สายตาหวงก้าง

แก้วคริスタルเจียระไนในมือของคีรินแตกละเอียดคามือ โชคดีที่ความหนาของเนื้อแก้วและสัญชาตญาณดิบเถื่อนทำให้เศษคมไม่ฝังลึกเข้าเนื้อ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่าแววตากลับคมกริบราวนใบมีดโกนที่อาบยาพิษ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองผ่านกระจกใสของห้องทำงานวีไอพีชั้นบนสุด ซึ่งมองลงมาเห็นฟลอร์คาสิโนเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นคือ รินรดา หญิงสาวในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีแดงเพลิงกำลังยืนรับเครื่องดื่มจากบาร์เทนเดอร์ แต่ที่น่าหงุดหงิดจนเส้นเลือดที่ขมับของเจ้าพ่อคาสิโนปูดโปน คือไอ้หนุ่มหน้าอ่อนลูกชายนักธุรกิจนำเข้าอัญมณีรายใหญ่ กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ ส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์และยื่นนามบัตรให้เธอด้วยท่าทางคุกคามกลายๆ "ท่านประธานครับ ให้ผมลงไปจัดการ...?" บอดี้เกิร์ดคนสนิทก้าวเข้ามาถามด้วยความระมัดระวัง เมื่อสัมได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ไม่ต้อง..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างดุดัน คีรินปัดเศษแก้วในมือร่วงลงพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ความรู้สึก "ฉันจะจัดการไอ้แมลงหวี่ตัวนี้ด้วยตัวเอง" บรรยากาศบนฟลอร์คาสิโนกำลังครึกครื้น ทว่ากลับมีรัศมีบางอย่างแผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมบริเวณบาร์เครื่องดื่มจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยร่างหลีกทางให้อย่างโดยอัตโนมัติ รินรดากำลังจะปฏิเสธนามบัตรในมือของชายแปลกหน้า แต่จู่ๆ เอวบางของเธอก็ถูกมือหนาร้อนผ่าวคว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงดึงอันทรงพลังทำให้ร่างของเธอเซเข้าปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูลอยเข้าแตะจมูกทันที "อุ๊ย!" รินรดาอุทานเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ "สนุกมากไหมกับการยืนแจกยิ้มเรี่ยราดให้พวกเศษสวะ?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมหู น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณคีริน... ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้..." รินรดายังไม่ทันได้แก้ตัว ชายหนุ่มผู้ถือวิสาสะเข้ามาจีบเธอก็หน้าซีดเผือดเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับมัจจุราชแห่งวงการมืด "แก... แกเป็นใครวะ มาจับตัวผู้หญิงของฉันได้ยังไง!" คุณหนูตระกูลดังกล้าขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่รู้ ชายหนุ่มพยายามเอื้อมมือมาหมายจะดึงข้อมือของรินรดาคืน *เปรี้ยง!* หมัดหนักหน่วงของคีรินซัดเข้าที่ใบหน้าของคู่กรณีเต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น คาสิโนทั้งZonalเงียบกริบลงทันที เสียงเพลงหยุดชะงัก ทุกสายตาจับจ้องมาที่จุดเกิดเหตุด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของแกไว้ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร..." คีรินก้าวเข้าไปใช้ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเหยียบลงบนมือของอีกฝ่ายที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้น กดน้ำหนักลงไปจนได้ยินเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของแกฉิบหายภายในคืนนี้ ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!" ลูกน้องของการ์ดคาสิโนกรูเข้าไปหิ้วปีกชายหนุ่มคนนั้นออกไปจากบริเวณอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นด้วยความโกรธและตกใจ เธอน้ำตาคลอเบ้า สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมาเฟียหนุ่มทันทีที่เขาหันกลับมามองเธอ "คุณทำเกินไปแล้วนะคีริน! ฉันแค่มารับลม..." "หุบปาก!" คีรินคำรามลั่น เขาไม่รอให้เธอได้อธิบายอะไรอีกต่อไป มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วออกแรงลากเธอเดินดุ่มๆ ฝ่าฝูงชนตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งหน้าสู่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดทันที แรงบีบที่ข้อมือสะท้อนความหึงหวงและโทสะที่ระอุอยู่ในอกจนร้อนรุ่ม ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับร่างของรินรดาที่ถูกดันแนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ตรงกลาง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ "คุณมันบ้า... อื้อ!" คำต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงแต่ความดิบเถื่อน หิวกระหาย และการลงทัณฑ์เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนแข็งแรงก็ยิ่งรัดแน่นจนแผ่นอกของเธอแนบชิดติดกับแผงอกของเขาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก รสจูบที่ดุดันเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวาม คีรินขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนบวมเจ่อ มือหนาเลื่อนจากต้นแขนลงมาลูบไล้สะโพกกลมกลึงภายใต้ชุดเดรสสีแดงเพลิงอย่างจงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบ รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายเริ่มอ่อนยวบยาบพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองของซาตานร้าย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นไฟปรารถนาที่แผดเผาร่างกายจนร้อนผ่าว เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด คีรินไม่ได้อุ้มเธอไปไหนไกล ร่างสูงพาเธอก้าวเข้ามาในห้องนอนกว้างที่มีเตียงคิงไซส์ตั้งตระหง่าน เขาผลักร่างบางลงบนที่นอนนุ่มนวลก่อนจะตามทาบทับลงมาทันที ดวงตาทรงเสน่ห์มองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่หอบสะั่นด้วยแรงอารมณ์ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าสวยออกอย่างทะนุถนอม ทว่าแววตายังคงเต็มไปด้วยความดุดันและหวงแหน "อย่าทำให้ฉันต้องโมโหแบบนี้อีก รินรดา..." เขากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ "ไม่งั้นเธอจะต้องชดใช้บนเตียงนี้... ทั้งคืน" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนตื่นตระหนก เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขากำลังค่อยๆ ⁠รูดซิปชุดเดรสสีแดงด้านหลังลงช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ล่อตาล่อใจ ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้น 18+ ไปอย่างไร้การควบคุม เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินบนโต๊ะทำงานข้างเตียงก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คีรินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ปรายตามองหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างกายของเขาก็ชะงักกึกทันที ชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอามาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกับนัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะมันคือภาพถ่ายล่าสุดของ 'เมฆา' คู่อริตัวฉกาจ ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่หน้าคฤหาสน์ส่วนตัวของเขา... พร้อมกับร่างของเด็กชายวัยเจ็ดขวบ ลูกชายลับๆ ที่เขาซ่อนไว้จากการห้ำหั่นในโลกมืด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ "ธานินทร์แดนเถื่อน" นะครับ