สัมผัสที่แฝงความเสียใจ

กลิ่นวิสกี้ราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำดุดัน บรรยากาศภายในห้องบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ คีรินนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู แววตาของเขาแดงก่ำจากการดื่มหนัก แต่ประกายในนั้นกลับคมกริบและเย็นเยือกราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก เขากระชากร่างบางของรินรดาเข้ามาปะทะอกแกร่ง แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของเธอถลาไปแนบชิดกับความแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยไอความร้อนของบุรุษเพศ "ตอบฉันมา รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "ในเมื่อเธอเป็น 'สมบัติ' ของฉัน... ทำไมสายตาของเธอถึงได้ดูเหมือนคนกำลังรอให้ใครบางคนมาฉุดกระชากเธอไปจากกรงของฉันนัก" คีรินใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขา รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้าที่ใบหน้า ความหวาดหวั่นปนไปกับความสงสารที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอรู้ดีว่าคีรินกำลังแบกรับความกดดันจากการถูกเมฆาจ้องทำลาย และการที่เขาดื่มหนักเช่นนี้ คือสัญญาณของปีศาจที่กำลังสูญเสียการควบคุม "ฉันไม่ได้รอให้ใครมาฉุดไป..." เธอเอ่ยตอบ น้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่นในจุดยืน "ฉันแค่กำลังรอให้คุณเห็นว่า... ต่อให้โลกทั้งใบจะพังทลายลงมา คุณก็ยังมีฉันอยู่ในที่แห่งนี้" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขมและเจ็บปวด เขาสอดมือเข้าไปใต้เรือนผมหนานุ่มของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่ มีเพียงความดิบเถื่อนและเรียกร้อง รสจูบของเขาเปรียบเสมือนการลงทัณฑ์ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างหิวกระหาย รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อเขาลากไล้สัมผัสผ่านลำคอระหง กลิ่นกายของเขามันช่างเย้ายวนจนเธอแทบจะละลายไปกับสัมผัสรุนแรงนั้น "อย่าไปไหน..." เขาคำรามเบาๆ ข้างใบหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบซับที่ซอกคอด้วยความลุ่มหลง "เมฆามันไม่ได้ต้องการแค่คาสิโนของฉัน แต่มันต้องการทำลายสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุด... และสิ่งนั้นก็คือเธอ" มือหนาเริ่มปลดกระดุมชุดเดรสผ้าไหมของเธออย่างรวดเร็วและร้อนแรง สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเนียนนุ่มสร้างความสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาอย่างยินยอม เธอรับรู้ได้ถึงความเสียใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความบ้าคลั่งนั้น คีรินกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปเหมือนที่เขาเคยสูญเสียทุกอย่างในอดีต "ฉันอยู่ที่นี่แล้ว คีริน..." เธอพึมพำตอบ พลางโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น กระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้นท่ามกลางเงามืดที่ปกคลุมห้อง ในวินาทีที่เขากำลังจะพาเธอดิ่งลึกลงไปในห้วงแห่งราคะที่ไร้จุดจบ เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากทางด้านนอกห้องทำงาน ตามด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายคีรินผละออกจากเธอในทันที แววตาของเขากลับมาดุดันและเยือกเย็นดังเดิมในชั่วพริบตา เขาคว้าปืนกระบอกคู่ใจขึ้นมาถือไว้มั่น ก่อนจะผลักร่างของรินรดาให้ไปหลบหลังตู้เหล็กขนาดใหญ่ "อย่าเพิ่งโผล่หัวออกมาจนกว่าฉันจะสั่ง!" เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู ประตูห้องทำงานก็ถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ และท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างหนึ่งที่คุ้นตาของเมฆาก็เดินเยื้องกรายเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน มันยกมือถือขึ้นมาและกดปุ่มบางอย่าง "คีริน... แกคิดว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างแกงั้นเหรอ?" เมฆาหัวเราะร่วน ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน "ลองเปิดดูสิ ว่าสมบัติล้ำค่าที่แกหวงแหนนักหนา แท้จริงแล้วคือใครกันแน่" คีรินชะงัก สายตาที่เคยเร่าร้อนด้วยแรงปรารถนาเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าเดิม รินรดาตัวสั่นเทาอยู่หลังตู้ เมื่อเห็นภาพถ่ายที่ร่วงหล่นออกมาจากซอง มันคือรูปถ่ายของเธอกับเมฆาในคืนที่ผ่านมา... คืนที่เธอควรจะอยู่กับเขา ขอบคุณที่ติดตามร่วมดำดิ่งไปกับความปรารถนาและปมปริศนาในบทนี้นะครับ