คำสารภาพของปีศาจ

กลิ่นวิสกี้ราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่คุกรุ่นดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย คีรินยืนหันหลังให้ร่างบางที่นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟาหนังแท้ เขาถือแก้วคริสตัลในมือแน่นจนนิ้วมือขาวซีด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เงาของเขาดูใหญ่โตและน่าเกรงขามประหนึ่งปีศาจที่กำลังกักขังเหยื่อไว้ในกรงทอง รินรดากำชายกระโปรงแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นไหล่กว้างของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้โกรธ... แต่เขากำลัง 'เจ็บปวด' ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสำหรับคนอย่างคีริน "รู้ไหมรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "ทำไมฉันถึงเกลียดคำว่า 'ครอบครัว' นัก" คีรินหมุนตัวกลับมาช้าๆ แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขาวันนี้ช่างดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่เขาสะสมมาตลอดชีวิต เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ คุกเข่าลงข้างโซฟาแล้วเชยคางมนของเธอขึ้นด้วยมือที่หยาบกร้านแต่ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม "เพราะคำว่าครอบครัว... คือสิ่งที่พรากทุกอย่างไปจากฉัน พ่อของฉันขายทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณของตัวเองให้กับการพนัน และสุดท้าย... เขาก็ขายฉันให้กับนรก" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายที่ดุดันของเขากำลังทำให้เธอขาดสติ รินรดาเห็นภาพอดีตสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น มันไม่ใช่เรื่องของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ แต่มันคือเรื่องของเด็กชายที่ถูกทอดทิ้งในกองเพลิงแห่งความโลภ "คุณไม่ได้เป็นแบบนั้น คีริน" เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยพลางใช้มือเรียวสัมผัสที่แก้มของเขา แผ่วเบาแต่ทว่าสั่นไหว คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขม "ฉันมันก็แค่ปีศาจที่เกิดจากขี้เถ้าพวกนั้นไงล่ะ ที่ฉันสร้างคาสิโนนี้ขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเงินทอง... แต่เพื่อดูคนพวกนั้นสูญเสียทุกอย่างเหมือนที่ครอบครัวฉันเคยทำ" เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พูดต่อ ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อน รุนแรง เหมือนต้องการจะถ่ายทอดความแค้นและความอัดอั้นทั้งหมดลงไปในจุมพิต รินรดาสะดุ้งเฮือกแต่กลับไม่ขัดขืน มือของเขาเลื่อนไปที่แผ่นหลังของเธอ กระชากชุดเดรสเนื้อบางจนเสียงผ้าขาดดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด เขาอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาไปที่เตียงกว้าง ร่างของเธอถูกวางลงบนเตียงราวกับตุ๊กตาที่เขากำลังจะทำลายทิ้ง คีรินตามขึ้นมาทาบทับ สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความหิวกระหายที่แสนประณีต ลมหายใจของเขาสลับกับเสียงครางต่ำในลำคอขณะที่มือใหญ่ไล้ไปตามสรีระที่สั่นไหวใต้ฝ่ามือของเขา ทุกสัมผัสของคีรินเปรียบเสมือนรอยประทับแห่งความเป็นเจ้าของ เขากำลังหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่มืดมิดของเขา ความปรารถนาพุ่งสูงขึ้นจนทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือน เหลือเพียงความร้อนแรงที่แล่นพล่านไปทั่วผิวกาย เสียงกระซิบพร่าข้างหูของเขาในตอนที่เขาสอดประสานกายเข้าหาเธอช่างสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "รินรดา... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็พรากเธอไปจากฉันไม่ได้ ต่อให้ต้องเผาทั้งเมืองนี้ทิ้ง ฉันก็จะทำ" ท่ามกลางความสุขสมที่ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำในยามค่ำคืน รินรดาหลับตาแน่น ยอมจำนนต่ออำนาจมืดของชายตรงหน้าอย่างหมดทางสู้ เธอรู้ดีว่าเธอได้ตกลงไปในกับดักที่เขาสร้างไว้จนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่เร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องอย่างหนักหน่วงก็ดังขัดจังหวะขึ้น "นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... เมฆาบุกเข้ามาที่คาสิโนชั้นล่าง และมันบอกว่ามันมี 'ของขวัญ' ที่จะทำให้คีรินต้องสูญเสียทุกอย่างเหมือนในอดีต!" คีรินชะงักไปในทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเคลิบเคลิ้มเป็นความอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าฟัน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้ เธอจำคนคนนั้นได้... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน "พ่อ...?" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเธอทำให้คีรินชะงักงัน เขาหันไปมองร่างชายสูงวัยที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเมฆา และวินาทีนั้นเอง เขาก็รู้ว่าทั้งชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่ใช่ผู้ล่า... แต่เขากำลังเป็นเหยื่อในกับดักที่ถูกวางไว้นานแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ