ความร้อนแรงที่ไร้ขอบเขต

"ถ้าเธอคิดจะหนีไปจากวงแขนของฉันในคืนนี้... ก็จงมั่นใจว่าเธอจะไม่แตกสลายเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำดั่งคำประกาศิตดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องสวีทเพนต์เฮาส์ที่เงียบสงัด คีรินผลักร่างบางของรินรดาจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับบานกระจกใสที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองทั้งเมืองอยู่เบื้องล่าง แต่ทว่าในยามนี้ สายตาของเขากลับมีเพียงแววตาที่สั่นระริกของหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้น รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นผสมปนเปกับแรงดึงดูดมหาศาลที่เธอมิอาจปฏิเสธได้ "คุณคีริน... ปล่อยฉันเถอะค่ะ... ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้" "สายไปแล้ว รินรดา" เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสผิวแก้มจนเธอขนลุกชัน มือหนาของเขาเลื่อนไปล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างไล้ไปตามแนวสันกรามลากผ่านลำคอระหงลงไปยังเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ คีรินบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน มันไม่ใช่สัมผัสที่ทะนุถนอม แต่เป็นจูบที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อน ลิ้นร้อนของเขารุกล้ำสำรวจทุกตารางนิ้วในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนความหอมหวานจนรินรดาแทบสิ้นสติ ความเย็นเยียบของกระจกที่แผ่นหลังตัดกับความร้อนผ่าวจากร่างกายของชายหนุ่ม ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกไฟแผดเผา เสื้อผ้าไหมราคาแพงที่รินรดาสวมใส่ถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี กระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่ากระเด็นหลุดหายไปในความมืด คีรินผละริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อมองผลงานของตัวเอง ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับรอยนิ้วมือสีแดงจางๆ ที่เขาเพิ่งฝากไว้คือภาพที่ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนฉ่า "ดูตัวเองสิรินรดา... เธอเป็นของใคร... ตอบฉัน" เขากดเสียงต่ำ สั่งในขณะที่ฝ่ามือหยาบกร้านบีบเค้นเต้าสลัดนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วง "ฉัน... ฉันเป็น..." หญิงสาวพยายามเค้นเสียงออกมา แต่มันกลับกลายเป็นเสียงครางเครือที่น่าฟังเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เมื่อเขาส่งนิ้วยาวร้ายกาจเข้าปั่นป่วนใจกลางความอ่อนไหวโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว "ตอบ!" เขาคำรามเสียงแหบพร่า สัมผัสที่เน้นย้ำรุนแรงขึ้นจนรินรดาต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจทั้งหมด ทุกสัมผัสของคีรินเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง บังคับให้เธอต้องยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า เขาช้อนร่างบางขึ้นในท่าอุ้ม ก่อนจะพาเธอไปยังเตียงคิงไซส์กว้างใหญ่ที่ประหนึ่งสังเวียนแห่งความรัก คีรินทาบทับลงมา ร่างกายกำยำเบียดเสียดกับความนุ่มนิ่มของเธอ ความเป็นชายที่ขยายตัวเต็มที่กดเบียดเข้ากับหน้าท้องแบนราบ ทำให้รินรดารู้สึกถึงอันตรายที่หอมหวานและไม่อาจหลีกเลี่ยง สัมผัสของเขาเปลี่ยนไป จากการบังคับกลายเป็นการปลุกเร้าด้วยความช่ำชอง ลิ้นร้อนไล้เลียไปตามร่องอก ลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปสู่จุดที่ความร้อนแรงรอคอยการปลดปล่อย เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวดังสะท้อนไปทั่วห้อง ยิ่งเธอพยายามหนี เขาก็ยิ่งต้อนให้จนมุมด้วยบทรักที่เร่าร้อนถึงใจ ร่างกายสองร่างสอดประสานเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียว ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ คีรินเคลื่อนไหวอย่างดิบเถื่อนแต่เปี่ยมไปด้วยจังหวะที่แม่นยำ ทุกการกระแทกกระทั้นคือการฝังลึกถึงจิตวิญญาณ เขาไม่ใช่แค่ครอบครองร่างกาย แต่เขากำลังดูดกลืนลมหายใจและตัวตนของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาเพียงผู้เดียว "มองหน้าฉัน... รินรดา" เขาหยุดกะทันหันในจังหวะที่พายุอารมณ์กำลังพัดกระหน่ำจนทั้งคู่แทบคลั่ง สายตาของเขามีความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด "คืนนี้... จนกว่าฟ้าจะสว่าง เธอจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน... เธอจะเป็นของฉันแค่คนเดียว" ในจังหวะที่ความสุขสมกำลังจะถึงขีดสุด เสียงกริ่งสื่อสารที่ข้างหัวเตียงก็ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน คีรินชะงักใบหน้าคมคายฉายแววดุดันผิดปกติ เขาเอื้อมมือไปกดรับด้วยความหงุดหงิด "ว่าไง..." "นายครับ... เมฆามันส่งคนมาล้อมคาสิโนฝั่งเหนือแล้วครับ มันบอกว่าต้องการตัวผู้หญิงที่อยู่กับนายตอนนี้ ไม่อย่างนั้นมันจะระเบิดสาขาหลักทิ้งภายในสิบนาที!" ดวงตาของคีรินเปลี่ยนเป็นสีนิลที่มืดมิดดั่งขุมนรกทันทีที่ได้ยินชื่อศัตรูคู่อาฆาต เขาหันกลับมามองรินรดาที่ยังคงหอบหายใจถี่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างน่ากลัว "รินรดา... ดูเหมือนว่าของเล่นของฉันจะมีราคาแพงกว่าที่คิดเสียแล้ว" เขาลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งให้หญิงสาวนอนเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัว ก่อนจะหยิบปืนพกกระบอกประจำกายขึ้นมาเหน็บข้างเอวแล้วเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์กับ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ