พันธะทางใจ

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ผมจะทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น... คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นเยือกแต่เร่าร้อนของเขาอบอวลอยู่รอบตัวหญิงสาว รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ มือบางกำชายกระโปรงแน่นจนสั่นระริก สายตาคมกริบราวกับสัตว์ร้ายของเขาจ้องมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ “ฉันไม่ได้เงียบเพราะต่อต้าน... แต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าต้องตอบคำถามที่เอาแต่ต้อนให้ฉันจนมุมไปเพื่ออะไร” เธอตอบโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความกล้า แม้ในใจจะรู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่ไม่อาจถอยหลังกลับ คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงค่อยๆ ก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอช้าๆ ทุกก้าวย่างที่ขยับเข้ามาคือแรงกดดันที่บีบคั้นอากาศหายใจจนแทบหมดสิ้น “คำถามที่ว่า... คุณรู้สึกยังไงกับผมกันแน่” เขาหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เธอมองเห็นนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของเธอเพียงผู้เดียว มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นช้าๆ บังคับให้เธอสบตาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านแต่ทว่าแผ่วเบานั้น ราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความทรนงที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าอำนาจที่มองไม่เห็นแต่มันช่างรุนแรงเหลือเกิน ยิ่งอยู่ใกล้... ยิ่งชัดเจนว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอไม่ได้เต้นเพราะความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันเต้นเพราะความโหยหาที่เจ้าตัวแทบไม่อยากยอมรับ “ฉัน... ฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับคุณ” เธอพึมพำ แต่สายตากลับสั่นไหวและเผลอทอดมองริมฝีปากหยักลึกของเขาโดยไม่รู้ตัว “แต่คุณก็กำลังเป็นอยู่” คีรินโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ผิวแก้ม เขาไม่รอให้เธอหาคำแก้ตัวเพิ่ม มืออีกข้างโอบประคองแผ่นหลังบอบบางเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด ราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ถูกแรงปรารถนาผลักเข้าหากัน เขาสัมผัสได้ถึงการยอมจำนน ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย คีรินก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากอิ่ม รสสัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ถอนตัวไม่ขึ้น ลิ้นร้อนหยอกเย้าหยั่งลึกสำรวจความหวานภายในราวกับจะตอกย้ำพันธะที่มองไม่เห็นให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น รินรดาเผลอโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น เธอปล่อยให้ความรู้สึกที่อดกลั้นมานานไหลทะลักออกมา เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า... คุกกรงขังที่เขาขังเธอไว้ ไม่ใช่คุกที่สร้างจากเหล็กกล้า แต่มันคือพันธะทางใจที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ “ตอบผมสิ รินรดา... ว่าคุณต้องการผม” เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมหูทำเอาเธอดิ่งลึกสู่ห้วงอารมณ์จนไม่เหลือสติสัมปชัญญะ “ฉัน... ต้องการคุณ” คำสารภาพแผ่วเบาที่ดังออกมาจากริมฝีปากของเธอนั้นคือสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด คีรินอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะก้าวตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้อง เขาบรรจงวางร่างเธอลบนผืนกำมะหยี่นุ่มนวล แสงไฟสลัวในห้องยิ่งขับเน้นความงดงามและเสน่ห์ยั่วยวนที่เธอมอบให้เขาเพียงคนเดียว เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกด้วยมือที่ชำนาญและทะนุถนอมในเวลาเดียวกัน ผิวพรรณขาวเนียนที่ต้องแสงไฟดูดุดันและร้อนแรงในสายตาของเขา เขาสอดแทรกกายเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่โอบรัดเขาไว้แน่นราวกับจะกลืนกิน อารมณ์รุ่มร้อนปะทะกันอย่างรุนแรง ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความโหยหา เสียงครางแผ่วเบาของรินรดาดังคลอไปกับเสียงหอบหายใจของคีริน มันคือบทเพลงแห่งการครอบครองที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตีตราจองหัวใจของเธอไว้ตลอดกาล ขณะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังไต่ระดับไปสู่จุดสูงสุดจนแทบจะแหลกสลาย เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเร่งรีบจากภายนอกก็ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศ คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความขัดเคืองใจ เขาละผละออกจากเธอเพียงเล็กน้อยก่อนจะคว้าเสื้อสูทมาคลุมไหล่ให้รินรดาที่นอนหอบหายใจด้วยแววตาที่ยังคงค้างคาอยู่ในห้วงอารมณ์ “บอสครับ... มีสายด่วนจากทางคาสิโนสาขาเหนือ บอกว่ามีคนบุกรุกและพบหลักฐานว่าเมฆากำลังเล่นสกปรกในพื้นที่เขตอิทธิพลของเราครับ” เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากหน้าประตู คีรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตารินรดาที่มองเขาด้วยความตื่นตระหนก เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกผิดกับเมื่อครู่ “ดูเหมือนคืนนี้ของเราจะต้องพักไว้เพียงเท่านี้... เพราะสงครามที่ผมรอคอยมานานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาหยุดลงชั่วครู่แล้วหันกลับมามองเธอ “ล็อคประตูไว้ให้ดีนะรินรดา เพราะถ้าผมกลับมา... ผมจะไม่ปล่อยให้คุณได้นอนพักทั้งคืนแน่” ปัง! เสียงปิดประตูทิ้งทวนทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอทรุดลงนั่งบนโซฟาขณะที่หัวใจยังคงเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นและโหยหา ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอนิ่งงันไปสนิทคือเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาเธอจากมุมมืดของห้องอีกด้านหนึ่ง... คนที่เธอไม่คิดว่าจะกล้าเข้ามาที่นี่ได้! “คีรินไม่อยู่แล้ว... ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เราต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะครับ... คุณรินรดา” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ