บทลงโทษของคนดื้อ

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากห้องทำงานส่วนตัวของคีริน มันเป็นบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง แววตาของเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณให้แหลกคามือ “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม รินรดา ว่าอย่าไปยุ่งกับเมฆา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่บีบคั้น ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ เข้าหาเธอราวกับเสือโคร่งที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “ฉัน... ฉันแค่ไปหาข้อมูลเรื่องหนี้ที่เหลือ เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน” รินรดาพยายามเค้นเสียงตอบ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ คีรินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ “ข้อมูลรึ? คุณเอาร่างกายไปเสี่ยงกับคนอย่างมันเพื่อข้อมูลเนี่ยนะ? คุณมันดื้อด้านเกินไปแล้ว” เขากระชากข้อมือบางของเธออย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ แรงกระแทกทำให้เธอนิ่วหน้า แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ลุกหนี ร่างกำยำก็ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้พันธนาการแห่งอำนาจที่ไม่อาจหลีกหนี “คุณต้องการบทลงโทษใช่ไหม... งั้นผมจะจัดให้ จนกว่าคุณจะจำขึ้นใจว่าใครคือเจ้าของชีวิตคุณ” คีรินก้มลงประทับจูบอย่างดุดันและร้อนแรง เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่เลย มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการข่มขวัญ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามขัดขืนด้วยการทุบอกแกร่ง แต่กลับยิ่งกระตุ้นให้เขาบดเบียดร่างกายลงมาแนบชิดมากขึ้น กลิ่นกายชายชาตรีของเขาทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกด้วยความชำนาญและรวดเร็ว ผิวเนียนละเอียดขาวผ่องตัดกับโซฟาสีดำสนิททำเอาคีรินถึงกับครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขาสัมผัสไปทั่วเรือนร่างราวกับกำลังสำรวจอาณาเขตของตน ลากไล้ผ่านความนุ่มนิ่มจนเธอต้องหวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง “อย่า... คีริน ได้โปรด” เธออ้อนวอน แววตาสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านขัดกับจิตใต้สำนึกที่กำลังเรียกร้องให้เขาทำมากกว่านี้ “คำอ้อนวอนของคุณมันหวานหูเสียจริง แต่สายไปแล้วคนสวย” เขาสอดประสานร่างกายเข้ากับเธออย่างหนักหน่วงและรุนแรงตามอารมณ์ที่คุกรุ่น บทรักครั้งนี้ไม่ใช่การทะนุถนอม แต่เป็นการสั่งสอนที่ทิ้งรอยตราแห่งความเร่าร้อนไว้ทั่วเรือนร่าง ทุกจังหวะการขยับไหวคือการบดขยี้ศักดิ์ศรีและความพยศให้ราบคาบ รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอยไปกับแรงปรารถนาที่เขาปรนเปรอให้ ความเจ็บปวดในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่รุนแรงจนเธอแทบสิ้นสติ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางห้องทำงานที่เงียบสงัด คีรินเร่งจังหวะให้เร็วและลึกขึ้นราวกับต้องการฝังรากลึกลงไปในส่วนที่ลึกที่สุดของเธอ มือแกร่งจับยึดสะโพกมนไว้มั่น บังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจและจำนน รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาจนเกิดรอยแดง เธอหลับตาแน่นปล่อยให้ความสุขสมเข้าครอบงำจนทุกอย่างรอบตัวดับวูบไป เหลือเพียงความร้อนแรงของเขาที่โอบล้อมเธอไว้ไม่ให้รอดพ้น เมื่อพายุอารมณ์สงบลง คีรินกอดร่างที่สั่นเทาของเธอไว้แนบอก เขากระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกแต่แฝงไว้ด้วยความสั่นคลอนในอารมณ์ “จำเอาไว้... ต่อไปนี้ ถ้าอยากทำอะไร ต้องขออนุญาตผมก่อน ไม่อย่างนั้น... บทลงโทษครั้งหน้าจะไม่จบลงง่ายๆ แบบนี้แน่” ทว่าในขณะที่รินรดากำลังจะหลับใหลไปเพราะความเหนื่อยอ่อน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ฟังดูตื่นตระหนก “นายครับ! เมฆาส่งภาพถ่ายชุดหนึ่งมาที่หน้าประตูครับ... เป็นภาพที่รินรดาแอบไปพบมันเมื่อคืนนี้ และดูเหมือนว่า... มันส่งเรื่องนี้ให้ตำรวจด้วยครับ” คีรินผละออกจากเธอ ใบหน้าคมสันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและอำมหิตขึ้นทันตาเห็น เขาหันกลับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความหึงหวงอีกต่อไป แต่มันคือกับดักที่เขากำลังถูกต้อนให้จนมุม หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายที่เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับผู้หญิงที่เขาเริ่มจะตัดใจไม่ลงเสียแล้ว? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ