เปิดโลกใบใหม่

“รัดตัวแน่นเกินไปหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำของคีรินดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่เขากำลังจัดการกับสายสร้อยเพชรเม็ดงามที่ลำคอระหงของรินรดา นิ้วแกร่งของเขาจงใจลากผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดทิ้งรอยสัมผัสร้อนผ่าวเอาไว้ จนคนในอ้อมแขนถึงกับสะดุ้งเฮือก “ไม่ค่ะ... เอ้ย ไม่ครับ” รินรดาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นแววตาดุดันที่มองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว คีรินในชุดสูทสีดำสนิทดูเคร่งขรึมและทรงอำนาจจนเธอแทบหายใจไม่ออก “หัดเรียกแทนตัวเองให้ชินเสียที ก่อนที่ผมจะเผลอทำโทษคุณบนพรมผืนนี้แทนที่จะพาไปเปิดโลก” คีรินแค่นยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนหลังของเธอสัมผัสได้ถึงแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม คืนนี้คือคืนแห่งการประกาศศักดา คีรินเลือกที่จะพาเธอออกงานสังคมระดับประเทศเพื่อแสดงให้ใครต่อใครเห็นว่า ‘สมบัติ’ ชิ้นนี้มีเจ้าของที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าริอาจเข้ามาแตะต้อง ชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เว้าหลังลึกเผยให้เห็นผิวขาวจัดตัดกับความมืดมิดของสูทราคาแพงที่เขาสวมใส่ ราวกับนางเอกในนิยายกับปีศาจที่พร้อมจะฉุดกระชากเธอลงไปในห้วงแห่งกามารมณ์ได้ทุกเมื่อ “อย่ามองคนอื่นด้วยสายตาที่แสดงความไม่มั่นใจแบบนั้น” คีรินกระซิบพลางก้มลงกัดใบหูเล็กเบาๆ จนรินรดาสั่นสะท้าน “ในงานนั้น... ผมคือพระเจ้า และคุณคือราชินีของผม เข้าใจไหม?” “คีริน... ฉัน... ผมกลัวว่าตัวเองจะทำให้คุณขายหน้า” “ความผิดเดียวของคุณคือการสวยเกินไปจนผมแทบอยากจะขังคุณไว้ในกรง” เขาหันร่างบางกลับมาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้ประสานสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่ไม่อาจปิดมิด “จำไว้ว่าไม่ต้องทำอะไรนอกจากเกาะแขนผมให้แน่นที่สุด ถ้าใครเข้าใกล้... ให้บอกผม แล้วผมจะจัดการให้มันหายไปจากวงโคจรชีวิตคุณเอง” ภายในห้องโถงคาสิโนหรูใจกลางเมืองที่ถูกเนรมิตเป็นงานเลี้ยงรับรอง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับล้อกับอัญมณีบนตัวผู้คน ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคีรินปรากฏตัวพร้อมกับหญิงสาวหน้าใหม่ที่ไม่มีใครคุ้นตา เสียงอื้ออึงในงานก็พลันเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความริษยาและหวาดหวั่น คีรินก้าวเดินอย่างมั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังเดินตรวจตราอาณาเขต รินรดาทำได้เพียงก้าวตามจังหวะของเขา พยายามทำใจให้เข้มแข็งแม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองศึก “คีริน... ทางนี้” เสียงหนึ่งดังแทรกความเงียบขึ้นมา เป็นเมฆาที่ยืนถือแก้วไวน์รออยู่มุมมืดของงาน รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษของเขามองตรงมาที่รินรดาอย่างโจ่งแจ้ง คีรินชะงักฝีเท้าทันที รัศมีสังหารรอบตัวเขาพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งและหนาวเหน็บ “ไม่คิดเลยว่าคาสิโนหนี้สวาทจะกล้าพา 'ของเล่น' ชิ้นโปรดออกมาโชว์ตัวในที่แจ้ง” เมฆาเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเข้ามาหา “ไม่กลัวหรือไงว่าถ้าผมเผลอทำเธอแตกสลาย... คุณจะอยู่ไม่ได้” “ปากดีนักนะ เมฆา” คีรินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังรินรดาไว้มิดชิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด “ถ้าแกกล้าแม้แต่จะชายตามองเธอเกินหน้าที่เพื่อนร่วมงาน... อย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากงานนี้ด้วยร่างกายที่ครบสามสิบสอง” สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด คนในงานต่างถอยห่างออกไปเป็นวงกว้าง รินรดาบีบมือคีรินแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ความโกรธของคีรินไม่ใช่สิ่งที่ใครควรจะเผชิญหน้า แต่น่าแปลกที่ในความน่ากลัวนั้น เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่ออยู่ภายใต้ร่มเงาของเขา “ผมแค่จะทักทาย... สวยดีนี่” เมฆาเว้นจังหวะ ก่อนจะส่งยิ้มร้ายให้รินรดา “คืนนี้ยังมีอะไรให้เล่นอีกเยอะนะแม่สาวน้อย หวังว่าเจ้าของเธอจะดูแลได้ดีพอไม่ให้เธอกลายเป็นเศษซากของพวกมาเฟีย” คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุกยิ่งกว่าความเงียบ “เก็บความปรารถนาดีของแกไปใช้ตอนนอนเถอะ เพราะหลังจากคืนนี้... แกอาจจะไม่เหลือเวลาให้ทำอะไรอีกแล้ว” คีรินกระชากแขนรินรดาให้เดินตามไปที่มุมหนึ่งของระเบียงชั้นดาดฟ้าที่เงียบสงัด เขาผลักร่างบางเข้ากับกำแพงปูนหินอ่อน ล็อกแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากระทบใบหน้าเธออย่างรุนแรง “กลัวไหม?” เขาถาม เสียงแหบพร่าผิดกับเมื่อครู่ “ไม่... ฉันเชื่อว่าคุณปกป้องฉันได้” คีรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาที่ดุดันเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนไหวที่รุนแรงกว่าเดิม เขาโน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากลงบนซอกคอเธออย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของต่อหน้าศัตรูที่กำลังจับจ้องมาจากด้านล่าง “คุณเป็นของผม... รินรดา แค่ของผมคนเดียว” เขาขบเม้มผิวเนื้อตรงหัวไหล่จนเกิดรอยแดงชัดเจน มือหนาสอดแทรกเข้าไปใต้ชุดเดรสผ่าข้าง ลูบไล้ต้นขาเรียวเนียนด้วยความหิวกระหาย ในขณะที่คนทั้งงานกำลังสนใจการเจรจาธุรกิจ แต่เขากลับเลือกที่จะทำเรื่องต่ำทรามและเร่าร้อนที่สุดกับเธอตรงนี้ ในที่ลับตาคน... โดยที่รินรดาได้แต่กัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางด้วยความวาบหวาม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำก็ก้าวเข้ามาใกล้ระเบียง คีรินผละออกจากเธอเพียงครึ่งก้าว แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากการโอบกอด “นายครับ... สายของเราแจ้งมาว่า เมฆาแอบติดตั้งระเบิดไว้ที่ห้อง VIP ชั้นล่าง และมันกำลังจะทำงานในอีกไม่ถึงสิบนาที” คีรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยอย่างน่ากลัว ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เธอก็เดาไม่ออก “ถ้าคุณอยากรอด... ก็จงเชื่อใจผมแล้วกอดผมไว้ให้แน่นที่สุด” เขาคว้าตัวเธอมากอดแนบอกแน่นก่อนจะก้าวพรวดพราดออกไปจากระเบียง “เพราะคืนนี้... โลกของคุณกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ