รอยร้าวในความสัมพันธ์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวของคาสิโน คีรินยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาของเขากลับวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะกระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ ตรงหน้าของเขาคือรินรดาที่กำลังสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ขณะที่เมฆา—ศัตรูคู่อาฆาต—กำลังยืนแย้มยิ้มอย่างผู้ชนะอยู่เคียงข้างชายสูงวัยทรงอิทธิพล “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญไปสินะครับ... คุณคีริน” เมฆาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน พลางขยับเข้าไปใกล้รินรดาจนเกือบชิด ร่างบางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนในห้องต้องสะท้าน “นึกไม่ถึงว่าหมาอย่างแกจะกล้าโผล่หัวเข้ามาถึงถิ่นฉัน แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ... รินรดา เธออธิบายได้ไหมว่าทำไมถึงมาอยู่กับมันในสภาพนี้?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหญิงสาว รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามจะเอ่ยปากแก้ตัว แต่เมฆากลับขัดจังหวะด้วยการวางมือลงบนลาดไหล่บางของเธออย่างถือวิสาสะ “อย่าไปคาดคั้นเธอเลยครับ” เมฆาจงใจเน้นเสียง “เรื่องมันผ่านไปแล้ว และเราสองคน... ก็มีเรื่องที่ ‘พิเศษ’ กว่านั้นต้องจัดการ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุดความสามารถ คีรินพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเมฆาในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวทำให้เส้นเลือดที่ขมับเขาปูดโปน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะปล่อยหมัด รินรดากลับร้องห้ามออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ “อย่าทำแบบนั้นนะคีริน! ถ้าคุณทำ... คุณจะไม่ได้รู้ความจริงเลยว่าฉันมาที่นี่ทำไม!” คีรินหยุดมือลงทันที เขาหันมาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน “ความจริงงั้นหรือ? ความจริงที่ว่าเธอหักหลังฉันเพื่อไปเข้าพวกกับมันน่ะหรือรินรดา!” “มันไม่ใช่แบบนั้น!” เธอตะโกนโต้กลับ น้ำตาหยดใสไหลพรากอาบแก้ม “ฉันแค่ต้องการช่วยคุณ... คนพวกนี้เขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมา!” “ช่วยฉัน?” คีรินหัวเราะร่วน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสมเพช “คนที่จะช่วยฉันต้องไม่ยืนอยู่ข้างไอ้สารเลวที่จ้องจะฆ่าฉันตั้งแต่วันแรก!” เขาผลักเมฆาออกไปจนร่างนั้นเซถลา ก่อนจะหันมาบีบปลายคางของรินรดาให้เชิดขึ้น แรงบีบของเขามหาศาลจนคนตัวเล็กต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด คีรินก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาต่ำพร่าและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น “ในเมื่อเธอเลือกจะเล่นเกมนี้กับฉัน งั้นก็จงเตรียมตัวให้พร้อม เพราะคืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปไหนอีก... เราจะมาดูกันว่าระหว่างศรัทธาของเธอกับอำนาจของฉัน สิ่งไหนกันแน่ที่จะพังทลายลงก่อน” เมฆาที่เพิ่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสมเพช เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้กลางวง “ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกคุณจะร้าวลึกเกินกว่าจะประสานได้แล้วนะครับ... คีริน หวังว่าคุณจะสนุกกับ ‘ของเล่น’ ชิ้นสุดท้าย ก่อนที่มันจะแตกสลายคามือคุณจริงๆ” เมื่อเมฆาเดินคล้อยหลังไป คีรินก็หันกลับมาประจันหน้ากับรินรดาอีกครั้ง เขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกที แววตาของเขามันวาวไปด้วยไฟแห่งตัณหาและโทสะ เขาผลักร่างบางลงบนโซฟาหนังตัวยาวก่อนจะโน้มตัวลงทาบทับ สัมผัสที่ร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ “คุณจะทำอะไร...” เธอพึมพำ “ลงโทษคนที่บังอาจทรยศหัวใจของฉันยังไงล่ะ” คีรินตอบพร้อมกับก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างดุดัน มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดด้วยความรวดเร็วและเร่าร้อน ปากหยักกดจูบลงบนผิวเนื้ออย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการจะตีตราจองให้เธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ท่ามกลางความหวาดกลัว รินรดากลับรู้สึกถึงกระแสความปรารถนาที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้อง เธอพยายามขัดขืนแต่กลับแพ้พ่ายให้กับสัมผัสที่ช่ำชองของเขา ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะถลำลึกไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของคีรินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาผละออกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู เพียงแค่เหลือบมองชื่อบนหน้าจอ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที—มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความตกตะลึง “ใครส่งภาพนี้มา...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายของ ‘บุคคลที่สาม’ ซึ่งเขาคิดว่าตายไปแล้วกำลังยืนเคียงข้างพ่อของรินรดาในมุมมืดของคาสิโนแห่งนี้ รินรดาเห็นสีหน้าของเขาจึงรีบชะโงกหน้าไปมอง และวินาทีนั้นเอง เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบ... เพราะภาพในหน้าจอไม่ใช่แค่ภาพถ่ายธรรมดา แต่เป็นภาพเหตุการณ์สดๆ ที่กำลังเกิดขึ้นภายในห้องลับใต้ดินของคาสิโนแห่งนี้ ในวินาทีที่เขากำลังปรนเปรอเธอ เมฆาไม่ได้กลับออกไปจริงๆ แต่กำลัง ‘เริ่มแผนการ’ ขั้นสุดท้ายอยู่เบื้องล่าง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวครั้งสำคัญในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ