ความหวังริบหรี่

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของคีรินยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกรินรดา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอสนใจในยามที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบขณะยืนอยู่หน้าประตูเหล็กดัดบานยักษ์ที่เชื่อมต่อไปยังเขตคาสิโนชั้นนอก ความเงียบในคฤหาสน์ยามตีสามคือมิตรแท้เพียงหนึ่งเดียวของคนคุกที่กำลังวางแผนแหกกรงขัง รินรดากระชับผ้าคลุมไหล่หนาแน่นขึ้น พยายามสะกดกลั้นอาการสั่นเทาของมือที่กำลังควานหากุญแจสำรองที่เธอขโมยมาได้จากห้องทำงานของเขาด้วยความเสี่ยงตาย “อย่าหันหลังกลับ... ถ้าหันกลับไป เธอคือของเล่นที่พังแล้วของเขา” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แปรเปลี่ยนเป็นความกล้าบ้าบิ่น เพียงแค่ไขกุญแจจนได้ยินเสียง ‘คลิก’ เบาๆ รินรดาก็แทบหยุดหายใจ เธอผลักประตูออกช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก้าวพ้นเขตความหรูหราที่เสมือนกรงทองมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของสวนด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดเดียวที่ไม่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ ทว่า... ก่อนที่เท้าของเธอจะได้เหยียบย่ำลงบนผืนหญ้า แรงบีบหนักๆ ที่ต้นแขนก็ดึงรั้งร่างของเธอไว้จนแทบเสียหลัก “คิดว่าจะไปไหน... รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังก้องขึ้นข้างใบหู ความร้อนจากลมหายใจของคีรินปะทะเข้ากับผิวแก้มจนเธอขนลุกชัน เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเงียบที่แฝงมาด้วยอำนาจสังหารนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่มืดดำราวกับหลุมลึก แววตาของคีรินในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มันคือความกระหายที่จะบดขยี้... บดขยี้ศักดิ์ศรีและความพยายามที่ไร้ผลของเธอ “ฉันไม่ใช่นักโทษของคุณคีริน” เธอเค้นเสียงตอบ พยายามยืนหยัดอย่างมั่นคงแม้ขาจะสั่น “ไม่ใช่เหรอ?” คีรินแสยะยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งเลื่อนจากต้นแขนขึ้นมาลูบไล้กรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “รอยหนี้บนตัวเธอทุกจุด มันคือสิทธิ์ขาดของฉัน และการที่เธอคิดจะหนี... รู้ไหมว่ามันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงแค่ไหน?” เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นอายดิบเถื่อนของผู้ชายอันตรายแผ่ซ่านครอบคลุมร่างกายเธอ รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด ความใกล้ชิดนี้มันเป็นดั่งพิษร้ายที่คอยกัดกินเหตุผลของเธอให้มอดไหม้ไปทุกครั้ง “อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ...” คำพูดหลุดออกจากปากอย่างอ่อนแรง “‘นะ-คะ’ ไม่ได้ผลกับฉันหรอกรินรดา” คีรินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะขบเม้มเบาๆ อย่างยั่วยวน “ยิ่งเธอพยายามดิ้นรน ฉันยิ่งอยากจะตีตราจองเธอให้ลึกกว่าเดิม... ให้ทั้งร่างกายและวิญญาณของเธอจำได้ว่า เธอเป็นของใคร” เขากวาดร่างเธอขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับอุ้มตุ๊กตา รินรดาพยายามทุบตีแผงอกแกร่ง แต่มันกลับเหมือนการป้อนคำหวานให้เสือร้าย ยิ่งเธอขัดขืน เขายิ่งรัดแน่นขึ้นจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของร่างกายที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย คีรินพาเธอตรงดิ่งกลับไปยังห้องนอนใหญ่ ไม่ใช่เพื่อการลงโทษที่เรียบง่าย แต่เขากำลังจะใช้ ‘อำนาจ’ ที่เขามีทำลายความหวังสุดท้ายของเธอให้สิ้นซากบนเตียงกว้างแห่งนี้ เมื่อร่างของเธอถูกโยนลงบนฟูกนุ่ม เขาก็ตามทาบทับลงมาทันที ความหนักอึ้งของร่างกายเขาตรึงเธอไว้กับที่ มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างเริ่มลากไล้จากลำคอระหงลงไปยังความนุ่มหยุ่นที่สั่นสะท้านภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินบางเบา สัมผัสที่ดุดันแต่แฝงด้วยความวาบหวามทำให้รินรดาหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “รินรดา... บอกฉันสิว่าเธอยังอยากหนีอยู่ไหม ในเมื่อร่างกายเธอตอบรับฉันดีขนาดนี้” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น แรงขบเม้มที่ซอกคอทำให้เธอต้องแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว ความแค้นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยคลื่นความต้องการที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุ คีรินไม่ได้เพียงแค่ครอบครองร่างกาย แต่เขากำลังทำลายกำแพงแห่งศักดิ์ศรีของเธอลงทีละชั้น แต่ในขณะที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากมือถือเครื่องเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงของคีรินก็ดังขึ้น เขาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้อความเพียงสั้นๆ บนหน้าจอทำให้ดวงตาคมกริบนั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกจุดขึ้นทันที ‘เมฆาบุกคาสิโนฝั่งเหนือแล้ว... และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์’ คีรินผละออกจากตัวรินรดาด้วยความรวดเร็ว แววตานักล่าของเขาเปลี่ยนเป็นแววตาของนักฆ่าที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่ขวางทาง เขาคว้าปืนพกกระบอกประจำข้างเตียงมาเหน็บเอว ก่อนจะหันมามองเธอที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อยู่ในนี้... อย่าได้คิดก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่อยากตาย” เขาเดินออกไปทิ้งให้เธออยู่กับความว่างเปล่าเพียงลำพัง ทว่าวินาทีที่ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางระเบียงห้องนอน... ไม่ใช่คนของคีริน แต่มันคือเงาร่างของชายชุดดำที่พุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับมีดสั้นในมือ! ความหวังที่ริบหรี่ว่าจะรอดพ้นจากคีริน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่ร้ายแรงกว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาและเงื่อนงำไปกับนิยายเรื่องนี้นะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -