ความเย็นชาที่กลับมา

“ออกไป!” เสียงคำรามต่ำลึกเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บดังก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของคาสิโน แรงปะทะจากการผลักทำให้รินรดากระเด็นไปจนเกือบถึงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แผ่นหลังของเธอฟาดเข้ากับมุมโต๊ะจนความเจ็บแล่นปราด แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือสายตาคมกริบดุจมีดโกนของคีรินที่จ้องมองมายังเธอราวกับเธอกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ “คีริน... ฟังฉันก่อนนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...” “อย่ามาใช้คำหวานจอมปลอมนั่นกับฉัน!” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก คีรินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่าหนักแน่นดั่งพายุที่กำลังก่อตัว มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วบีบแน่นจนร่างบางสั่นสะท้าน “เธอคิดว่าฉันโง่มากหรือไง? เข้าไปหาเมฆาถึงในถิ่นมัน เพื่ออะไร? เพื่อไปแลกเปลี่ยนข้อเสนอให้มันปล่อยตัวเธอเหรอ หรือว่าลึกๆ แล้วเธอก็แค่ชอบที่จะให้ไอ้พวกเวรนั่นล้อมหน้าล้อมหลัง!” “ไม่ใช่แบบนั้นนะ!” รินรดาตวาดกลับ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ “ฉันทำไปเพราะต้องการให้เรื่องของเราจบลง! ถ้าคุณเกลียดฉันนัก ก็ปล่อยฉันไปสิคะ ทำไมต้องขังฉันไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความแค้นของคุณแบบนี้!” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากลิ่นจางๆ ของยาสูบราคาแพงและแอลกอฮอล์ฉุนกึก มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ “ปล่อยงั้นเหรอ?” เขาไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขากรรไกรของเธอ ก่อนจะบีบคางให้เชิดขึ้น “เธอคิดว่าชีวิตของเธอในตอนนี้เป็นของใคร? หนี้ก้อนนั้นยังไม่หมดไปสักเซนต์ และตัวเธอ... ก็เป็นของฉัน ทั้งร่างกายและลมหายใจ ถ้าอยากจะไปนัก ก็ลองถามตัวเองดูว่าเธอยังเหลือ ‘ค่า’ พอที่จะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่ไหนได้อีก ในเมื่อกลิ่นของฉันมันฝังแน่นอยู่ในทุกอณูผิวของเธอแบบนี้” เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกันอย่างแรง ความห่างหายไปจนไม่เหลือช่องว่าง คีรินไม่ได้รอให้เธอตอบโต้ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน ไร้ความปรานี เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความต้องการที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก มือหนึ่งล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น ส่วนอีกมือลูบไล้ลงมาตามแผ่นหลัง สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาอ่อนระทวยลงทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง แม้หัวใจจะกรีดร้องให้ขัดขืน แต่ร่างกายกลับทรยศความรู้สึกนั้นอย่างสิ้นเชิง เธอเผลอไผลตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความโหยหาที่ฝังลึก คีรินกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกได้ถึงการโต้ตอบนั้น เขาอุ้มร่างบางขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงานด้วยมือเดียว ข้าวของบนโต๊ะถูกปัดตกลงพื้นกระจายเกลื่อน แต่ไม่มีใครสนใจเสียงที่ดังขึ้นนั้น “นี่คือสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เหรอ?” เขาถามเสียงพร่าขณะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน สัมผัสจากไรหนวดครึ้มที่เสียดสีผิวเนื้ออ่อนทำเอาเธอตัวสั่นสะท้าน “ความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับความสุขจนเธอถอนตัวไม่ขึ้น” “คีริน... อย่า...” เธอกระซิบอ้อนวอนทั้งที่มือจิกลงบนไหล่หนาของเขา “อย่าห้ามฉันในตอนที่เธอกำลังร้องขอด้วยร่างกายของเธอเอง” เขาจัดการกระชากชุดเดรสตัวบางของเธอออกอย่างไม่ใยดี ผิวพรรณขาวผ่องที่เคยเป็นดั่งหยกอันทรงคุณค่าบัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งแรงอารมณ์ คีรินพรมจูบไปทั่วร่างอย่างหิวกระหาย เขาสัมผัสทุกส่วนสัดด้วยความชำนาญที่ทำให้เธอแทบสิ้นสติ ความเย็นชาที่เขาสวมหน้ากากไว้ดูเหมือนจะมลายหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงมาเฟียผู้หิวกระหายที่ต้องการทำลายและครอบครองเธอให้สิ้นซาก ในจังหวะที่ความวาบหวามพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความปรารถนาและกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่ผสมผสานกันจนน่ามัวเมา เสียงเคาะประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นจนทั้งคู่ชะงัก “นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... เมฆามันส่งคนบุกเข้ามาที่คลังสินค้าฝั่งเหนือ มันประกาศว่าวันนี้มันจะเอาคืนทุกอย่างที่นายพรากไป!” เสียงลูกน้องคนสนิทที่ดังลอดผ่านประตูเข้ามาทำให้บรรยากาศเร่าร้อนหยุดชะงักราวกับถูกน้ำแข็งราด คีรินถอนจูบออกช้าๆ สายตาของเขาแปรเปลี่ยนจากความลุ่มหลงกลับสู่ความเย็นชาและอำมหิตในทันที เขาผละออกจากตัวรินรดาที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขากดร่างเธอไว้กับโต๊ะครั้งสุดท้ายก่อนจะกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเธอหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม “อยู่ที่นี่ อย่าได้ก้าวเท้าออกไปไหนเด็ดขาดรินรดา” คีรินเว้นจังหวะ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “เพราะถ้าฉันกลับมาแล้วพบว่าเธอหายไป... ฉันจะตามล่าเธอให้ถึงที่สุด ถึงแม้จะต้องทำลายทั้งเมืองนี้เพื่อให้ได้เธอคืนมา ก็ตาม” เขาลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบปืนพกกระบอกประจำกายขึ้นมาเหน็บข้างเอวแล้วก้าวออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว ทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่บนโต๊ะทำงานท่ามกลางซากปรักหักพังของบรรยากาศเมื่อครู่ และทันใดนั้นเอง... ประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อกับทางหนีไฟก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาโดยไม่มีเสียง “คุณคีรินไม่อยู่แล้ว... ทีนี้เรามาคุยเรื่อง ‘ค่าไถ่’ ที่แท้จริงกันดีกว่ามั้ยครับ คุณรินรดา?” แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ธานินทร์แดนเถื่อน