แรงปรารถนาฟื้นคืน

“ลดปืนลง!” เสียงคำรามแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดังขึ้นจากเตียงคนไข้ที่ควรจะไร้สติ รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาของเธอถูกมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ คีรินลืมตาขึ้นแล้ว แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนแอของคนป่วยเลยแม้แต่น้อย มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังโกรธจัด เมฆา... คนที่ยืนถือปืนจ่อหน้าประตูคือเมฆา มันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารังเกียจราวกับเสียงขูดรีดโลหะ “ตื่นไวเหลือเกินนะคีริน... แต่ดูสภาพแกสิ คิดว่ากระสุนที่ฝังอยู่ในอกนั่นจะทำให้แกขยับได้นานแค่ไหนกัน?” เมฆาก้าวเข้ามาใกล้ ห้องไอซียูที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นสมรภูมิย่อมๆ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปพร้อมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ คีรินไม่สนใจคำถากถาง เขาออกแรงกระชากร่างของรินรดาให้มาอยู่ด้านหลังของเขาอย่างหวงแหน แม้หยาดเลือดจะเริ่มซึมออกมาจากผ้าพันแผลที่หน้าอกจนเป็นวงกว้าง แต่เขาก็ยังคงแผ่รังสีอำนาจที่ทำให้ลูกน้องของเมฆาถึงกับชะงัก “แกคิดว่าหนอนบ่อนไส้ที่แกซื้อมา จะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?” คีรินแสยะยิ้ม มุมปากที่มีรอยช้ำยกขึ้นอย่างเหยียดหยาม ก่อนที่เขาจะกดปุ่มสัญญาณฉุกเฉินข้างเตียง “คนของฉันไม่ได้โง่เหมือนแก... และที่สำคัญ ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่มายุ่งกับ ‘ของเล่น’ ของฉัน” สิ้นคำนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากนอกห้อง ไม่ใช่จากลูกน้องของเมฆา แต่เป็นเสียงปืนเก็บเสียงจากทีมบอดี้การ์ดของคีรินที่บุกเข้าขนาบข้าง ความชุลมุนเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา คีรินอาศัยจังหวะที่เมฆาเบี่ยงตัวหลบกระสุน คว้าเอวบางของรินรดาแล้วดึงเธอให้หมอบลงข้างเตียง “เจ็บไหม?” เขาถาม เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับสั่นประสาทคนฟัง รินรดามองใบหน้าที่ซูบตอบลงของเขาด้วยหัวใจที่บีบคั้น เธอเห็นหยดเหงื่อกาฬผุดขึ้นบนหน้าผากเขา “คุณอย่าขยับ... แผลคุณ...” “เงียบซะ รินรดา” เขาขัดขึ้น เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด “ตอนนี้ฉันไม่ได้ต้องการการรักษา แต่ฉันต้องการ ‘ยา’ ที่จะทำให้ฉันลืมความเจ็บปวดนี้” ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย คีรินกลับใช้อีกมือลูบไล้ไปตามต้นขาของเธอ แรงบีบที่เน้นหนักและจงใจทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก ความตึงเครียดของสถานการณ์ภายนอกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงที่พุ่งพล่านจากสายตาของชายหนุ่ม เขาดูเหมือนสัตว์ป่าที่บาดเจ็บแต่ยังคงกระหายในเนื้อสด “คีริน... ไม่ใช่ตอนนี้” เธอประท้วง เสียงสั่นเครือของเธอทำให้เขายิ่งพอใจ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อฉันอาจจะตายได้ทุกเมื่อ... งั้นฉันขอ ‘เอา’ ให้คุ้มกับลมหายใจที่เหลืออยู่หน่อยเป็นไง” เขาโน้มตัวลงมา กลิ่นกายดิบๆ แบบผู้ชายที่ปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของเขากลายเป็นแรงดึงดูดที่เธอไม่อาจต้านทาน คีรินบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งการปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่ประกาศความเป็นเจ้าของและเรียกร้องการตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง มือของเธอขยำเสื้อกาวน์ที่เปื้อนเลือดของเขาไว้แน่น เธอรู้ดีว่านี่คือความบ้าคลั่ง แต่ในวินาทีที่เขากัดเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของเธอ เธอก็พร้อมจะจมดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งเสน่หานี้ไปพร้อมกับเขา แม้ว่านอกประตูห้องนั่นจะมีศัตรูที่จ้องจะเอาชีวิตพวกเขาก็ตาม คีรินผลักร่างบางให้ราบลงกับพื้นห้องไอซียูแคบๆ นั่น แรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ในใจถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสที่หยาบโลนและเร่าร้อน เขาลากไล้ลิ้นร้อนผ่านลำคอระหง ความเปียกชื้นของมันทำให้เธอสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “ฉันจะให้เธอรู้... ว่าคนอย่างฉัน ถ้าจะตาย ก็ต้องตายบนร่างของเธอเท่านั้น” เขาคำรามชิดใบหู ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอ สัมผัสจากมือที่ร้อนผ่าวของเขากระตุ้นให้ผิวกายเธอตอบสนองอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มสงบลงและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของคนข้างนอก บรรยากาศภายในห้องกลับทวีความรุ่มร้อนจนน่ากลัว รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสจากมือหนาที่กำลังไต่ระดับความเร่าร้อนไปทั่วทุกตารางนิ้วของเรือนร่าง เธอเป็นดั่งหุบเขาที่คีรินกำลังรุกคืบเข้ายึดครองอย่างไม่มีทางถอยกลับ ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวข้ามผ่านเขตแดนสุดท้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับเสียงของหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ฟังดูเคร่งเครียด “นายครับ... เมฆาหนีไปได้ แต่มันฝากบางอย่างไว้ให้ดูครับ” คีรินหยุดกึก แววตาที่เต็มไปด้วยความใคร่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในทันที เขาลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งยังคงกอดรัดเอวรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะมองไปที่ประตู ประตูถูกเปิดออก บอดี้การ์ดโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนเตียง คีรินเปิดมันออกเพียงเสี้ยวนาที ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพถ่ายในซองนั้น มันไม่ใช่ภาพของศัตรู... แต่มันคือภาพของรินรดาที่กำลังยืนอยู่ในห้องทำงานลับของเขาเมื่อสามปีก่อน! ภาพที่พิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เขาเข้าใจ และที่สำคัญกว่านั้น... คือชื่อจริงของเธอที่ถูกเขียนกำกับไว้ใต้ภาพว่า 'สายลับของเมฆา' คีรินค่อยๆ หันมามองหญิงสาวที่ยังคงนอนหอบหายใจอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความรุ่มร้อนเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเคียดแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล “นี่คือสิ่งที่เธอตอบแทนความไว้ใจของฉันงั้นรินรดา?” ขอบคุณที่ติดตามร่วมผจญภัยไปกับความรักที่แสนอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ธานินทร์แดนเถื่อน