีไฟด้วยความแค้นเคือง “แกยังไม่ตายวันนี้แน่ คีริน!” ในความโกลาหล รินรดารั้งศีรษะของชายหนุ่มเข้ามาซบที่อก เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่รวยรินของเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรัก ความกลัว และความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนมืดแปดด้าน “ทำไมต้องเป็นคุณ... ทำไมต้องเป็นฉัน...” เธอสะอื้นไห้ พลางไล้นิ้วผ่านโครงหน้าคมเข้มที่เริ่มซีดเผือด คีรินปรือตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตา เขาฝืนยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขายังคงอบอุ่นแม้ร่างกายจะหนาวสั่น “เพราะเธอคือ... ทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่...” เขาประทับจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา รสสัมผัสที่ปนไปด้วยความเจ็บปวดและแรงปรารถนาที่ซ่อนลึก มันเป็นจูบที่ไม่มีความต้องการทางกายแฝงอยู่ แต่กลับเร่าร้อนและบีบคั้นหัวใจจนรินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องที่เข้ามาช่วยก็หยุดลง ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงกระซิบจากความมืด “คุณคีรินครับ... นายครับ... ทางนั้นมีคนดักรออยู่... พวกมันไม่ได้มาแค่พวกเมฆา” คีรินลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจปีศาจ แม้บาดแผลจะฉกรรจ์เพียงใด เขาก็ยังพยายามพยุงตัวขึ้นโดยไม่ปล่อยให้รินรดาห่างจากอ้อมกอด “รินรดา...” เขาเอ่ยเสียงพร่าข้างใบหูเธอ “จำไว้... ไม่ว่าใครจะตาย... เธอต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้” “ไม่! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!” เธอตะโกนสวนกลับด้วยความดื้อรั้น ทว่า คีรินกลับคว้าปืนที่ตกอยู่ใกล้ๆ มายัดใส่มือเธอ ก่อนจะกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วผลักเธอไปทางประตูลับที่ซ่อนอยู่ในกำแพง “ฟังนะ... หลังประตูนี้มีรถรออยู่...” เขากระซิบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถ้าฉันไม่กลับไปภายในห้านาที... ให้หนีไป... แล้วอย่าหันหลังกลับมามองคาสิโนแห่งนี้อีก... เพราะต่อไปนี้... เธอคืออิสระ” เขากดล็อกประตูนั้นทันทีที่ร่างของเธอถูกผลักเข้าไป ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความมืดมิดภายในทางลับเพียงลำพัง ในขณะที่เสียงปืนและการปะทะกันด้านนอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนผนังห้องสั่นสะเทือน รินรดาพยายามทุบประตูด้วยความบ้าคลั่ง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดมันกลับออกมาอีกครั้ง แสงไฟจากช่องลับก็ดับวูบลง และเสียงฝีเท้าปริศนาที่ไม่ได้มาจากทางลูกน้องของคีรินก็ดังขึ้น... อยู่ตรงหน้าเธอ! “ดีใจด้วยนะ รินรดา... ในที่สุดเธอก็ตกมาอยู่ในมือฉันโดยไม่ต้องออกแรงไล่ล่า” เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด... มันไม่ใช่เมฆา... แต่มันคือใครอีกคนที่คีรินไม่เคยบอกเธอว่าเขามีศัตรูที่น่ากลัวกว่านั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเส้นทางรักอันตรายสายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน