คนขี้หึง

“เมฆามันแตะต้องตัวคุณตรงไหนบ้าง รินรดา… ตอบผม!” เสียงคำรามต่ำลึกในลำคอของคีรินดังขึ้นพร้อมกับแรงบีบที่ข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวที่ถูกต้อนจนหลังชิดกับผนังห้องทำงานอันโอ่อ่า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงหึงหวงที่เขากักเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป รินรดาเบี่ยงหน้าหลบสายตาที่ราวกับจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ ความเจ็บที่ข้อมือยังไม่เท่าความรู้สึกอึดอัดที่เขากำลังปรักปรำเธอ “เขาแค่เข้ามาทักทายในงานเลี้ยง คุณคีริน… คุณกำลังไร้เหตุผล” “ไร้เหตุผล?” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบชิดแก้มเนียน “คุณคิดว่าผมโง่หรือไง? ผมเห็นสายตาที่มันมองคุณ มันไม่ได้มองเหมือนมองผู้หญิงขายบริการทั่วไป แต่มันมองเหมือนเห็นของเล่นชิ้นใหม่ที่อยากจะได้มาครอบครอง และที่สำคัญ… คุณก็ไม่ได้ขัดขืนมันด้วย!” “ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนเฉยๆ ในงานเลยหรือไงคะ!” รินรดาตวาดกลับอย่างลืมตัว แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความน้อยใจ คีรินไม่รอช้า เขาตวัดร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะก้าวยาวๆ ไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง เขาเหวี่ยงร่างของเธอลงไปอย่างไม่เบามือนักก่อนจะตามไปกักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความต้องการที่ดิบเถื่อนอย่างปิดไม่มิด “ถ้าคุณอยากรู้นักว่าผมหึงจนคลั่งแค่ไหน… ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเดี๋ยวนี้” มือหนาเลิกกระโปรงตัวสวยของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสหยาบกร้านแต่เร่าร้อนแตะลงบนต้นขาขาวเนียนจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอพยายามขัดขืนแต่ก็ถูกมืออีกข้างของเขาล็อกข้อมือไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกายสั่นสะท้าน ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาที่บดเบียดลงมาทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอแทบกระเจิง “คุณคีริน… ไม่นะ… ฮื่อ…” เสียงประท้วงขาดห้วงเมื่อลิ้นร้อนชื้นของเขาขบเม้มยอดอกผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอลืมเลือนความโกรธแค้นไปชั่วขณะ “ผมจะทำให้คุณจำให้ขึ้นใจ… ว่าร่างกายนี้เป็นของใคร” เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบหนักหน่วงปิดปากเธอไว้ไม่ให้มีโอกาสได้ส่งเสียงประท้วงใดๆ อีก ในค่ำคืนนี้ ไม่มีคำว่าปราณี ทุกสัมผัสคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่หนักหน่วงและรุนแรงราวกับต้องการจะหลอมละลายตัวตนของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา รินรดาทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เมื่อความต้องการของเขาทวีคูณขึ้นจนกลายเป็นพายุอารมณ์ที่พัดพาเธอเข้าสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลงที่ยากจะถอนตัว บทเพลงแห่งเสน่หาที่เขารังสรรค์ขึ้นนั้นเต็มไปด้วยไฟแห่งความหึงหวงที่เผาผลาญทุกอย่างจนมอดไหม้ เหลือไว้เพียงความสุขสมที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ หลังจากพายุอารมณ์สงบลง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ยังคงดังสะท้อนอยู่ในห้อง คีรินซบหน้าลงกับอกอิ่ม แววตาดุดันเมื่อครู่กลับมาอ่อนแสงลง แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความหวงแหนที่น่ากลัว “ถ้าครั้งหน้าผมเห็นคุณเข้าใกล้เมฆาอีก… ผมจะขังคุณไว้ในห้องนี้ จนกว่าคุณจะลืมว่าโลกภายนอกหน้าตาเป็นยังไง” รินรดาเม้มปากแน่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อล้นคลอเบ้า เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะโต้เถียง แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ฟังดูร้อนรนจนน่าใจหาย “นายครับ! เมฆาส่งคนเข้ามาบุกที่คาสิโนชั้นล่างแล้วครับ... มันบอกว่ามาทวง 'ของ' ที่เป็นของมัน!” คีรินผุดลุกขึ้นในทันที แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนลงกลับมาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกครั้ง เขาหันมามองรินรดาที่นอนตัวสั่นอยู่บนโซฟา ก่อนจะคว้าปืนข้างเตียงขึ้นมาเหน็บหลังไว้ เขาโน้มตัวลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำจากจูบเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “ดูเหมือนว่าหมาตัวนี้จะรีบตาย… อยู่ที่นี่ อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา” เขาสะบัดตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่เกาะกินใจรินรดา แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างบนพื้นพรมที่เขาทำตกไว้… มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่มีรูปเธอและเมฆายืนเคียงข้างกันในมุมที่ดูสนิทสนมอย่างน่าประหลาด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ… ประเด็นคือด้านหลังรูปถ่ายนั้น มีรอยเลือดสดๆ หยดลงมาอย่างช้าๆ ราวกับเพิ่งถูกกรีดทิ้งไว้เพียงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา! หวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับห้วงอารมณ์ที่ผมบรรจงรังสรรค์ให้ในตอนนี้นะครับ ด้วยความเคารพในฐานะนักเขียน, ธานินทร์แดนเถื่อน ครับ