กับดักแห่งความรัก

“ถ้าเธอคิดว่าการประท้วงด้วยความเงียบจะทำให้ฉันปล่อยเธอไปได้... รินรดา เธอคงประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไป” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นชิดใบหู ร่างสูงใหญ่ของคีรินกดทับร่างบางลงกับพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาสูงลิ่วในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมกลิ่นไม้หอมที่ให้ความรู้สึกดิบเถื่อนแต่หรูหราเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของรินรดาจนแทบสิ้นสติ รินรดาขัดขืนสุดกำลัง มือเรียวสั่นเทาพยายามผลักดันแผงอกแกร่งที่ขวางกั้นอิสรภาพของเธอเอาไว้ แต่สำหรับคีริน... แรงต้านเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดให้ไฟในกายเขาโหมกระพือยิ่งขึ้น “คุณไม่มีสิทธิ์... คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่เพียงเพราะหนี้ที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง!” หญิงสาวตวาดกลับ แม้นัยน์ตาจะวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าท้าทาย คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากระชากข้อมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขา “หนี้งั้นเหรอ?” เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกแกร่งเสียดสีกับทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวด้วยแรงสะท้อนจากลมหายใจ “จำใส่สมองไว้ให้ดีรินรดา สิ่งที่เธอต้องชดใช้ให้ฉัน ไม่ใช่แค่เงินตรา แต่มันคือทุกอย่างที่เป็นเธอ... แม้แต่ความดื้อรั้นนั่นด้วย” เขาไม่รอให้เธอได้โต้ตอบ ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจุมพิตที่ไร้ความปรานี หากแฝงไว้ด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน รสจูบที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนแห่งอำนาจมืดกำลังพันธนาการเธอไว้ในกับดักที่เขาสร้างขึ้น รินรดาสะดุ้งเฮือก พยายามเม้มปากแน่นเพื่อปฏิเสธการรุกล้ำ แต่ลิ้นร้อนของมาเฟียหนุ่มกลับช่ำชองและเจ้าเล่ห์กว่า เขาใช้นิ้วแกร่งกดลงที่มุมปากของเธอเพียงเบาๆ จนเธอเผลอเผยอออกด้วยความเจ็บปวดและวาบหวามในเวลาเดียวกัน ทันทีที่ช่องว่างเปิดออก คีรินก็รุกไล่เข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างไม่ลดละ สัมผัสนั้นรุนแรงจนหัวใจของเธอแทบจะหลุดออกมาจากอก ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรงและหนักหน่วงของเขา มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำแน่นบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่ตอบสนองต่อแรงปรารถนาของบุรุษเบื้องหน้า “อื้อ...” รินรดาครางแผ่วในลำคอ เสียงนั้นยิ่งทำให้คีรินได้ใจ เขาผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้รับอากาศหายใจ ก่อนจะฉกจูบซ้ำลงมาอีกครั้งที่ซอกคอขาวระหง กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอกำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึง “เธอจะไม่มีวันหนีฉันพ้น... ไม่ว่าจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนในแดนเถื่อนแห่งนี้” เขาพึมพำชิดผิวเนียน ก่อนจะขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางๆ เป็นสัญลักษณ์แห่งการครอบครอง รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งอารมณ์ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่เธอกลับไม่อาจหยุดหัวใจไม่ให้จมดิ่งลงไปได้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะยอมพ่ายแพ้ให้กับจุมพิตที่เร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของเมฆา ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันและลูกน้องในชุดสูทสีดำอีกนับสิบคน ในมือของมันมีบางสิ่งที่ทำให้บรรยากาศร้อนระอุภายในห้องเย็นเยียบลงในชั่วพริบตา นั่นคือรูปถ่ายชุดหนึ่งที่ถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะทำงานของคีริน “ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขนะคีริน แต่ดูเหมือนว่า 'ของรัก' ของแก... จะแอบส่งข้อมูลสำคัญให้กับหนอนบ่อนไส้ที่เตรียมจะเผาคาสิโนแกทิ้งเสียแล้ว” คีรินผละออกจากร่างบางทันที สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก เขาก้มมองรูปถ่ายบนโต๊ะด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่ามือหนากลับกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นรูปเหล่านั้นมาก่อน แต่มันกลับเป็นภาพของเธอที่ยืนอยู่กับคนของเมฆาในมุมมืดของคาสิโน คีรินค่อยๆ หันกลับมามองเธอ... แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความปรารถนาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความโกรธแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้พินาศ “บอกฉันสิ รินรดา...” เสียงของเขาเย็นเยียบจนถึงกระดูก “ที่เธอยอมให้ฉันจูบ... เป็นเพราะต้องการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้เมฆาเข้ามาตลบหลังฉันถึงที่นี่ใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหรา รินรดามองดูรูปถ่ายเหล่านั้นสลับกับใบหน้าของชายสองคนที่จ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอรู้ดีว่าหากเธออ้าปากแก้ตัวในตอนนี้... ชีวิตของเธอคงจบสิ้นลงที่นี่ และกับดักรักที่เขาสร้างไว้ อาจกลายเป็นหลุมศพของเธอในไม่ช้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ