แผนซ้อนแผน

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้ากับกลิ่นบุหรี่มวนที่เพิ่งมอดดับอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของคาสิโน 'เอเธอร์เรียล' ร่างสูงใหญ่ของคีรินยืนหันหลังให้ประตู มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ชั้นดีที่ยังเหลือของเหลวสีอำพันอยู่ก้นแก้ว อีกข้างหนึ่ง... เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของรินรดาเอาไว้ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามจะย่องผ่านหน้าห้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "จะไปไหนล่ะรินรดา... หรือว่ากลัวว่าใครบางคนที่ปลายสายจะรอนานเกินไป?" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงที่ค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก แววตาของคีรินในยามนี้ไม่มีร่องรอยของความอ่อนโยนที่เคยมีให้กันแม้แต่น้อย มันมีเพียงความดุดันของนักล่าที่เพิ่งจับเหยื่อได้คาหนังคาเขา "ฉัน... ฉันแค่จะไปเดินเล่นค่ะ" รินรดาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยกรูดไปจนหลังชนกับบานประตูไม้แกะสลักอย่างดี กลิ่นกายดิบเถื่อนและอำนาจของมาเฟียหนุ่มกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก "เดินเล่น? ในเวลาตีสามเนี่ยนะ" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "บอกผมมาซิว่าเบอร์แปลกที่โทรเข้าหาคุณเมื่อสักครู่... เป็นใคร? หรือว่า 'เมฆา' มันเพิ่งสั่งงานอะไรเพิ่มให้คุณทำงั้นสิ?" "ไม่ใช่! ฉันไม่รู้จักใครชื่อเมฆา... คุณกำลังเข้าใจผิดนะคีริน!" เธอพยายามปฏิเสธ แต่ชายหนุ่มกลับกระชากข้อมือเล็กของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งอย่างจัง "อย่าโกหก!" เขาคำรามต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมเกลียดการทรยศที่สุด คุณก็รู้... แต่กับคุณ ผมกลับโง่เขลาจนยอมเปิดช่องให้คุณทิ่มแทงหัวใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า" มือหนาอีกข้างเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยให้ความเคลือบแคลงคาใจอยู่ได้นาน การลงโทษคือวิธีเดียวที่เขารู้จัก เขากดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยการครอบครองและต้องการให้เธอเจ็บปวดไปพร้อมกับเขา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานล้ำภายใน มือหยาบกร้านเลื่อนไปปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินของเธอออกอย่างใจร้อน "คีริน... ไม่นะ..." รินรดาครางประท้วงในลำคอ แต่เขากลับยิ่งบดเบียดร่างกายแนบชิดจนเธอไร้หนทางต่อสู้ เขายกร่างบางขึ้นอุ้มโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออก ก่อนจะเดินไปวางเธอลงบนโต๊ะทำงานตัวยาวเอกสารกระจัดกระจายไปทั่ว คีรินแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียว ความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศภายในห้องร้อนระอุราวกับไฟไหม้ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นแรงตัณหาที่รุนแรง เขาถอดทึ้งอาภรณ์ของเธอออกด้วยความรีบร้อน สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความกระหาย มือหนึ่งรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัว อีกมือหนึ่งขยำลงบนทรวงอกอวบอิ่มอย่างแรงจนรินรดาต้องส่งเสียงร้องด้วยความวาบหวามและเจ็บปวด "คุณเป็นของผม... รินรดา ต่อให้คุณจะแอบคุยกับใคร หรือวางแผนชั่วร้ายอะไรไว้ ร่างกายของคุณก็ไม่มีสิทธิ์ทรยศผม" คำพูดของเขาขาดห้วงไปเมื่อเขาโน้มลงไปขบเม้มที่ซอกคอขาวเนียนจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของหญิงสาวให้ตื่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ รินรดาเม้มปากแน่น พยายามฝืนความรู้สึกที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับฝ่ามือและริมฝีปากที่ตราตรึงเธอไว้ เขาสอดประสานกายเข้าหาเธอด้วยความรุนแรงในจังหวะแรก ก่อนจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยแรงบีบคั้น รสจูบที่ดุเดือดสลับกับการขบกัดแผ่วเบาทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน เหลือเพียงความรู้สึกที่ถูกเขาเติมเต็มอย่างไม่หยุดหย่อน ในค่ำคืนที่อำนาจมืดและความสิเนหาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันบนกองเอกสารสัญญาหนี้ที่กลายเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าในห้วงอารมณ์นี้ เมื่อพายุอารมณ์พัดผ่านจนเหลือเพียงความอ่อนแรง คีรินยังคงกอดก่ายร่างบางไว้แน่น มือลูบไล้เส้นผมของเธออย่างรักใคร่ปนอาฆาต เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วกดเปิดลำโพงอีกครั้ง "ว่าไงรินรดา... ได้ข่าวว่าเธอเกือบพลาดแล้วนะ" เสียงจากปลายสายที่ดังขึ้นมาทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันไม่ใช่เสียงของเมฆา แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอรู้จักดี คีรินกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมในความมืด เขาหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้เธอเห็นชื่อที่บันทึกไว้ในสายเรียกเข้าล่าสุด... มันคือชื่อของ 'แม่' เธอเอง "ดูเหมือนว่าแผนซ้อนแผนของเธอ จะไม่ได้มีแค่ไอ้เมฆาคนเดียวนะครับ" คีรินกระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ "ทีนี้... จะสารภาพความจริงออกมาดีๆ หรือจะให้ผมใช้ 'วิธีอื่น' บีบคั้นคุณจนกว่าความลับทั้งหมดจะคายออกมากันล่ะ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาและเงื่อนงำไปกับนิยายเรื่องนี้นะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -