โลกที่มีแค่เราสอง

“ถ้าคุณยังมองผมด้วยสายตาแบบนั้น อีกห้านาทีข้างหน้า... อย่าหวังว่าจะได้ลุกออกจากเตียงเลย รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ของคีรินดังก้องอยู่ในห้องนอนกว้างขวางบนเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดของคาสิโน มันเป็นเสียงที่เหมือนคำเตือน แต่นัยน์ตาสีเข้มดุจดั่งรัตติกาลของเขากลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แผดเผา รินรดาที่นั่งอยู่บนเตียงหนานุ่มเพียงลำพังในชุดคลุมผ้าไหมสีเพลิงไม่ได้หลบสายตา เธอรู้ดีว่านี่คือ 'ช่วงเวลาแห่งความสุขที่แสนสั้น' ก่อนที่พายุแห่งอำนาจมืดจะพัดหวนกลับมา คีรินก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงที่ปัดผ่านผิวแก้มใส เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับเหมือนเช่นเคย แต่ใช้ความเงียบงันและความกดดันมหาศาลบีบให้เธอต้องเป็นฝ่ายโผเข้าหา มือหนาหยาบกร้านจากการผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากบางที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น “คุณใจร้าย...” เธอกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นเสียงถอนหายใจ “คุณทำให้ฉันกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว... คนที่อยากจะหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้” “งั้นก็ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องนั้น” คีรินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างกำยำขยับขึ้นมาคร่อมทับเธอไว้ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดซอกคอขาวเนียน สัมผัสของเขาในยามนี้ไม่มีความดิบเถื่อนเหมือนทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิธุรกิจ แต่มันกลับเป็นความโหยหาที่ลึกซึ้งและหนักแน่นราวกับจะฝังรอยรักไว้ให้ลึกถึงกระดูก “ในโลกใบนี้... ตอนนี้... จะมีแค่เราสองคน ไม่มีคาสิโน ไม่มีหนี้สิน ไม่มีเมฆา ไม่มีศัตรูคนไหนกล้าแผ้วพานคุณได้... ถ้าคุณเป็นของผมโดยสมบูรณ์” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำของเขา ก่อนจะออกแรงดึงให้เขาก้มลงมาใกล้จนหน้าผากของเราจรดกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาเป็นสิ่งที่เธอกำลังจะเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น จูบของคีรินในค่ำคืนนี้เปรียบดั่งการร่ายมนตร์ มันเริ่มต้นด้วยความอ่อนหวานที่ชวนให้ลุ่มหลง ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่เผาไหม้ทุกประสาทสัมผัส มือของเขาสอดแทรกผ่านสาบเสื้อคลุม สัมผัสความเนียนละเอียดของผิวพรรณที่สั่นสะท้านภายใต้อาณัติของเขา ทุกสัมผัสของคีรินหนักแน่นและช่ำชอง เขาปลุกเร้าจนรินรดาแทบจะขาดใจ สติสัมปชัญญะของเธอเลือนหายไปในวังวนแห่งความวาบหวามที่มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาและเธอที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว “ริน... มองผม” เขาผละออกเพียงเล็กน้อย กระซิบคำสั่งที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและอารมณ์ดิบๆ “บอกผมสิว่าคุณเป็นของใคร” “ของคุณ...” เธอตอบเสียงพร่า สายตาเต็มไปด้วยความยอมจำนนอย่างหมดหัวใจ คำตอบนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คีรินไม่รอช้าที่จะครอบครองสิทธิแห่งความเป็นเจ้าของผ่านทุกสัมผัสที่ร้อนแรงและลึกซึ้งจนคนตัวเล็กแทบละลายไปกับเตียงนุ่ม ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนที่ความมืดมิดภายนอกดูไร้ความหมาย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่อัดอั้นมานาน ความสุขสมทางอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะพาพวกเขาทั้งสองบินลัดฟ้าไปสู่สรวงสวรรค์ที่ไม่มีใครแตะต้องได้ ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่เป็นใจ คีรินประทับจูบลงบนไหล่เนียนของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนที่นานครั้งจะได้เห็นจากมาเฟียผู้ไร้ความปรานีคนนี้ รินรดาหลับตาพริ้ม โอบกอดเขาไว้แน่น เธออยากจะหยุดเข็มนาฬิกาไว้ตรงนี้ตลอดไป... ทว่า... *ตื๊ด... ตื๊ด...* เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นครืดคราดทำลายบรรยากาศแสนหวานจนพังทลาย คีรินขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน เขาตั้งใจจะปัดมันทิ้ง แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ดวงตาคมกริบของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนน่ากลัว 'เมฆา' เขามองรินรดาที่ลืมตาขึ้นด้วยความตกใจสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา เขาไม่ได้กดรับ แต่กลับกดบันทึกวิดีโอที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลกหน้าแล้วเปิดมันทันที ภาพในวิดีโอคือภาพจากกล้องวงจรปิดภายในคาสิโนของเขาเอง แต่ไม่ใช่ภาพในห้องนี้... หากแต่เป็นภาพคนของเขากำลังถูกลอบสังหารทีละคนอย่างเลือดเย็น และในวินาทีถัดมา กล้องก็ซูมเข้าไปที่ใบหน้าของเมฆาที่ยิ้มกริ่มอยู่หน้ากล้องพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือหยาบๆ ว่า: *'โลกที่มีแค่เราสอง... จะพังทลายลงในอีกไม่ช้า คีริน'* คีรินขย้ำโทรศัพท์ในมือจนแทบแหลกคามือ แววตาที่เคยฉายแววรักใคร่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอาฆาตมาดร้ายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนให้เป็นจุณ เขาลุกขึ้นจากเตียงทันที ความอบอุ่นที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมา "ริน... ล็อกห้องนี้ไว้" เขาหันมาสั่งเสียงเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งความอ่อนโยนเหลือเพียงมาเฟียผู้โหดเหี้ยม "อย่าก้าวออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา... ต่อให้ต้องพังคาสิโนนี้ลงทั้งหลัง ผมก็จะเอาหัวมันมาให้คุณถึงที่" เขาก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่บนเตียงที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นของเขา ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนนับสิบเริ่มดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก... สงครามครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน