น้ำตาของเชลย

กลิ่นควันซิการ์ราคาแพงอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของคาสิโน 'เอเดน' แต่มันกลับไม่รุนแรงเท่ากับความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีริน ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวเขื่อง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเพียงเอกสารตรงหน้า ราวกับรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะเป็นเพียงอากาศธาตุ "คุณคีรินคะ... ดิฉันแค่ต้องการคำอธิบายเรื่องหนี้ของครอบครัว" เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอพยายามเค้นความกล้าเพื่อเอ่ยปาก หลังจากที่เขาเมินเฉยเธอมาตลอดสามวันเต็ม คีรินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายปากกาหมึกซึมของเขายังคงจรดลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบยิ่งทำให้ความอึดอัดนี้ชัดเจนขึ้นจนน่าอึดอัด รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปไปกับความกดดันที่ถาโถมเข้ามา "ริน... ออกไป ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจะพูด" น้ำเสียงเขาราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกบีบที่คอหอย "มันไม่สำคัญสำหรับคุณ แต่มันสำคัญสำหรับชีวิตของริน!" เธอโพล่งออกมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา ความอดทนที่สั่งสมมานานพังทลายลงในวินาทีนั้น คีรินวางปากกาลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย รอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน "ชีวิตของเธอมันเป็นของฉันตั้งแต่เซ็นสัญญาฉบับนั้นแล้ว รินรดา อย่าสำคัญตัวผิดว่าน้ำตาเพียงหยดเดียวจะเปลี่ยนสถานะจาก 'เชลย' เป็น 'คนรัก' ได้" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมหอกที่ปักอก รินรดาสะอื้นฮัก น้ำตาหยดใสไหลร่วงผ่านแก้มเนียน เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่การถูกเมินเฉยและลดค่าให้เป็นเพียงสิ่งของจากคนที่เธอแอบมีใจให้ มันเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว "คุณเกลียดรินมากใช่ไหม... ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่ารินทิ้งเสียเถอะ ดีกว่าต้องมาเจอสายตาที่มองเหมือนมองขยะแบบนี้" เธอตัดพ้อ เสียงสั่นเครือระคนความโกรธแค้นในชะตากรรม คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะจมูก รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่คีรินไม่ปล่อยให้เธอหนี เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างกักขังร่างบางไว้กับผนัง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหน้า "เธออยากตายงั้นหรือ?" เขาถามชิดริมฝีปากเธอ สายตาวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ฉันจะสนองให้ แต่ไม่ใช่การฆ่า... มันต้องเป็นการลงทัณฑ์ที่ทำให้เธอจำไปจนวันตายว่าใครคือเจ้าของร่างนี้" มือหนากระชากสายเสื้อเดรสของเธอจนขาดวิ่น รินรดาครางประท้วงในลำคอ แต่เขากลับมอบจุมพิตที่เร่าร้อนและดุดันปิดปากเธอไว้ สัมผัสที่ไร้ความปรานีแต่กลับจุดไฟในกายให้ลุกโชน มือของเขาฟอนเฟ้นไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างอย่างหิวกระหาย ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของผ่านทุกสัมผัสที่หยิบยื่นให้ "มองตาฉัน... รินรดา" เขาถอนจุมพิตออกเล็กน้อย พลางกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า "มองให้ชัดว่าคนที่เธอบอกว่าเกลียดนักหนาคนนี้ กำลังจะทำให้เธอขึ้นสวรรค์ หรือจมลงสู่ห้วงนรกที่ไม่มีวันออกไปได้" รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาและแรงอารมณ์ที่คีรินเป็นผู้จุดชนวน เธอไม่อาจปฏิเสธสัมผัสอันร้ายกาจนี้ได้เลย แม้ในใจจะเจ็บปวดเพียงใด แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาทุกจังหวะ ในขณะที่บทรักกำลังจะทวีความรุนแรงขึ้นจนยากจะถอนตัว เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต เมฆาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขนะคีริน" เมฆาแค่นหัวเราะพลางมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาหื่นกระหาย "แต่ดูเหมือนว่า 'ของเล่น' ชิ้นนี้ของนาย จะมีราคาค่าตัวที่สูงกว่าที่นายคิดนะ เพราะดูเหมือนฉันจะถูกใจเธอขึ้นมาแล้วสิ" คีรินชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวหยุดนิ่ง ทว่าแววตาของเขากลับเปลี่ยนเป็นสีดำมืดราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขาหันกลับมามองรินรดาที่ยังคงสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะหันไปหาศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครคาดคิด "งั้นเราคงต้องมาดูกันหน่อยว่า... นายจะกล้าแตะต้อง 'สมบัติ' ของฉันหรือไม่" คีรินดึงรินรดาเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง พลางกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "ถ้าเธออยากให้ฉันหยุดเมินเฉย... คืนนี้แสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอจะทำอย่างไร เพื่อไม่ให้ฉันยกเธอให้คนอื่น" ธานินทร์แดนเถื่อนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในตอนนี้นะครับ