ความอดทนที่สิ้นสุด

เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘พึ่บ’ เพียงแผ่วเบาเหมือนเสียงกิ่งไม้หัก แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของรินรดาจนเธอตัวสั่นสะท้าน คีรินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบและทรงอำนาจของเขากำลังโอบล้อมเธอไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น "ความจริงที่เธออยากรู้นักหนา..." คีรินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "มันเริ่มจากคนพวกนี้ที่คิดจะแตะต้องสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุด" ร่างไร้วิญญาณของชายฉกรรจ์ที่บุกเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อครู่ทอดร่างอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง เลือดสีเข้มค่อยๆ ซึมขยายเป็นวงกว้าง คีรินไม่ได้ละสายตาจากศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มือหนาหยาบกร้านจากการจับปืนไล้ไปตามลำคอระหงของรินรดา ก่อนจะบีบกระชับจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันบิดเบี้ยว "คุณคีริน... ปล่อยฉันเถอะ" รินรดาเค้นเสียง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกด้วยความกลัวผสมกับความเร่าร้อนที่เขาก่อกวนขึ้นในกระแสเลือด "ปล่อย? ในเมื่อฉันเพิ่งประกาศสงครามกับเมฆาไปเมื่อวินาทีที่มันคิดจะข้ามเส้นของฉัน" คีรินหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาของเขาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย "เธอเองก็เป็นหนึ่งในสมบัติของฉัน รินรดา... อย่าได้คิดจะหนีไปไหน เพราะยิ่งเธอพยายามดิ้นรน ฉันก็จะยิ่งฝังร่างเธอไว้กับฉันลึกขึ้นเท่านั้น" เขาผลักเธอจนหลังปะทะกับกำแพงห้องทำงานที่บุด้วยไม้โอ๊ค คีรินก้าวเข้ามาแทรกตัวระหว่างขาของเธออย่างจาบจ้วง มือข้างหนึ่งกระชากสาบเสื้อของเธอออกจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สั่นระริกภายใต้แสงไฟสลัว "ดูสิ... ร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากของเธอมาก" เขาเยาะเย้ยขณะกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่น ความเร่าร้อนจากริมฝีปากที่ขบเม้มซ้ำๆ ทำให้รินรดาเผลอหลุดเสียงครางหวานหูออกมาอย่างลืมตัว "ฉัน... ฉันเกลียดคุณ" เธอพึมพำ แต่ทว่ามือกลับขยำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น "เกลียดสิ... ยิ่งเธอเกลียด ฉันก็ยิ่งอยากทำให้เธอขาดใจตายในอ้อมกอดของฉัน" คีรินกระซิบเสียงต่ำพลางรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว สัมผัสที่บีบคั้นจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธอนั้นรุนแรงและป่าเถื่อน เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเลือดของศัตรูยังอุ่นๆ อยู่ที่พื้นห้อง สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือความฉ่ำเยิ้มในดวงตาของหญิงสาวที่เขากำลังจะครอบครองให้ถึงขีดสุด เขาก้มลงบดจูบเธออย่างดุดัน รสสัมผัสที่แลกเปลี่ยนกันนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายและความหิวกระหาย ลิ้นหนารุกเร้าสำรวจโพรงปากหวานอย่างเอาแต่ใจ ราวกับจะกักตุนลมหายใจของเธอไว้เป็นของตนเอง รินรดาตอบสนองด้วยความสับสน ทั้งต้านทานและถวิลหา ความดิบเถื่อนของคีรินไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเท่ากับความรู้สึกที่ว่าเธอเริ่มจะขาดเขาไม่ได้จริงๆ ในจังหวะที่อารมณ์พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด คีรินอุ้มเธอขึ้นด้วยท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับของมาเฟีย เขาไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาได้ตั้งตัว แรงกระแทกจากการสัมผัสที่รุกคืบเข้าไปอย่างถือสิทธิ์ทำให้รินรดาหวีดร้องในลำคอ ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คีรินขยับตัวด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและดุดัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานเป็นจังหวะรักที่บ้าคลั่ง เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอขณะที่แรงปรารถนาสั่นสะเทือนไปทั่วร่าง "จำเอาไว้รินรดา... ไม่ว่าศัตรูจะกี่ร้อยคน หรือเมฆามันจะยิ่งใหญ่แค่ไหน... คนเดียวที่กำหนดลมหายใจของเธอได้ คือฉัน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงปืนกลเบาดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าศัตรูไม่ยอมจบสิ้นง่ายๆ คีรินผละออกจากเธอเพียงครู่หนึ่งก่อนจะคว้าปืนข้างตัวขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว "รออยู่ในนี้" เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน... จงหยิบปืนที่ลิ้นชัก แล้วยิงคนที่จะเข้ามาหาเธอทุกคน... แม้แต่คนของฉันเอง" เขากระชากประตูเปิดออก เผยให้เห็นเงาดำของชายฉกรรจ์ที่ยืนรออยู่เต็มโถงทางเดิน ก่อนที่เสียงปืนจะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ รินรดาที่ยังคงสั่นสะท้านอยู่บนโต๊ะทำงานมองไปที่ลิ้นชักตามคำสั่งของเขา แต่ทว่าสิ่งที่เธอพบในลิ้นชักนั้นไม่ใช่แค่ปืน... แต่มันคือรูปถ่ายของเธอและครอบครัวในวัยเด็ก ที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน พร้อมข้อความด้วยลายมือของใครบางคนที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น *‘คีรินไม่ใช่คนช่วยเธอ... แต่เขาคือคนฆ่าพ่อแม่ของเธอ’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ