ความเจ็บปวดของคนรัก

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องไอซียูไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะอาดสดชื่น แต่มันกลับตอกย้ำถึงความเปราะบางของชีวิตผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ปีศาจ’ แห่งคาสิโน ผู้ชายที่เคยสยบทุกอย่างไว้ใต้แทบเท้า บัดนี้กลับนอนนิ่งสนิทอยู่ภายใต้หน้ากากออกซิเจน ร่างกายที่เคยกำยำแข็งแกร่งเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกลอบสังหาร เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ‘ตื๊ด... ตื๊ด...’ เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่บีบหัวใจของหญิงสาวให้แตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางเอื้อมไปกุมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเบาๆ สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมา "ตื่นขึ้นมาสิครับคีริน... คนอย่างคุณไม่ควรมานอนแพ้ใครในที่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ" รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นกลั่นตัวร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา หากแต่บรรยากาศในห้องไม่ได้มีเพียงแค่ความโศกเศร้า ความเงียบงันที่ผิดปกติทำให้ขนอ่อนที่ต้นคอของเธอลุกชัน รินรดารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากมุมมืดของห้อง—มุมที่แสงไฟสลัวจากเครื่องมือแพทย์ส่องไปไม่ถึง "คุณพูดถูก... คีรินมันไม่เคยยอมแพ้ใคร แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะกำลังขีดเขียนบทใหม่ให้มันในวันนี้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืด รินรดาชะงักกึก ร่างบางหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดนั้นทันที หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวออกมา แสงไฟสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคล้ายกับคีริน แต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งเกินจริง "คุณเป็นใคร?" รินรดาถามด้วยเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ขาของเธอจะสั่นเทา ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวด้วยความสนใจ เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับเตียงผู้ป่วย แรงสั่นสะเทือนทำให้นิ้วมือของคีรินที่เธอกุมไว้ขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากความปรารถนาที่จะปกป้องของรินรดา "ฉันคือคนที่คีรินพยายามจะฝังลึกเอาไว้ใต้กองขยะของคาสิโนนั่นไงล่ะ" เขาก้มหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงรุนแรงจนเธอแทบสำลัก "น่าสงสาร... ที่ต้องมาตกหลุมรักคนที่กำลังจะกลายเป็นซากศพในไม่ช้า" "ออกไป! อย่ามาแตะต้องเขา!" รินรดาตวาด แม้จะหวาดกลัวจนน้ำตาคลอ แต่เธอก็ไม่ถอยหลัง "ดุเหมือนกันนะ..." ชายปริศนาไล้นิ้วเรียวยาวผ่านแก้มเนียนของเธอไปอย่างช้าๆ แรงกดที่นิ้วนั้นแฝงไปด้วยความคุกคามและแรงปรารถนาที่น่าสะอิดสะเอียน "เสียดาย... ถ้าคีรินมันไม่อยู่แล้ว เธออาจจะเป็นของเล่นที่ถูกใจฉันก็ได้" ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาคว้าคางของเธอเพื่อบังคับให้เชิดหน้าขึ้นรับสัมผัส มือข้างหนึ่งที่เคยนิ่งสนิทบนเตียงก็พุ่งเข้าคว้าข้อมือของชายปริศนาไว้ด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทว่าหนักแน่นคีรินค่อยๆ ปรือตาขึ้น แววตาคมดุจเหยี่ยวที่ยังคงความอำมหิตไว้ไม่เสื่อมคลายมองตรงไปยังผู้บุกรุก "กูยังไม่ตาย... และมึง... ไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของกู" คีรินเค้นเสียงแหบพร่าผ่านหน้ากากออกซิเจน ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็รอวันตายในโรงพยาบาลนี่แหละคีริน อย่าคิดว่าคนของฉันจะไม่กลับมาปิดบัญชีให้จบ!" ชายปริศนาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่กดทับห้องไอซียูจนหายใจไม่ออก รินรดารีบโน้มตัวลงไปกอดร่างที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางของคีรินไว้แน่น น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมาโดยไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ "อย่าทำแบบนี้อีก... อย่าทิ้งฉันไปไหนอีกเด็ดขาด" เธอกระซิบสะอื้นซบหน้าลงกับหน้าอกที่เต้นเป็นจังหวะของเขา คีรินใช้มือที่สั่นเทาเกลี่ยน้ำตาให้เธอ แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนแสงลงในชั่วขณะ เขาโน้มศีรษะลงมาจนลมหายใจรดรินอยู่ข้างหูของหญิงสาว เสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ใจของรินรดาสั่นไหวอย่างรุนแรง "อย่าร้องไห้... เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันลุกขึ้นได้อีกครั้ง... ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่า 'ความเจ็บปวด' ที่แท้จริง... ที่ฉันจะมอบให้เธอบนเตียงนอนน่ะ... มันเผ็ดร้อนและเร่าร้อนกว่าความตายที่คนพวกนี้มอบให้กี่เท่า... เตรียมตัวไว้ให้ดี... รินรดา" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องไอซียูก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากที่กรูเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจไม่ใช่ศัตรู... หากแต่เป็นกระบอกปืนนับสิบที่เล็งตรงมายังร่างของเธอและคีรินโดยมีหัวหน้าทีมเป็นคนคุ้นเคยที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านห้วงอารมณ์นี้ไปพร้อมกับผมนะครับ