เลือดนองพื้น

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับคาสิโนแห่งนี้ แต่มันไม่เคยรุนแรงและบีบคั้นหัวใจเท่ากับวินาทีนี้ วินาทีที่รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องลับชั้นใต้ดิน ภาพตรงหน้าไม่ใช่การทรมานเพื่อเรียกความลับ แต่มันคือการสำเร็จโทษด้วยความสะใจของ ‘คีริน’ ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงยับยู่ยี่ด้วยคราบเลือดสีแดงฉานที่กระเซ็นใส่ ร่างของลูกน้องทรยศนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบ เลือดอุ่นๆ ของมันไหลนองจนกลายเป็นแอ่งสีเข้ม สะท้อนเงาของคีรินที่กำลังเช็ดฝ่ามือด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างใจเย็น “ยังอยากรู้อยู่ไหม... ว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงต้องตาย” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นพร้อมกับที่เขาก้าวเท้าผ่านร่างที่ไร้ลมหายใจเข้ามาหาเธอ รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เพราะความจริงที่ตบหน้าเธอฉาดใหญ่ “คุณมันปีศาจ... คีริน คุณฆ่าพวกเขา พ่อกับแม่ฉัน... คุณทำไปได้ยังไง!” รินรดาตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพรากออกมาเป็นทาง คีรินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาทิ้งผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดลงกับพื้น ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวเธอ มือหนาข้างหนึ่งคว้าต้นคอระหงของเธอไว้แน่น แต่ทว่าแฝงด้วยแรงปรารถนาที่น่าสะพรึงกลัว เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความโหดร้ายและตัณหาที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก “พวกเขาทรยศฉัน รินรดา... และของชิ้นไหนที่แปดเปื้อน ฉันก็แค่กำจัดมันทิ้ง เพื่อไม่ให้มันมาทำลาย ‘ของรัก’ ของฉันอีก” “ฉันไม่ใช่ของรักของคุณ! ฉันเป็นมนุษย์ เป็นคนที่คุณทำลายชีวิต!” “งั้นลองบอกฉันสิ... ว่าในขณะที่เธอกำลังสั่นเทาอยู่แบบนี้ ร่างกายของเธอต้องการอะไร” เขาไม่ได้เพียงแค่พูด แต่ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยการประกาศความเป็นเจ้าของและตอกย้ำความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว ลิ้นร้อนของเขารุกล้ำเข้ามา กวาดต้อนความหวานล้ำภายในจนเธอแทบหมดลมหายใจ มืออีกข้างของเขาเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างถือวิสาสะ ความโกรธแค้นในใจรินรดาถูกสั่นคลอนด้วยสัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อน ร่างกายของเธอทรยศต่อความเกลียดชัง มันตอบสนองเขาด้วยความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ คีรินรับรู้ได้ถึงอาการอ่อนระทวยในอ้อมกอด เขายิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก “คืนนี้... เธอต้องเรียนรู้บทเรียนที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ว่าทำไมคนอย่างฉันถึงเป็นเจ้าของชีวิตเธอได้เบ็ดเสร็จ” เขาก้าวผ่านคราบเลือดเหล่านั้นตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวในคาสิโน แรงปะทะระหว่างอารมณ์รักและแค้นหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในห้องที่เงียบสงัด คีรินโยนร่างบางลงบนเตียงกว้างก่อนจะทาบทับลงไป ร่างกายกำยำบดเบียดเข้าหาความนุ่มนิ่มจนเธอไม่อาจขยับหนี “คีริน... ปล่อยฉัน...” เสียงของเธอแผ่วเบาและขาดห้วง เมื่อมือหนาของเขาเริ่มปลดกระดุมชุดเดรสของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น “ไม่รินรดา... คืนนี้เธอจะไม่มีวันได้หนีจากเลือดและเสน่หาของฉันไปไหนได้ทั้งนั้น” เขาสัมผัสไปทั่วร่างด้วยความหิวกระหาย ปลายนิ้วกร้านลากผ่านผิวเนียนละเอียดกระตุ้นให้เธอกรีดร้องออกมาด้วยความวาบหวาม ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับไฟที่แผดเผาทุกความยับยั้งชั่งใจ รินรดาได้แต่หลับตาแน่น ปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการสูญเสียและความสุขสมจากการกระทำของเขากลืนกินตัวตนจนหมดสิ้น ในขณะที่เขากำลังจะกระซิบคำสั่งที่ทำให้อารมณ์ของเธอพุ่งถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงก็ดังขัดจังหวะขึ้น คีรินชะงัก ร่างกายที่ยังคงเชื่อมต่อและแนบชิดทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง เขาเหลือบมองไปที่ประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกขัดขวาง “นายครับ... เมฆาบุกเข้ามาที่คาสิโนครับ มันบอกว่ามาทวงของที่ควรเป็นของมัน!” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุก เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยความปรารถนาค้างคา “ดูเหมือนว่า ‘ศพ’ ที่ฉันเพิ่งจัดการไป จะเรียกเพื่อนมาแก้แค้นให้นะรินรดา... อยู่ที่นี่ อย่าไปไหน ถ้าเธอไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นสุสานของพวกมันทั้งหมด” เขาผละออกจากเธอ ทิ้งรอยช้ำไว้บนผิวขาวเนียน ก่อนจะหยิบปืนที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาตรวจสอบกระสุน แล้วหันมาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใจเธอหล่นวูบ “รอฉัน... เพราะถ้าฉันกลับมาไม่ทัน คนที่จะต้องสังเวยชีวิตเป็นคนต่อไป... อาจจะเป็นเธอเอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนของธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ